Paryskie katakumby zostawiły po sobie coś więcej niż tylko zapis niezwykłego koncertu. Live EP “Alive in the Catacombs” okazała się dla Queens of the Stone Age doświadczeniem, którego echa pobrzmiewają na “Perfecth”. Josh Homme jakby na nowo odkrywa własne kompozytorskie możliwości, zdejmując z muzyki kolejne warstwy gitarowego hałasu. Jeśli “Alive in the Catacombs” było próbą sprawdzenia, ile można odebrać charakterystycznemu brzmieniu Queens of the Stone Age nie tracąc jego tożsamości, tegoroczne dzieło chce odpowiedzieć na pytanie, jak ta oszczędność wypada to w wersji studyjnej.
Album “Perfecth”, jak dowiedzieć się można z wywiadów, powstał po części na zgliszczach poprzednich projektów QOTSA czy samego Josha. Przywołujące klimat lat 70., miks bluesa, funku i rocka postaci “Insignificant Other” prawie załapało się na “In Times New Roman”, podczas gdy szkice z początku akustycznego, lecz nabierającego dynamizmu i prowadzącego nas do głośniejszego zakończenia “Run Away From the Mob” datowane są na czasy kompletowania “…Like Clockwork” – mojej ulubionej płyty w dyskografii zespołu. Ten numer byłby jednak jej najsłabszym ogniwem. Nie do końca rozumiem obecność funkującego, art rockowego “Sunday”, które jest po prostu odgrzanym kotletem – dekadę wcześniej piosenkę tę zarejestrował Iggy Pop. Po cię ruszać coś, co już wtedy było udane?
Najbardziej podobają mi się kompozycje, w których QOTSA wypuszczają się na wody albo psychodeliczne, albo mocno teatralne. Jest w tym coś świeżego. Przykładem pierwszego utworu jest stawiające na oszczędną aranżację i zmienną dynamikę “Mono”. Sama piosenka jest nietypowa i sprawia wrażenie improwizowanej. W teatralne tony uderza “It’s Only Love” – wzbogacana smyczkami produkcja pełna mrukliwych wokali i intrygujących backing sounds. Komu mało mocniejszych brzmień, ten zerknąć powinien na “Where the Goth Girls At?” czy “Phantom Limb”, w którym pod melancholijną powłoką coś się burzy. Balladowymi numerami są zaś folk rockowe “From the Cliff” oraz akustyczne, klaskane “Easy Street”.
Zamiast żaru stoner rocka dostajemy chłód kamiennych korytarzy, zamiast rozpędzonych riffów pulsowanie basu, akustyczne brzmienia i oszczędne aranżacje. “Perfecth” jest jednak płytą dość daleką od tego, co sugeruje jej tytuł. To krążek przystępny i pozbawiony tej iskry, dzięki której Queens of the Stone Age potrafili zamieniać pozornie proste rockowe kompozycje w uzależniające, pełne napięcia muzyczne doświadczenia. “Perfecth” odbieram jako dobry punkt wejścia dla tych, którzy dopiero poznają świat Josha Homme’a. Oferuje łagodniejsze oblicze zespołu, nie przytłacza ciężarem i pozwala oswoić się z jego charakterystyczną estetyką. Wieloletni słuchacze mogą jednak poczuć niedosyt.
Warto: It’s Only Love & Mono
________________
