Są zespoły, których popularność mnie zadziwia, bo sama nie poświęciłabym im z własnej woli pięciu minut. Są i takie, które już dawno powinny przebić się do pierwszej ligi i grać dla nas na największych stadionach świata, a tymczasem lądują na niedużej scenie w średniej wielkości poznańskim klubie. Jak właśnie Algiers – amerykańska formacja, która po ponad roku wróciła do Polski na trzy koncerty.
Co się odwlecze to nie uciecze – można było powiedzieć widząc kilka miesięcy temu informację, że kanadyjska formacja Austra odwołała swoja trasę koncertową, w tym i warszawski, marcowy występ. Zespół na jesieni wznowił trasę, odwiedzając nie jedno, lecz aż trzy polskie miasta. 27 października w warszawskim klubie Niebo grupa (ze zjawiskową Katie Stelmanis na wokalu) pożegnała się z polskimi fanami.
Na naszym polskim muzycznym podwórku nie trudno o wskazanie nazwisk wykonawców, którzy nie wygrali telewizyjnych talent shows, lecz gromadzą dziś większą publikę niż niejeden zdobywca pierwszego miejsca. Do tej grupy dołączyła w tym roku Daria Zawiałow, która próbowała swoich sił m.in. w “Mam talent” i “X Factorze”. Obecnie przebywa w swojej pierwszej klubowej trasie koncertowej.
Zawsze to wielka radość, gdy do Polski przyjechać ma twój ulubiony wykonawca. Radość ta jest jeszcze większa, gdy okazuje się, że zarówno miejsce jak i data wydarzenia ustalana jest jakby pod ciebie i bez specjalnych wyrzeczeń możesz się na koncercie zjawić. A potem ustać blisko sceny i cieszyć się wspaniałą muzyką. Jak ja w ostatnią niedzielę.
Dwa ostatnie dni czeskiego festiwalu Colours of Ostrava przypadły na piątek i sobotę – idealne dni na pochwalenie się swoimi tanecznymi (nie)umiejętnościami. Wtedy też okazji do niczym nieskrępowanych pląsów było najwięcej. A to wszystko m.in. dzięki grupom Moderat, Jamiroquai i Booka Shade.
My mamy Open’era a Czesi festiwal jeszcze większy, kuszący bogatszym i różnorodniejszym line upem, niesamowitą postindustrialną scenerią i wspaniałą, miłą atmosferą. Krótko mówiąc – Colours of Ostrava. Po raz pierwszy (i, miejmy nadzieję, nie ostatni) miałam okazję uczestniczyć w tym wydarzeniu.
Czwarty dzień tegorocznego Open’era bardzo przypominał ostatni poprzedniej edycji. Pogoda popsuła się jeszcze bardziej, a najmodniejszym elementem garderoby stał się foliowy płaszcz przeciwdeszczowy. Nie wyobrażałam sobie jednak zostać w ciepłym, suchym domu. Tego dnia czekały mnie koncerty artystów, których zawsze chciałam zobaczyć na żywo.
Piątki i soboty przyciągają na festiwal jeszcze więcej osób. W tym roku właśnie na pierwszy dzień weekendu zaproponowano nam występ… The Weeknd – wokalisty, który bije rekordy popularności. Dziesiątki tysięcy słuchaczy przybyło do Gdyni specjalnie na jego pierwszy polski koncert. Ten dzień obfitował jednak w nie mniej ciekawe nazwiska.
Drugi dzień gdyńskiego festiwalu ponownie udowodnił, że do wydarzenia jak ulał pasuje słówko różnorodność. I chociaż wiele osób krytykowało organizatorów za odchodzenie od alternatywnych brzmień na rzecz czegoś lżejszego i radiowego, tłumy stawiły się dość wcześnie na terenie lotniska by uczestniczyć w popołudniowej imprezce, na którą zaprosiła pewna brytyjska wokalistka.
Jadąc pierwszego dnia festiwalowym autobusem pomyślałam sobie, że czas faktycznie leci bardzo szybko. Dopiero co przemierzałam tę drogę odliczając w myślach do chwili, w której zobaczę m.in. PJ Harvey, LCD Soundsystem czy Beirut, a już za moment miałam założyć na rękę opaskę tegorocznej edycji gdyńskiej imprezy.