Tove Lo nie jest dziś wokalistką, której każda nowa płyta automatycznie wywołuje poruszenie. Szwedka, która jeszcze kilka lat temu regularnie obecna była w popowym centrum uwagi, z czasem przesunęła się na jego obrzeża. I paradoksalnie właśnie teraz zainteresowała mnie bardziej niż wtedy, gdy jej nazwisko było na ustach wszystkich. Tove Lo opowiadała w wywiadach, że “Estrus” powstawało długo, gdyż była w trakcie swego rodzaju osobistej przemiany, przez co trudno było jej wyrażać się twórczo. Znalazła sposób na przełamanie.
Nie trwające nawet minuty, elektropopowe “A Lot of Feelings, No Solutions” rozpoczyna naszą przygodę z “Estrus”, tak przyjemnie pulsując, że aż pojawia się żal, iż Tove Lo nie zdecydowała się na zrobienie z tego fragmentu pełnoprawnej kompozycji. To jeden z lepszych momentów jej nowego wydawnictwa. Tytuł ten intro dzierży do spółki z takimi numerami jak “Des Fleurs”, “Die For My Heart With a Lonely Heart”, “Rommie” i “Source of Life”. Pierwsza z propozycji to zaskakujący duet ze Stromae kuszący senną elegancją zestawioną z glitchowymi rozwiązaniami. “Die For My Heart With a Lonely Heart” jest kawałkiem opartym na szybkim, punkowo-synth popowym rytmie. “Roomie” brzmi jak eksperyment. Klubowy, imprezowy vibe, melorecytacja, męskie wokale i rewelacyjna linia basu przenoszą nas na najntisowe parkiety. “Source of Life” staje się zaś ciepłym, synth popowym zwieńczeniem krążka.
Sporo na płycie elektropopowych piosenek. Tanecznym krokiem wchodzą “I’m Your Girl Right?”, mocniejsze “DNH” czy europopowe “Are We On a Break”, któego sprężysty bit kontrastuje z melancholijnymi wokalami Szwedki. Średnim tempem charakteryzuje się oszczędniejsze “If I Could I Would” o naturalnych, łagodniejszych wokalach – powiedziałabym nawet, że w żadnej innej kompozycji Tove Lo nie śpiewa tak przyjemnie. Mniejsze wrażenie zostawiają po sobie nijakie “The Bad One” oraz infantylne “I’m the Cake”.
Czteroletnia przerwa zdecydowanie wyszła Tove Lo na dobre. “Estrus” nie jest może wielkim krokiem naprzód w jej karierze, ale trudno odmówić mu własnego charakteru. Najbardziej podoba mi się tu połączenie skandynawskiego synth popu z klubowym elektropopem oraz wycieczkami w stronę bardziej eksperymentalnych, mniej radiowych brzmień. To sprawnie wyprodukowany krążek, który nie próbuje na siłę powtarzać dawnych sukcesów, a mimo to szybko mnie do siebie przekonał. Nie wszystkie utwory lubię w równym stopniu, ale jako całość “Estrus” okazało się dla mnie jednym z tych powrotów, które cieszą bardziej, niż można było się spodziewać.
Warto: Rommie & Die For My Heart With a Lonely Heart
