Nie minął tydzień, kiedy z niepokojem spoglądałam na prognozy pogody, a już powiedzieć mogę to, co tysiące melomanów z całej Polski: Open’er, Open’er i po Open’erze. Kolejna edycja gdyńskiej imprezy dobiegła końca. Czy była udana? Już teraz mogę zdradzić, że tak, bo jeśli macie głowę otwartą na różnorodne dźwięki, na bank znajdziecie coś dla siebie w gąszczu nazw zespołów i nazwisk solistów. Oto mój pamiętnik z minionych czterech dni.
Po raz kolejny do Poznania zjechali wykonawcy z Polski i paru europejskich krajów, by powalczyć o sławę i słuchaczy. Wiedzą, że warto, bo podczas tegorocznej edycji Spring Breaka mieliśmy parę powrotów. To w końcu tu w 2014 roku swoje pierwsze kroki stawiały duety The Dumplings i XXANAXX, które dziś cieszą się gronem oddanych fanów. Dwa lata później Daria Zawiałow sprawdzała, jak na jej piosenki zareagujemy. Kto wie, może za kilka lat któryś z tegorocznych debiutantów zaprezentuje się na Placu Wolności jako gwiazda wieczoru? Te, i wiele innych przykładów, udowodniają, że warto się na festiwalu pokazać.
Pochodząca z odległej Nowej Zelandii Kimbra nieczęsto podczas swojej muzycznej kariery wpadała do Europy. Jak sama przyznała, do odbycia tournee po Starym Kontynencie przekonał ją pozytywny odbiór ostatnich koncertów w Stanach Zjednoczonych. Tym samym po wielu latach przerwy zaśpiewała dla polskiej publiczności. I to jak!
Pół dnia w pracy, potem kurs niemieckiego. Szybka obiadokolacja i skierowanie kroków do poznańskiego klubu Meskalina. Poniedziałek był bardzo intensywnym i męczącym dniem, ale nie mógł skończyć się lepiej, jak koncertem amerykańskiej grupy Algiers. Chociaż kapela dopiero zbiera materiał na nowy album, ponownie zabrała sprzęt i ruszyła w trasę.
Brytyjski wokalista Tom Odell jest z nami od 2013 roku, a nie było jeszcze roku (poza tym, w którym debiutował), by nie odwiedził swoich polskich fanów. Wpada na festiwale, występy w telewizyjnych programach czy w końcu osobne koncerty, które najlepiej pokazują, jaką popularnością w kraju nad Wisłą cieszy się jego muzyka. By nie pozostawić tego zagadnienia bez odpowiedzi – nadal dużą.
Trzy lata kazał nam czekać Piotr Madej (znany jako Patrick the Pan) na swój nowy album. Tytuł “trzy.zero” nie jest przypadkowy. W 2018 roku artysta wkroczył w kolejną, już czwartą, dekadę swojego życia. Nowa płyta jest więc takim osobliwym podsumowaniem. Smutnym i depresyjnym.
Brytyjski zespół Editors jest jedną z tych grup, które przy żadnej z kolejnych tras koncertowych nie zapominają o Polsce. Bywają tu często, lecz ja miałam dopiero drugą okazję, by zobaczy ich na żywo. Pięć lat. A nawet odrobinę więcej, bo ostatni raz gościli w Poznaniu 3 października 2013 roku. Zmieniła się ich muzyka. Zmieniłam się i ja. Lecz entuzjazm, z jakim udałam się do hali MP2 na MTP był ten sam. A nawet ciut większy, bo zobaczenie Editors było jak spotkanie z długo niewidzianym przyjacielem.
Przeglądając line up tegorocznej edycji OFF Festivalu najbardziej żałowałam, że ominie mnie koncert właśnie tej wokalistki – Zoli Jesus. Posiadająca wschodnioeuropejskie korzenie artystka postanowiła jednak przedłużyć swój koncertowy sezon i wróciła do Polski nie na jeden, ale aż cztery występy. Ciężko mi było tym razem sobie takie wydarzenie darować.
Pięć lat kazała nam czekać Anna Calvi na swój trzeci studyjny album. Krążek “Hunter” w końcu wraz z ostatnim dniem wakacji ujrzał światło dzienne, a wokalistka zaczęła przygotowywać się na polowanie. Wyruszyła w świat by prezentować swoją twórczość i zdobywać nowych wielbicieli. Jednym z jej przystanków była Warszawa.
Kiedy ogłoszono dwa polskie koncerty brytyjskiego (lecz obecnie stacjonującego w Niemczech) zespołu The Underground Youth, niezbyt mnie te informacje obeszły. I pewnie nawet nie rozważałabym wybranie się na poznański gig, gdyby nie czysty przypadek – pewnego słonecznego październikowego dnia w uszy wpadła mi płyta “Mademoiselle”. I nagle stała się szarość.
