J. Bernardt “Wild Swim” – recenzja albumu (2026) (#1749)

Dwa lata dzielą “Wild Swim” od “Contigo” – krążka, który wyraźnie zmienił muzyczny kierunek Jinte Depreza. Znany z Balthazar artysta odsunął wówczas na dalszy plan gitarową przebojowość, kierując się ku brzmieniom bardziej wyrafinowanym i pełnym filmowego rozmachu. Płyta miała w sobie atmosferę nocnego kina. Można było odnieść wrażenie, że J. Bernardt odnalazł własny język muzyczny, w którym równie ważne jak melodia stał się nastrój. “Wild Swim” nie jest tylko prostą kontynuacją tamtej estetyki. To raczej kolejny zwrot (choć nieprzesadnie rewolucyjny) – tym razem w stronę soulu i funku.

Złożoność premierowych kompozycji J. Bernardt już ujawnia otwierający krążek numer “Four in the Morning”. To piosenka zatopiona w delikatnej melancholii, która robi miejsce indie pop-soulowej aranżacji, chórkom i dęciakom odpowiadającym za jej oldskulowy klimat. Chórki zresztą towarzyszą artyście w wielu utworach. Retro vibe nadają takim nagraniom jak mojemu ulubionemu popowo-jazzującemu “Remedy”, którego końcówka skręca w stronę wibrującej elektroniki czy croonerskiemu “Big Hopes”. W podnioślejszy nastrój wprowadzają w utrzymanym w średnim tempie “Children”. Nadają ton żywiołowemu, zahaczającemu o rockowe granie “Love Is on My Mind” (koncertowy pewniak!) czy w końcu są dla Depreza równym wokalnym partnerem aniżeli tylko dodatkiem w jazz popowym, sprawiającym wrażenie improwizowanego utworu “Wild Place to Start”. To zresztą jedna z lepszych propozycji Belga na “Wild Swim”. Innym highlightem jest psychodeliczne, wzbogacone funkującym basem, nocne “Big Fat Moon”. Płytę dopełniają klimatyczny indie pop postaci zaaranżowanego m.in. na gitarę akustyczną “Echo Chamber” czy futurystyczne retro “Favorite Song”, w którym spokojny głos Jinte kontrastuje z głośnością syntezatorów i przetworzonych dęciaków.

Trzeci solowy projekt J. Bernardta, “Wild Swim”, sprawia wrażenie płyty stworzonej z myślą o przestrzeni pomiędzy dużą koncertową salą a niewielką, zadymioną sceną barową. Ma w sobie wystarczająco dużo rozmachu i aranżacyjnego bogactwa, by dobrze wybrzmieć w większym pomieszczeniu nie tracąc przy tym kameralności. W porównaniu z “Contigo” jest zdecydowanie mniej filmowa i nie tak pogrążona w półmroku. Jinte częściej puszcza tu oko soulowej tradycji i pozwala sobie na lekkość.

Warto: Remedy & Big Fat Moon

Autor

Zuzanna Janicka

Rocznik '94. Dziewczyna, która najbardziej na świecie kocha muzykę. Nie straszny jej (prawie) żaden gatunek, ale najbardziej lubi sięgać po r&b z lat 90. oraz indie/alt rocka. The-Rockferry prowadzi od 2010 roku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *