Tego koncertu nie było w planach. Szwedzka wokalistka Tove Lo ostatnio raz występuje jako główna gwiazda i zjeżdża świat w ramach swojej trasy Lady Wood Tour, raz rozgrzewa publiczność przed show Coldplay. Przed zespołem na scenie pojawiła się także i w Warszawie. Ogłoszenie to wzbudziło spore zainteresowanie, na które szybko zareagowano i podjęto decyzję o zorganizowaniu dzień później jej osobnego koncertu w stolicy.
Amerykański wokalista i muzyk Ryan Karazija kilka lat temu postawił wszystko na jedną kartę. Rzucił szkołę i wyjechał. Może nie w Bieszczady, ale w równie intrygujące i odległe miejsce – na mroźną, odrealnioną Islandię. Bez przyjaciół, bez znajomości języka, bez pracy. Dni mijały mu na pisaniu piosenek, które w 2011 roku złożyły się na jego debiutancki album, wydany pod szyldem Low Roar.
W posiadanie jego debiutanckiej płyty zatytułowanej “Corridors” weszłam przypadkiem. Posłuchałam i zaczęłam się zastanawiać, skąd ten tajemniczy Baasch pochodzi. Skandynawia? Wielka Brytania? Może Australia? Prawda okazała się leżeć… bliżej. Ten obdarzony głębokim głosem wokalista jest polskim wykonawcą, który odnalazł swoje miejsce w świecie elektronicznych dźwięków.
Muzyka islandzka, jak nie raz już wspominałam, ma w naszym kraju spore grono odbiorców. W końcu dopiero co swoje trzy koncerty wyprzedała u nas grupa Vök (relację z poznańskiego występu formacji możecie przeczytać klikając tutaj), więc z tym stwierdzeniem nie ma się co kłócić. Agencja Automatik postanowiła jeszcze troszkę porozpieszczać miłośników najzimniejszego europejskiego państwa i zaprosiła ich na koncerty Sóley.
Kiedy przeszło rok temu Brodka zapowiadała swoją nową płytę, nie byłam nią zbytnio zainteresowana. Nie jestem miłośniczką “Grandy”, nie mówiąc już o wydanych na fali idolowego sukcesu piosenek. Absolutnie jednak wsiąknęłam w wydawnictwo “Clashes”, które artystka intensywnie promuje od ponad dwunastu miesięcy. Najbliższe koncerty są ostatnimi, jakie odbyć się mają pod szyldem Clashes Tour. Warto więc choć na jeden* przybyć, bo kto wie, ile przyjdzie nam czekać na kolejne wydawnictwo jednej z najciekawszych polskich wokalistek.
Muzyka pochodząca z odległej, mroźnej Islandii cieszy się niemalże na całym świecie sporą popularnością. Wielu osobom (także i mi) na hasło “islandzka muzyka” przed oczami staje zaraz zespół Sigur Rós oraz wokalistka Björk. Kraj ten pochwalić się może sporą liczbą innych wartych uwagi solistów czy zespołów, którzy inspirują swoich kontynentalnych kolegów. Polacy pokochali Vök – kwartet, który gościł u nas nie raz, choć dopiero teraz przyjechał z debiutanckim długogrającym wydawnictwem.
Kolejny kwiecień, kolejny Spring Break. Na trzy dni Poznań ponownie stał się muzyczną stolicą Polski, ściągając rzesze melomanów i dziennikarzy muzycznych. To, co poznańską imprezę odróżnia od innych festiwali, którymi nasz kraj się chwali, to jego showcase’owy charakter. Tu nie przyjeżdża się na koncerty artystów o wyrobionej renomie i pozycji. Tacy, oczywiście, też na Spring Breaku występują, ale są raczej dodatkiem do setki innych koncertów, których gwiazdami są debiutujące zespoły i soliści. W Poznaniu mają okazję zdobyć nowych słuchaczy. Kto wie, może kiedyś to oni będą swoją muzykę grać nam z głównej, największej sceny.
Powraca i znów znika. Szkocka wokalistka Amy Macdonald zdecydowanie należy do artystów, którzy lubią dawać nam od siebie odpocząć. Na jej nowy, wydany w lutym, album (“Under Stars”) czekaliśmy niemalże pięć lat. Ona tymczasem powoli szukała inspiracji, pisała piosenki i obmyślała ich aranżacje, by w końcu pojawić się i przekonać, że wciąż ma dla kogo śpiewać. Najlepszym tego dowodem była spora frekwencja na jej pierwszym poznańskim koncercie, gdzie ze światełkami nad głową imitującymi gwiazdki zaśpiewała w piątkowy wieczór.
Odłączanie się od zespołu i rozpoczynanie kariery na własny rachunek nie jest niespotykanym zjawiskiem. Niektórzy na zawsze mówią bye bye swoim grupowym kolegom. Dla innych jest to tylko chwilowy skok w bok. Maarten Devoldere, członek najlepszego belgijskiego towaru eksportowego – indie rockowej kapeli Balthazar – z formacją planuje nagrywać nadal, wykorzystując przerwę w jej działalności na tworzenie pod szyldem Warhaus.
Coś się kończy, coś się zaczyna. My lada chwila pożegnamy 2016 rok (i pełni nadziei wejdziemy w 2017), a Julia Marcell na pożegnanie pomacha nie tylko ostatnim dwunastu miesiącom, ale i swojemu projektowi “Proxy”. W Poznaniu, jak sama zainteresowana przyznała, kończy się jej przygoda z koncertowaniem z wydaną w marcu płytą. To musiał być więc wyjątkowy występ.
