Dyskografia Jessie Ware stanowi przykład ciekawych zwrotów akcji – od chłodniejszego, bardziej intymnego początku, przez momenty poszukiwań i większej przystępności, aż po pełne blasku, taneczne odrodzenie. Postanowiłem więc ułożyć jej płyty po swojemu zaczynając od tej, która zostawiła mnie najbardziej obojętną, aż po album absolutnie kluczowy. Oto krótki przewodnik po studyjnych krążkach tej zdolnej Brytyjki.
6. Tough Love (2014)
Ależ czekało się na tę płytę. Tym bardziej, gdy “Devotion” narobiło takiego szumu. Tymczasem “Tough Love” okazało się być krokiem w stronę bardziej przystępnego i mainstreamowego brzmienia. Album nadal opiera się na mieszance popu, soulu, r&b i elektroniki; zawarte na nim piosenki są łatwiejsze w odbiorze, szybciej wchodzą i mają większy potencjał przebicia, lecz tracą na wyrazistości i zapadają mniej w pamięć. Część materiału jest dość neutralna i nie zostawia we mnie dużego śladu. Produkcja pozostaje dopracowana, a całość brzmi nowocześnie, choć nie ma tu śladów większego ryzyka. Po wspaniałym “Devotion” projekt “Tough Love” był niczym zimny prysznic.
5. Glasshouse (2017)
Jak brzmi album, który prawie zakończył karierę Jessie Ware? I tu zaskoczenie – wcale nie tak źle, choć nie da się ukryć, że “Glasshouse” plasuje się raczej w ogonie jej dyskografii. Wokalistka odchodzi tu od elektroniki i sięga po ciepły, bardziej emocjonalny pop. Jest to krążek bardzo ludzki i osobisty, pełen ciepła, delikatności i kobiecej elegancji. Nie ma tu efektownych piosenek. Są za to utwory stawiające na pierwszym miejscu klimat i emocje. “Glasshouse” przedstawia nam Jessie mniej jako gwiazdę brytyjskiego popu, a bardziej jako kobietę, która odnalazła szczęście w życiu domowym. Może przez to jest mniej zapamiętywalny.
4. Superbloom (2026)
Tegoroczna płyta jest wydawnictwem, na którym Ware nie próbuje już niczego udowadniać. Rozwija raczej styl disco-popowej divy parkietu. Brzmieniowo wciąż jej patent podbijania serc słuchaczy opiera się na słowach glamour, retro disco i zmysłowość, ale nie da się ukryć, iż album jest różnorodny i momentami głębszy emocjonalnie. Obok tanecznych, pulsujących numerów dostajemy te bardziej refleksyjne czy orkiestrowe. Album zaskakuje detalami i zmianami nastroju. Jest to materiał elegancki i stylowy, który nie wywraca formuły Jessie do góry nogami, ale pokazuje ją z większą dojrzałością.
3. That! Feels Good! (2023)
Album, na który czekałam z wielkim zniecierpliwieniem. Album, który miał godnie zastąpić “What’s Your Pleasure?”. Efekt? “That! Feels Good!” ukazuje nam jeszcze bardziej rozkręconą i pewną siebie odsłonę Jessie Ware. Płyta łączy disco z house’em, funkiem, popem i elementami r&b, tworząc jednocześnie coś eleganckiego i bardzo przebojowego. Koło euforycznych numerów stoją godnie te spokojniejsze, bardziej soulowe. “That! Feels Good!” jest albumem pełnym energii, efektywnych momentów i dopracowanych aranżacji balansującym gdzieś między dyskoteką a teatralnym rozmachem.
2. What’s Your Pleasure? (2020)
Nie da się ukryć – płyta “What’s Your Pleasure?” reanimowała karierę Brytyjki, wywróciła do góry nogami nasze wyobrażenie o niej i do tego umilała pandemiczne czasy, gdy dyskotekę co najwyżej mogliśmy zrobić we własnym pokoju. Album mocno opiera się na nostalgii. Czerpie aż miło z disco, funku i brzmień lat 70., 80. i 90., ale robi to w sposób przemyślany, a nie odtwórczy. Każdy numer wnosi coś innego, ale całość pozostaje spójna i konsekwentna stylistycznie. Nie jest to dzieło tak osobiste, co jego poprzednik (“Glasshouse”), lecz stanowi materiał uniwersalny i nastawiony na odbiorcę, który chce po prostu dobrze się bawić. Mam z tymi piosenkami masę wspomnieć i po dziś dzień często po nie sięgam.
1. Devotion (2012)
Lato 2012. W radiu króluje singiel “Wildest Moments”, a ja za odłożone na poprawkę (która ostatecznie nie była potrzebna) egzaminu na prawo jazdy pieniądze kupuję m.in. “Devotion”. To debiutancki krążek Jessie Ware, który po dziś dzień pozostaje moim ulubionym elementem jej dyskografii. Nie tylko przez wzgląd na stare, dobre czasy. To po prostu cholernie udany start kariery. Ta mieszanka soulu, sophisti popu, r&b i elektroniki utrzymana w chłodnym, subtelnym klimacie nie od razu uderza przebojowością, ale pokazuje dużą klasę i pomysł na siebie jej autorki. Nawet jeśli chwilami brzmi tak, jakby nową muzykę w realiach początku drugiej dekady XXI wieku nagrywać postanowiła Sade Adu.
