
Dwadzieścia lat temu wydawnictwo “The Open Door” sprawiło, iż Evanescence na dobre zagościło w gronie moich ulubionych zespołów. Do dziś darzę ten album ogromnym sentymentem, a jego gotycki blask pozostaje dla mnie jedną z najważniejszych cech charakterystycznych twórczości Amerykanów. Tym trudniej nie zauważyć, ile zmieniło się przez te dwie dekady. Na nowy album Evanescence, “Sanctuary”, przyszło nam czekać pięć lat. Grupa wraca z materiałem, który wyraźnie chce odnaleźć się we współczesnych muzycznych realiach. Czy ta stylistyczna ewolucja przekonuje? I czy pod nowoczesną produkcją wciąż można odnaleźć ducha Evanescence, który przed laty tak mocno mnie urzekł?
Monumentalny, alt rockowo-industrialny numer “Beautiful Lie” rozpoczyna przygodę z wydawnictwem. Ja sama niezbyt go czuję i chętniej sięgam po hard rockowe “Tell Me When You’ve Had Enough” czy elektro-rockowe “Rapture” o tajemniczym wstępie. Intrygująco zaczyna się i “Afterlife” – z lekkim niepokojem wkraczamy w świat metalowych, podszytych filmową dramaturgią brzmień. To jedna z lepszych propozycji Amy Lee i spółki. Jestem także fanką masywnego “About Us”, w którym podoba mi się zmienna dynamika i zmysłowy głos artystki; oraz mieszającego rockowe instrumentarium z elektronicznymi wstawkami “Calm Down” – to kawałek, który lekko dotyka tych gotyckich klimatów, za które lata temu polubiłam Evanescence. Podobne wrażenie zostaje po wysłuchaniu symfonicznego, chłodnego “Wide Open Heart”. Ten zbiór dynamicznych kompozycji dopełniają ciężkie, alt rockowe “Who Will You Follow” (nie mogę przeboleć tej obróbki wokalu Lee); wpadające w ucho “Sanctuary” o przytłumionym wstępie; oraz agresywne “Self Destruct”, w którym metal spotyka smyczkowe melodie. Ballad tu niewiele, a ich reprezentantami są raptem zaśpiewane przez Amy delikatnym głosem przy akompaniamencie pianina nieco infantylne “How Do I Feel” oraz kruche, nastrojowe, niemalże popowe “Forever Without You”.
Tytułowe “Sanctuary” można odczytywać jako miejsce, w którym Evanescence odnajduje własne schronienie. Dla zespołu tym sanktuarium są muzyka i scena. Zastanawiam się jednak, czy w tym wszystkim pozostało jeszcze miejsce dla słuchaczy, którzy kiedyś właśnie w muzyce kapeli szukali schronienia przed rzeczywistością. Ja odnajdywałam je w mroku, melancholii, fortepianowych melodiach i gotyckim pięknie. Dzisiejsze Evanescence proponuje mi inną przestrzeń – cięższą i mniej tajemniczą. Być może formacja musiała znaleźć własną drogę, by nadal czuć się u siebie. Ja natomiast nie mogę oprzeć się wrażeniu, iż moje dawne sanktuarium pozostało gdzieś w przeszłości. “Sanctuary” nie jest złą płytą, ale musi trafić na swojego odbiorcę.
Warto: Afterlife & Calm Down
______________
Fallen ♦ The Open Door ♦ Evanescence ♦ Origin ♦ Lost Whispers ♦ The Bitter Truth