Gdy kilka lat temu do Editors dołączył producent znany jako Blanck Mass, twórczość zespołu niespodziewanie i dość gwałtownie skręciła w stronę elektroniki. Tom Smith i spółka całkiem nieźle odnaleźli się na tych nowych wodach eksperymentując z cięższym elektro i industrialną estetyką. Nie ukrywam jednak, że choć potrafiłam docenić ten kierunek, nie było to oblicze Editors, które lubiłam najbardziej. Zdecydowanie bliżej mi do ich gitarowej, opartej na żywych instrumentach tożsamości. Po odejściu Blanck Mass zespół najwyraźniej również zatęsknił za takim graniem. Na albumie “Surface, Echo & Sound” muzycy próbują wrócić do korzeni i ponownie postawić na bardziej organiczne brzmienie.
Wyeksponowany głęboki głos Toma Smitha i brzdąkanie na gitarze w bluesowym stylu – tak rozpoczyna się nagraniem tytułowym przygoda z albumem Editors numer osiem. “Surface, Echo & Sound” mimo swojej prostoty jest moim ulubionym momentem tego krążka. Po piętach depczą mu jednak post punkowe, mocne “Rescue” ze zdecydowanym, czasem lekko zachrypniętym wokalem Smitha, oraz alt rockowe, pełne pulsujących basowych dźwięków i drapieżnych gitar “Much Love”. Do grona energicznych kompozycji, które z pewnością wpiszą się w koncertowy obraz Editors, należą chwytliwe “Call It In”, dynamiczne “The Rush” czy przystępne, melodyjne “Seriously”. Sporo tu momentów, gdy kapela na własne potrzeby adaptuje elementy indie folku. Dzieje się tak chociażby w tuptanym “Real” (numer ten akurat najmniej przypadł mi do gustu że względu na dziwnie przetworzone wokale i aranżację, która nieco mnie przytłacza); melancholijnym “Happiness” o wykonanym z rozmachem refrenie; delikatnej balladzie “Butterfly Wings” czy w końcu akustycznym, pozbawionym wyraźniej zarysowanego rytmu “The Hills We Died Upon”.
Po ciężkim, momentami wręcz przytłaczającym elektronicznym “EBM” Editors wracają z tarczą. “Surface, Echo & Sound” jest albumem, który przypomina, za co przed laty polubiliśmy grupę. Nie jest jednak próbą odtworzenia jej dawnych brzmień. To granie dojrzalsze niż na “The Back Room” czy “An End Has a Start”, bardziej swobodne i pozbawione młodzieńczej nerwowości. Co ciekawe ten powrót do gitar nie oznacza powrotu do charakterystycznego dla wczesnych Editors mroku. Tym razem w muzyce Smitha i spółki jest znacznie więcej ciepła. Nawet melancholijne kompozycje nie przytłaczają tak jak dawniej. Nie jest to krążek, który wyznaczy nowe kierunki w muzyce alternatywnej ani płyta pełna odważnych eksperymentów. Czasami można odnieść wrażenie, że kapela zbyt mocno trzyma się sprawdzonych rozwiązań, a kilka spokojniejszych kompozycji nie dorównuje najlepszym balladowym momentom ich dyskografii.
Warto: Much Love & Surface, Echo & Sound
___________________
In This Light and on This Evening ♣ The Weight of Your Love ♣ In Dream ♣ Violence ♣ EBM
