Kategoria: Alternatywny pop/rock

Editors “Surface, Echo & Sound” – recenzja albumu (2026) (#1746)

Gdy kilka lat temu do Editors dołączył producent znany jako Blanck Mass, twórczość zespołu niespodziewanie i dość gwałtownie skręciła w stronę elektroniki. Tom Smith i spółka całkiem nieźle odnaleźli się na tych nowych wodach eksperymentując z cięższym elektro i industrialną estetyką. Nie ukrywam jednak, że choć potrafiłam docenić ten kierunek, nie było to oblicze Editors, które lubiłam najbardziej. Zdecydowanie bliżej mi do ich gitarowej, opartej na żywych instrumentach tożsamości. Po odejściu Blanck Mass zespół najwyraźniej również zatęsknił za takim graniem. Na albumie “Surface, Echo & Sound” muzycy próbują wrócić do korzeni i ponownie postawić na bardziej organiczne brzmienie.  Czytaj dalej Editors “Surface, Echo & Sound” – recenzja albumu (2026) (#1746)

Queens of the Stone Age “Perfecth” – recenzja albumu (2026) (#1745)

Paryskie katakumby zostawiły po sobie coś więcej niż tylko zapis niezwykłego koncertu. Live EP “Alive in the Catacombs” okazała się dla Queens of the Stone Age doświadczeniem, którego echa pobrzmiewają na “Perfecth”. Josh Homme jakby na nowo odkrywa własne kompozytorskie możliwości, zdejmując z muzyki kolejne warstwy gitarowego hałasu. Jeśli “Alive in the Catacombs” było próbą sprawdzenia, ile można odebrać charakterystycznemu brzmieniu Queens of the Stone Age nie tracąc jego tożsamości, tegoroczne dzieło chce odpowiedzieć na pytanie, jak ta oszczędność wypada to w wersji studyjnej. 

Czytaj dalej Queens of the Stone Age “Perfecth” – recenzja albumu (2026) (#1745)

Fontaines D.C. “Dopamine Chamber” – recenzja albumu (2026) (#1742)

Irlandzka formacja Fontaines D.C. nigdy nie narzekała na brak słuchaczy, ale to, co wydarzyło się po premierze singla “Marianne”, przerosło chyba ich najśmielsze oczekiwania. Nagle o grupie zaczęli mówić niemal wszyscy, koncerty wyprzedają się w błyskawicznym tempie, a Fontaines D.C. śmiało można uznać za jeden z najważniejszych i najpopularniejszych zespołów 2026 roku. Paradoksalnie stało się to w momencie, gdy Grian Chatten i spółka zmienili nieco front i dodali do swego grania trochę chłodnej elektroniki. Nie każdemu ten kierunek musi odpowiadać, ale w moim przypadku jest dokładnie odwrotnie. “Dopamine Chamber” jest krążkiem, dzięki któremu polubię Fontaines D.C. jeszcze bardziej.

Czytaj dalej Fontaines D.C. “Dopamine Chamber” – recenzja albumu (2026) (#1742)

Troye Sivan “She’s the Best” – recenzja albumu (2026) (#1741)

Czwarty album Troye’a Sivana można odczytać jako ukłon w stronę kobiet – ich energii i artystycznej odwagi. Trudno uznać to za przypadek. Australijski wokalista od lat funkcjonuje w świecie, w którym kobiece gwiazdy popu określają zasady gry. Sivan miał okazję współpracować m.in. z Charli XCX i Arianą Grande czy Tate McRae. W takim towarzystwie trudno pozostać obojętnym na kobiecą perspektywę. “She’s the Best” jawi się więc jako album, który nie tyle próbuje naśladować kobiece gwiazdy popu, ile czerpie z energii ich świata. Przełożone to zostało na wrażliwość samego Troye’a.

Czytaj dalej Troye Sivan “She’s the Best” – recenzja albumu (2026) (#1741)

Interpol “This Mirror Weighs a Ton” – recenzja albumu (2026) (#1739)

Po dwóch dekadach Interpol zmienia barwy. Zespół opuszcza label Matador i rozpoczyna nowy rozdział pod skrzydłami Partisan – wytwórni, która w ostatnich latach firmowała między innymi “Skinty Fia” Fontaines D.C. i najnowszy album PJ Harvey. Nowy dom, nowy początek, nowa energia. A jednak refleksje pozostają stare. Już sam tytuł, “This Mirror Weighs a Ton”, sugeruje, że każdy z członków grupy niesie ze sobą niemały emocjonalny ciężar. Dźwiga swoje lustro, w którym odbija się ich doświadczenie i melancholia. Ale i świeżość. Bo tak fajnie Interpol nie grali od lat.

Czytaj dalej Interpol “This Mirror Weighs a Ton” – recenzja albumu (2026) (#1739)

Leonard Cohen “Ten New Songs” – recenzja albumu (2001) (#1737)

Pod koniec 2001 roku kanadyjski bard Leonard Cohen niespodziewanie powrócił z albumem “Ten New Songs”. Było to jego pierwsze studyjne wydawnictwo od 1992 roku, kiedy to ukazał się krążek “The Future”. U Cohena ta tytułowa przyszłość przybrała jednak zaskakującą formę – zamiast dalszego uczestniczenia w muzycznym obiegu wybrał wycofanie, rezygnację ze sławy i życie w klasztorze. Wydawało się, że zamknął pewien rozdział na dobre. A jednak świat muzyki upomniał się o niego. O ten spokojny, kojący głos i poetyckie teksty potrafiące ujarzmić wszechobecny chaos.

Czytaj dalej Leonard Cohen “Ten New Songs” – recenzja albumu (2001) (#1737)

Chelsea Wolfe “The Dark” – recenzja albumu (2026) (#1735)

Kiedy amerykańska królowa mroku, Chelsea Wolfe, zaanonsowała nowy album o tak sugestywnym tytule “The Dark”, wiedziałam, że nie przegapię premiery tego wydawnictwa. Słowo to do jej muzyki przylgnęło już lata temu, choć ta groza i elementy horroru nabierały w ostatnich latach innego wymiaru. Na tegorocznym krążku “The Dark” Wolfe ponownie zagląda w ciemność, tym razem jednak zaskakująco często rezygnując z siły na rzecz prostoty. 

Czytaj dalej Chelsea Wolfe “The Dark” – recenzja albumu (2026) (#1735)

The Killers “Sam’s Town” – recenzja albumu (2006) (#1734)

Po sukcesie krążka “Hot Fuss” amerykańska formacja The Killers znalazła się w sytuacji, o której większość młodych zespołów może tylko pomarzyć, i której jednocześnie większość wolałaby uniknąć. Debiut z 2004 roku odbił się szerokim echem na całym świecie, sprzedał się w milionach egzemplarzy i przyniósł takie utwory jak “Mr. Brightside” i “Somebody Told Me”, które stały się już rockowymi klasykami. Siłą rzeczy drugi album musiał więc zmierzyć się z ogromnymi oczekiwaniami.

Czytaj dalej The Killers “Sam’s Town” – recenzja albumu (2006) (#1734)

Miley Cyrus “Bass Persuades” – recenzja albumu (2026) (#1732)

Zaledwie rok temu Miley Cyrus oddała w nasze ręce “Something Beautiful” – swój najbardziej ambitny projekt od czasów mojego ukochanego “Miley Cyrus & Her Dead Petz”. Trudno więc nie potraktować “Bass Persuades” jako zaskakującego zwrotu. Zamiast kolejnego artystycznego eksperymentu Amerykanka wybiera prostotę: chce po prostu celebrować życie, miłość i tę energię, którą daje muzyka. Sama przyznaje, iż nowa płyta powstała szybko i od początku miała być przede wszystkim nośnikiem pozytywnej energii. Tym razem nie chodzi więc o przekraczanie granic. Chodzi o to, żeby poczuć rytm i dobrze się bawić.

Czytaj dalej Miley Cyrus “Bass Persuades” – recenzja albumu (2026) (#1732)

Bat For Lashes “Fur and Gold” – recenzja albumu (2006) (#1729)

Bat For Lashes, a właściwie Natasha Khan, dorastała w dość nietypowym środowisku – a mianowicie w rodzinie zafascynowanej squashem, co samo w sobie bardziej sugeruje sportową dyscyplinę aniżeli artystyczny vibe. Potem przyszły studia muzyczne, ale zamiast natychmiastowego rzucenia się w wir wokalnej kariery, Natasha wybrała spokojniejszą ścieżkę. Została bowiem nauczycielką w przedszkolu. To właśnie wtedy zaczęła powoli składać materiał na swój pierwszy album. Współprodukowała płytę u boku Davida Kostena, którego zaskoczyło, jak przygotowana była do pracy w studiu. Ona nie szukała swojego brzmienia. Ona wiedziała, co chce stworzyć.

Czytaj dalej Bat For Lashes “Fur and Gold” – recenzja albumu (2006) (#1729)