Z dziewięcioma piosenkami składającymi się na trzydzieści siedem minut muzyki “A Kiss in the Dreamhouse” była najkrótszą płytą w karierze zespołu i takową też pozostała do chwili rozpadu formacji w połowie lat 90. Przygodę z albumem rozpoczyna post punkowe, zahaczające o art rocka “Cascade” – piosenka o szybkim, lekko nerwowym refrenie. Dźwiękowe zawirowania (psychodeliczne klimaty zestawione z orientalnymi zagrywkami) są cechą wyróżniającą surrealistyczne “Green Fingers”. Sam utwór brzmi jednak lekko chaotycznie i sprawia wrażenie niedopracowanego. Uwielbiam za to mroczne, wzbogacane niepokojącym biciem zegara “Obsession”. Nie dzieje się tu dużo, ale wokal Susan jest cudownie wyraźny i niepozbawiony aktorskiego pierwiastka. Do moich ulubieńców należą też rozpędzone, barwne “She’s A Carnival” (lata 80. pełną parą!); psychodeliczny art pop postaci zmysłowego “Melt” czy przemycające taneczne rytmy “Slowdive” (tak, właśnie tej piosence swoją nazwę zawdzięcza kapela Slowdive). Oryginalnie wybrzmiewają “Painted Bird” będący energicznym post punk o chłodniejszym klimacie i bogatej produkcji, oraz zawieszone gdzieś między artystycznym popem, dream popem i jazzem “Cocoon” – tak zmysłowa i elegancka Siouxsie jeszcze nie była.
Moje serce wciąż mocniej bije do dźwięków znanych z “Juju”, lecz nie sposób nie docenić “A Kiss in the Dreamhouse”. Mogę sobie tylko wyobrazić, jak nowatorsko musiało to brzmieć na początku lat 80. Dziś ten ząb czasu co nieco tu nadgryzł, ale wciąż w lwiej części jest to wydawnictwo szalenie interesujące i mogące inspirować kolejne pokolenia. Zespól Siouxsie and the Banshees udowodnił, że nie ma ochoty stać w miejscu, ale jednocześnie pozostał wierny swym ideałom. Na swoim piątym krążku grają więc konkretnie, ale z finezją. Eksperymentują, lecz nie zapominają o melodyjności. Wciąż są mroczni, ale w baśniowym wydaniu.
Warto: Obsession & Melt
_____________________
The Scream ♥ Join Hands ♥ Kaleidoscope ♥ Juju
