Autor: Zuzanna Janicka

Rocznik '94. Dziewczyna, która najbardziej na świecie kocha muzykę. Nie straszny jej (prawie) żaden gatunek, ale najbardziej lubi sięgać po r&b z lat 90. oraz indie/alt rocka. The-Rockferry prowadzi od 2010 roku.

Can You Hear It – Kim Wilde “Catch as Catch Can” (1983) & “Teases & Dares” (1984)

Wydana w 1982 roku płyta “Select” zamiast ugruntować pozycję Kim Wilde w gronie największych nowych gwiazd brytyjskiego popu sprawiła, że jej następca nie był wyczekiwany z przesadnym entuzjazmem. Brakowało na niej hitu na miarę “Kids in America”, a samo brzmienie skręcało w stronę chłodniejszych, mniej radiowych aranżacji. Mimo to już po roku wokalistka gotową miała płytę numer trzy. A zanim się obejrzeliśmy, jej dyskografia powiększyła się o jeszcze jedno wydawnictwo.

Czytaj dalej Can You Hear It – Kim Wilde “Catch as Catch Can” (1983) & “Teases & Dares” (1984)

RECENZJA: Lykke Li “The Afterparty” (2026) (#1693)

Czasy, gdy Lykke Li elektryzowała tłumy i bez wysiłku nadawała ton alt popowi, wydają się należeć do innej epoki. “The Afterparty” Szwedka wydaje z pozycji artystki, na której nie ciąży już presja wielkich komercyjnych oczekiwań. Nowym krążkiem, jak sama zapowiadała, wchodzi w swoją egzystencjalną erę. Wokalistka nie ucieka od mroku, tylko siada z nim przy jednym stole i stara się go oswoić. Mówi także, że to może być jej ostatni krążek. Dla mnie brzmi to na prowokację wobec słuchacza. Bo przecież mamy w zwyczaju rzucać się na to, co zaraz zniknie. Jak w takim razie wypada ta jej pożegnalna muzyka?

Czytaj dalej RECENZJA: Lykke Li “The Afterparty” (2026) (#1693)

RECENZJA: Kacey Musgraves “Middle of Nowhere” (2026) (#1692)

Muzyka country nie gra mi w sercu zbyt głośno, ale jest wokalistka, której karierę od kilku lat obserwuję i po której nowości chętnie sięgam: Kacey Musgraves. Artystka wydaje nowe płyty z pewną regularnością, więc następcę naprawdę udanego krążka “Deeper Well” poznaliśmy stosunkowo szybko. Kontekst “Middle of Nowhere” wydaje się szczególnie ciekawy. Album powstał bowiem jako efekt zanurzenia się w samotności i powrotu do własnych korzeni w Teksasie. Pytanie brzmi, czy ta podróż w głąb siebie (metaforycznie i geograficznie) przełoży się na materiał, który znajdzie drogę także do kogoś spoza świata country.

Czytaj dalej RECENZJA: Kacey Musgraves “Middle of Nowhere” (2026) (#1692)

RECENZJA: Grace Jones “Nightclubbing” (1981) (#1691)

Na początku lat 80. Grace Jones wykonała zdecydowany ruch – zerwała bowiem z estetyką disco, która wcześniej definiowała jej wizerunek. Płyta “Warm Leatherette” zapoczątkowała odejście artystki od tanecznej stylistyki lat 70. przy jednoczesnym zanurkowaniu w chłodne wody new wave, elementów rocka czy reggae. To, co naszkicował ten album, kolorem wypełnił krążek “Nightclubbing”, który ukazał się po roku. Wypominanie mu wieku jest jednak nie na miejscu. Jones udało się stworzyć spójny materiał, który nie brzmi jak produkt swojej epoki. Ten chłód, dyscyplina i miejski charakter pozostają aktualne dekady później.

Czytaj dalej RECENZJA: Grace Jones “Nightclubbing” (1981) (#1691)

RANKING: 10 najlepszych piosenek Madison Beer

Nie od razu obdarzyłam Madison Beer zaufaniem. Wydawała mi się być kolejną ładną dziewczyną, która poza swoją urodą nie ma zbyt dużo do zaoferowania. Tymczasem jej studyjne płyty udowodniły mi, że artystka ma też coś do wyśpiewania. Postanowiłam zebrać dziesięć piosenek jej autorstwa, do których wracam najczęściej. To moja osobista lista kawałków, które coś mi robią, niezależnie od tego, czy są popularne, czy trochę bardziej ukryte w albumach. 

Czytaj dalej RANKING: 10 najlepszych piosenek Madison Beer

Eurowizja 2026: 5 piosenek, za które trzymam kciuki

Jak co roku przed eurowizyjnymi zmaganiami na scenie wybieram kilka utworów, które po prostu zostały ze mną na dłużej. W tym zestawieniu nie ma więc wskazywania faworyta do zwycięstwa. Zamiast tego jest pięć piosenek, którym kibicuję najbardziej i które, niezależnie od wyniku, już wygrały moją uwagę.

Czytaj dalej Eurowizja 2026: 5 piosenek, za które trzymam kciuki

RECENZJA: Zara Larsson “Midnight Sun: Girls Trip” (2026) (#1690)

Szwedzka wokalistka Zara Larsson od kilku miesięcy przeżywa istny renesans popularności. Jest dziś na fali, przyciąga uwagę nie tylko muzyką, ale też wyrazistym, kolorowym wizerunkiem, który ostro kontrastuje z dość zachowawczym, beżowym popowym krajobrazem. Dobrą passę próbuje przedłużyć proponując reedycję krążka “Midnight Sun” – każdemu utworowi towarzyszy tu inna zaproszona artystka. Czy faktycznie “Midnight Sun: Girls Trip” brzmi jak wstęp do szalonej dziewczyńskiej podróży?

Czytaj dalej RECENZJA: Zara Larsson “Midnight Sun: Girls Trip” (2026) (#1690)

RECENZJA: Kehlani “Kehlani” (2026) (#1689)

Po wydanym w 2024 roku albumie “Crash” miałam nadzieję na coś więcej niż tylko kolejny solidny rozdział w karierze Kehlani. Tamten krążek zostawił mnie z poczuciem niedosytu. Tak, jakby artystka stała w progu czegoś naprawdę istotnego, ale jeszcze nie zrobiła tego decydującego kroku. Pisałam wtedy o potencjale na intrygujący ciąg dalszy i o tym, że choć Amerykanka odnajduje się w realiach współczesnego rynku, wciąż brakuje jej wyraźnego śladu w historii rhythm’and’bluesa, na miarę tego, jaki zostawiły po sobie chociażby Brandy, Aaliyah czy Destiny’s Child. Czy nowa, imienna płyta to zmieni?

Czytaj dalej RECENZJA: Kehlani “Kehlani” (2026) (#1689)

Luźne taśmy: kwiecień ’26

Odkrycia po tegorocznej edycji Next Fest. Wspomnienie o płycie Bat For Lashes sprzed dwóch dekad. Madonna w klubowym wydaniu. Oraz Lana Del Rey w swoim bondowskim momencie. Te i inne kompozycje towarzyszyły mi w kwietniu.

Czytaj dalej Luźne taśmy: kwiecień ’26

RECENZJA: Honey Dijon “The Nightlife” (2026) (#1688)

Honey Dijon, a właściwie Honey Redmond, od lat funkcjonuje w klubowym świecie jako DJ-ka i producentka, która kontrolowała parkiety na długo przed tym, jak zaczęła wydawać autorskie albumy. Bowiem dopiero w 2017 roku zdecydowała się na pełnoprawny debiut płytowy. “The Nightlife”, jej trzeci longplay, jest kolejnym projektem zbudowanym nie tylko na jej wizji klubowej euforii, ale i współpracy – sporo tu znanych nazwisk, które wtrąciły swoje trzy grosze i podziałały na mnie jak magnes. Trudno było przejść obok tego wydawnictwa obojętnie, zwłaszcza gdy uwagę przyciąga już sama okładka, obiecująca intensywność i szaleństwo godne sobotniej nocy.

Czytaj dalej RECENZJA: Honey Dijon “The Nightlife” (2026) (#1688)