Kategoria: 2026

Editors “Surface, Echo & Sound” – recenzja albumu (2026) (#1746)

Gdy kilka lat temu do Editors dołączył producent znany jako Blanck Mass, twórczość zespołu niespodziewanie i dość gwałtownie skręciła w stronę elektroniki. Tom Smith i spółka całkiem nieźle odnaleźli się na tych nowych wodach eksperymentując z cięższym elektro i industrialną estetyką. Nie ukrywam jednak, że choć potrafiłam docenić ten kierunek, nie było to oblicze Editors, które lubiłam najbardziej. Zdecydowanie bliżej mi do ich gitarowej, opartej na żywych instrumentach tożsamości. Po odejściu Blanck Mass zespół najwyraźniej również zatęsknił za takim graniem. Na albumie “Surface, Echo & Sound” muzycy próbują wrócić do korzeni i ponownie postawić na bardziej organiczne brzmienie.  Czytaj dalej Editors “Surface, Echo & Sound” – recenzja albumu (2026) (#1746)

Queens of the Stone Age “Perfecth” – recenzja albumu (2026) (#1745)

Paryskie katakumby zostawiły po sobie coś więcej niż tylko zapis niezwykłego koncertu. Live EP “Alive in the Catacombs” okazała się dla Queens of the Stone Age doświadczeniem, którego echa pobrzmiewają na “Perfecth”. Josh Homme jakby na nowo odkrywa własne kompozytorskie możliwości, zdejmując z muzyki kolejne warstwy gitarowego hałasu. Jeśli “Alive in the Catacombs” było próbą sprawdzenia, ile można odebrać charakterystycznemu brzmieniu Queens of the Stone Age nie tracąc jego tożsamości, tegoroczne dzieło chce odpowiedzieć na pytanie, jak ta oszczędność wypada to w wersji studyjnej. 

Czytaj dalej Queens of the Stone Age “Perfecth” – recenzja albumu (2026) (#1745)

Lisa “Press Play” & Girl in Red “Blue” – recenzja EPek (2026)

Dwie artystki, dwa różne spojrzenia na muzykę i dwie epki, które próbują powiedzieć coś więcej niż to tylko kilka nowych piosenek. Girl in Red na “Blue” stawia na emocjonalną szczerość, podczas gdy Lisa na “Press Play” kieruje uwagę w stronę energii i producenckiego rozmachu. Która z artystek lepiej wykorzystała krótką formę, by pokazać, kim jest dzisiaj?

Czytaj dalej Lisa “Press Play” & Girl in Red “Blue” – recenzja EPek (2026)

Fontaines D.C. “Dopamine Chamber” – recenzja albumu (2026) (#1742)

Irlandzka formacja Fontaines D.C. nigdy nie narzekała na brak słuchaczy, ale to, co wydarzyło się po premierze singla “Marianne”, przerosło chyba ich najśmielsze oczekiwania. Nagle o grupie zaczęli mówić niemal wszyscy, koncerty wyprzedają się w błyskawicznym tempie, a Fontaines D.C. śmiało można uznać za jeden z najważniejszych i najpopularniejszych zespołów 2026 roku. Paradoksalnie stało się to w momencie, gdy Grian Chatten i spółka zmienili nieco front i dodali do swego grania trochę chłodnej elektroniki. Nie każdemu ten kierunek musi odpowiadać, ale w moim przypadku jest dokładnie odwrotnie. “Dopamine Chamber” jest krążkiem, dzięki któremu polubię Fontaines D.C. jeszcze bardziej.

Czytaj dalej Fontaines D.C. “Dopamine Chamber” – recenzja albumu (2026) (#1742)

Troye Sivan “She’s the Best” – recenzja albumu (2026) (#1741)

Czwarty album Troye’a Sivana można odczytać jako ukłon w stronę kobiet – ich energii i artystycznej odwagi. Trudno uznać to za przypadek. Australijski wokalista od lat funkcjonuje w świecie, w którym kobiece gwiazdy popu określają zasady gry. Sivan miał okazję współpracować m.in. z Charli XCX i Arianą Grande czy Tate McRae. W takim towarzystwie trudno pozostać obojętnym na kobiecą perspektywę. “She’s the Best” jawi się więc jako album, który nie tyle próbuje naśladować kobiece gwiazdy popu, ile czerpie z energii ich świata. Przełożone to zostało na wrażliwość samego Troye’a.

Czytaj dalej Troye Sivan “She’s the Best” – recenzja albumu (2026) (#1741)

Syd “Beard” – recenzja albumu (2026) (#1740)

Syd, wywodząca się z kolektywu The Internet, wróciła z trzecim solowym albumem “Beard”. Na poprzedni, “Broken Hearts Club”, wydany w 2022 roku, czekałam z pewnymi oczekiwaniami, ale ostatecznie płyta zagościła w moich głośnikach na krótko. Nie znalazłam na niej zbyt wielu utworów, do których chciałabym wracać, i szybko puściłam ją w niepamięć. Mimo to po “Beard” sięgnęłam z większą wiarą, licząc, że Syd tym razem zaproponuje coś, co mocniej przykuje moją uwagę. I całe szczęście, że dałam jej kolejną szansę. Tym razem było warto.

Czytaj dalej Syd “Beard” – recenzja albumu (2026) (#1740)

Interpol “This Mirror Weighs a Ton” – recenzja albumu (2026) (#1739)

Po dwóch dekadach Interpol zmienia barwy. Zespół opuszcza label Matador i rozpoczyna nowy rozdział pod skrzydłami Partisan – wytwórni, która w ostatnich latach firmowała między innymi “Skinty Fia” Fontaines D.C. i najnowszy album PJ Harvey. Nowy dom, nowy początek, nowa energia. A jednak refleksje pozostają stare. Już sam tytuł, “This Mirror Weighs a Ton”, sugeruje, że każdy z członków grupy niesie ze sobą niemały emocjonalny ciężar. Dźwiga swoje lustro, w którym odbija się ich doświadczenie i melancholia. Ale i świeżość. Bo tak fajnie Interpol nie grali od lat.

Czytaj dalej Interpol “This Mirror Weighs a Ton” – recenzja albumu (2026) (#1739)

Tinashe “Popstar” – recenzja albumu (2026) (#1738)

Kiedy Tinashe przestała martwić się o komercyjny sukces, jej twórczość wyraźnie na tym zyskała. Paradoksalnie odpuszczenie pogoni za listami przebojów przyniosło jej nie tylko artystyczną swobodę, ale też coraz większe grono słuchaczy, którzy docenili ją właśnie za to, że zaczęła grać na własnych zasadach. Jeszcze kilka lat temu wokalistka marzyła o pozycji mocnego nazwiska w grze r&b, dziś nie owija już w bawełnę: chce być popstar. Tegorocznym projektem udowadnia, że ta popowa korona rzeczywiście jest w jej zasięgu.

Czytaj dalej Tinashe “Popstar” – recenzja albumu (2026) (#1738)

Tove Lo “Estrus” – recenzja albumu (2026) (#1736)

Tove Lo nie jest dziś wokalistką, której każda nowa płyta automatycznie wywołuje poruszenie. Szwedka, która jeszcze kilka lat temu regularnie obecna była w popowym centrum uwagi, z czasem przesunęła się na jego obrzeża. I paradoksalnie właśnie teraz zainteresowała mnie bardziej niż wtedy, gdy jej nazwisko było na ustach wszystkich. Tove Lo opowiadała w wywiadach, że “Estrus” powstawało długo, gdyż była w trakcie swego rodzaju osobistej przemiany, przez co trudno było jej wyrażać się twórczo. Znalazła sposób na przełamanie.

Czytaj dalej Tove Lo “Estrus” – recenzja albumu (2026) (#1736)

Chelsea Wolfe “The Dark” – recenzja albumu (2026) (#1735)

Kiedy amerykańska królowa mroku, Chelsea Wolfe, zaanonsowała nowy album o tak sugestywnym tytule “The Dark”, wiedziałam, że nie przegapię premiery tego wydawnictwa. Słowo to do jej muzyki przylgnęło już lata temu, choć ta groza i elementy horroru nabierały w ostatnich latach innego wymiaru. Na tegorocznym krążku “The Dark” Wolfe ponownie zagląda w ciemność, tym razem jednak zaskakująco często rezygnując z siły na rzecz prostoty. 

Czytaj dalej Chelsea Wolfe “The Dark” – recenzja albumu (2026) (#1735)