Kategoria: Pop

Troye Sivan “She’s the Best” – recenzja albumu (2026) (#1741)

Czwarty album Troye’a Sivana można odczytać jako ukłon w stronę kobiet – ich energii i artystycznej odwagi. Trudno uznać to za przypadek. Australijski wokalista od lat funkcjonuje w świecie, w którym kobiece gwiazdy popu określają zasady gry. Sivan miał okazję współpracować m.in. z Charli XCX i Arianą Grande czy Tate McRae. W takim towarzystwie trudno pozostać obojętnym na kobiecą perspektywę. “She’s the Best” jawi się więc jako album, który nie tyle próbuje naśladować kobiece gwiazdy popu, ile czerpie z energii ich świata. Przełożone to zostało na wrażliwość samego Troye’a.

Czytaj dalej Troye Sivan “She’s the Best” – recenzja albumu (2026) (#1741)

Tinashe “Popstar” – recenzja albumu (2026) (#1738)

Kiedy Tinashe przestała martwić się o komercyjny sukces, jej twórczość wyraźnie na tym zyskała. Paradoksalnie odpuszczenie pogoni za listami przebojów przyniosło jej nie tylko artystyczną swobodę, ale też coraz większe grono słuchaczy, którzy docenili ją właśnie za to, że zaczęła grać na własnych zasadach. Jeszcze kilka lat temu wokalistka marzyła o pozycji mocnego nazwiska w grze r&b, dziś nie owija już w bawełnę: chce być popstar. Tegorocznym projektem udowadnia, że ta popowa korona rzeczywiście jest w jej zasięgu.

Czytaj dalej Tinashe “Popstar” – recenzja albumu (2026) (#1738)

Tove Lo “Estrus” – recenzja albumu (2026) (#1736)

Tove Lo nie jest dziś wokalistką, której każda nowa płyta automatycznie wywołuje poruszenie. Szwedka, która jeszcze kilka lat temu regularnie obecna była w popowym centrum uwagi, z czasem przesunęła się na jego obrzeża. I paradoksalnie właśnie teraz zainteresowała mnie bardziej niż wtedy, gdy jej nazwisko było na ustach wszystkich. Tove Lo opowiadała w wywiadach, że “Estrus” powstawało długo, gdyż była w trakcie swego rodzaju osobistej przemiany, przez co trudno było jej wyrażać się twórczo. Znalazła sposób na przełamanie.

Czytaj dalej Tove Lo “Estrus” – recenzja albumu (2026) (#1736)

Sheryl Crow “Sheryl Crow” – recenzja albumu (1996) (#1733)

Trzy lata po spektakularnym sukcesie debiutanckiego krążka “Tuesday Night Music Club” Sheryl Crow mogła powtórzyć sprawdzoną formułę. Zamiast tego zrobiła coś znacznie odważniejszego. Ciepłe, letnie aranżacje, które przyniosły jej popularność, ustąpiły miejsca cięższemu, bardziej gitarowemu brzmieniu. Równie istotna była zmiana za kulisami – artystka odpowiada za produkcję albumu, przejmując pełną kontrolę nad jego artystycznym kształtem. Efektem jest płyta znacznie bardziej osobista i surowsza. Tu szczere teksty zastąpiły kompromisy. Imienne wydawnictwo z 1996 roku nie jest próbą powtórzenia debiutanckiego sukcesu, lecz wyraźną deklaracją niezależności artystycznej. To Sheryl w swojej emo erze.

Czytaj dalej Sheryl Crow “Sheryl Crow” – recenzja albumu (1996) (#1733)

Janet Jackson “20 Y.O.” – recenzja albumu (2006) (#1731)

“Damita Jo”, wydana w 2004 roku zaledwie kilka tygodni po niesławnym występie na Super Bowl płyta, została niemal całkowicie przykryta przez skandal, którego Janet Jackson stała się główną – i zdecydowanie niesłuszną – bohaterką. Radio i telewizja ograniczyły obecność jej muzyki, a album, który w innych okolicznościach miał wszelkie szanse na znacznie większy sukces, został na długo naznaczony wydarzeniem, które z samą muzyką wiele nie miało wspólnego. “20 Y.O.” pojawiło się więc w momencie szczególnym. Tytuł odnosił się do dwudziestej rocznicy wydania krążka “Control”, który w 1986 roku był dla artystki punktem zwrotnym. Janet miała nadzieję, że podobnie odbije się od dna.

Czytaj dalej Janet Jackson “20 Y.O.” – recenzja albumu (2006) (#1731)

Adéla “Prima” – recenzja albumu (2026) (#1730)

Amerykański sen zaczął się dla Adéli Jergovej, kiedy była jeszcze dzieckiem. Dorastając w Bratysławie, zafascynowana popowymi gwiazdami zza oceanu, nie tylko marzyła o karierze piosenkarki, ale też konsekwentnie przygotowywała się do tego, by kiedyś ten cel osiągnąć. Z sukcesem. Dziś różowowłosej Adéli jest wszędzie tak dużo, że trudno przejść obok niej obojętnie. Trudno więc nie zadać sobie pytania – czy właśnie obserwujemy narodziny kolejnej wielkiej popowej gwiazdy? Czy może sezonowej gwiazdki?

Czytaj dalej Adéla “Prima” – recenzja albumu (2026) (#1730)

Ravyn Leane “Blue Island” – recenzja albumu (2026) (#1725)

“Blue Island” jest w pewnym sensie ciągiem dalszym drogi, jaką Ravyn Lenae rozpoczęła na “Bird’s Eye”. Artystka po raz kolejny próbuje wyrwać się z bezpiecznej szufladki wokalistki r&b i – jak sama mówi – chce tworzyć muzykę we własnym stylu. Nie ukrywam, “Bird’s Eye” nie było wydawnictwem, które zrobiło ze mnie fankę Lenae. Kiedy więc po raz pierwszy odpaliłam “Blue Island”, również wzruszyłam ramionami. Tym razem postanowiłam jednak nie skreślać jej tak szybko. Coś podpowiada mi bowiem, że Ravyn Lenae może być w przyszłości znacznie większą wokalistką, niż sugerują na to na razie liczby.

Czytaj dalej Ravyn Leane “Blue Island” – recenzja albumu (2026) (#1725)

Ayra Starr “Starrgirl” – recenzja albumu (2026) (#1724)

“Starrgirl” jest już trzecim albumem Ayry Starr – pochodzącej z Nigerii wokalistki, która dołączyła do grona wykonawców rozsławiających Afrykę. Artystka zdążyła już zaznaczyć swoją obecność na międzynarodowej scenie, nagrywając między innymi z Coldplay, Davidem Guettą czy Peggy Gou. Do sięgnięcia po jej nową płytę zachęcił mnie jednak nie tyle ten imponujący zestaw nazwisk, co sam tytuł. “Starrgirl” skojarzyła mi się jednoznacznie z najsłynniejszym Starmanem -Davidem Bowie. Na szczęście Ayra Starr nie próbuje jechać na jego legendzie. Zamiast tego konsekwentnie buduje własny świat. Pytanie, czy warto zostać w nim na dłużej.

Czytaj dalej Ayra Starr “Starrgirl” – recenzja albumu (2026) (#1724)

Ariana Grande “Petal” – recenzja albumu (2026) (#1720)

Jeszcze na początku roku Ariana Grande przekonywała, że w najbliższym czasie nie planuje prac nad nowym muzycznym materiałem. Trudno było jej nie uwierzyć. Promocja filmu “Wicked” pochłaniała ją bez reszty, a na horyzoncie czekała jeszcze trasa koncertowa promująca wydany w 2024 roku “Eternal Sunshine”. Wszystko wskazywało na to, że muzyka na moment zejdzie u niej na dalszy plan. Tym większym zaskoczeniem okazał się “Petal” – krążek, którego niewielu się spodziewało, a który dla fanów wokalistki stać się może jedną z najmilszych niespodzianek tego roku. 

Czytaj dalej Ariana Grande “Petal” – recenzja albumu (2026) (#1720)

Tyla “A*POP” – recenzja albumu (2026) (#1719)

Sukces kawałka “Water” w ciągu kilku miesięcy całkowicie odmienił karierę Tyli. Pochodząca z Republiki Południowej Afryki wokalistka z dnia na dzień stała się jedną z najgorętszych gwiazd pop, a jej głos zaczął pojawiać się u boku takich artystek jak Zara Larsson, Teyana Taylor czy Lisa. Do tego doszedł udział w nagraniu jednej z oficjalnych piosenek mundialowych, co tylko potwierdziło, że przemysł muzyczny widzi w niej globalną gwiazdę. Paradoksalnie jednak po dość przeciętnym debiucie “Tyla” trudno było mieć wobec “A*POP” wygórowane oczekiwania. Tym większym zaskoczeniem okazuje się fakt, że nowy materiał zostawia po sobie całkiem pozytywne wrażenia.

Czytaj dalej Tyla “A*POP” – recenzja albumu (2026) (#1719)