Zanim koleżanki z zespołu Rosé, Jennie i Lisa, zaprezentowały światu swoje debiutanckie projekty w 2025 roku, wokalistka miała już na koncie radiowy fenomen „APT.” nagrany z samym Bruno Marsem, a jej nazwisko zaczęło funkcjonować poza kontekstem k-popowego girlsbandu Blackpink. Można nawet zaryzykować stwierdzenie, że to właśnie ona przetarła im szlaki i utorowała drogę na ogólnoświatowe playlisty. W 2024 roku artystka postanowiła zaprezentować solowy album, “Rosie”.
Drugi album pochodzącej z Wielkiej Brytanii Loli Young, “This Wasn’t Meant for You Anyway”, to kolejny dowód na to, jak błyskawicznie i nieprzewidywalnie działa współczesny internet. Choć wokalistka debiutowała już kilka lat temu, to właśnie teraz – dzięki viralowemu sukcesowi utworu “Messy” w mediach społecznościowych – zyskała uwagę szerszej publiczności. Tam jednak wystarczy kilka chwytliwych sekund. Sprawdzianem prawdziwej siły Loli jest długogrająca płyta.
Czytaj dalej RECENZJA: Lola Young “This Wasn’t Meant for You Anyway” (2024) (#1597)
W 2021 roku amerykańska wokalistka Claire Elizabeth Cottrill miała ochotę pokazać się szerszej publiczności, ale jednocześnie pozostać w tej swojej indie popowej niszy. W osiągnięciu tego celu pomóc miał rozchwytywany producent Jack Antonoff, który nadawał łagodny ton kompozycjom wielu innych artystek w tamtym czasie. dziś Clairo, jak nam się Claire woli przedstawiać, działa na własną rękę pisząc, aranżując, produkując i będąc do tego swoim własnym wydawcą. Tu wiele rzeczy mogło pójść nie tak.
Urodzonych w Meksyku, lecz dorastających w Stanach Zjednoczonych Fabiolę Reynę i Nectaliego “Sumohair” Díaza połączyła niemalże dekadę temu miłość do muzyki prezentowanej przez formację Bomba Estéreo. Także i oni zapragnęli na współczesne realia przepisywać brzmienia tradycyjne dla Meksyku, Kolumbii, Peru czy innych państw Ameryki Łacińskiej. Tak powstał duet Reyna Tropical.
Czytaj dalej RECENZJA: Reyna Tropical “Malegría” (2024) (#1563)
O pochodzącej z kanadyjskiego miasta Toronto wokalistce Rowenie Fysx nie wiemy prawie nic. Skąd się wzięła? Co planuje? Czy posiada jakieś muzyczne wykształcenie? Czy zostanie piosenkarką od dziecka było w sferze jej marzeń? Jej biografia w serwisie Spotify uparcie milczy. Na szczęście na epce “Don’t Text Me Back” Fysx jest bardziej rozmowna. A raczej rozśpiewana.
Czytaj dalej RECENZJA: Rowena Fysx “Don’t Text Me Back EP” (2024) (#1551)
Amerykańska wokalistka Julia Holter swoją muzyką nie wykręca nie wiadomo jakich liczb (miesięczna liczba jej słuchaczy w serwisie Spotify nie przekracza stu pięćdziesięciu tysięcy), lecz nie przeszkadza jej to być artystką, która w każdy kolejny projekt wkłada masę pracy. Sześć lat po albumie “Aviary” i zmianach w życiu prywatnym Holter gotowa była na powrót z premierowymi piosenkami.
Czytaj dalej RECENZJA: Julia Holter “Something in the Room She Moves” (2024) (#1550)
Kiedy przed rokiem Grain Chatten postanowił wydać solową płytę, “Chaos for the Fly”, można było nabrać się na to, że jeszcze długo nie usłyszymy nic nowego od jego macierzystej formacji – irlandzkiej grupy Fontaines D.C. Tymczasem rok później zespół zaskoczył słuchaczy nowym krążkiem, który zdecydowanie nie brzmi jak coś, co robi się na pół gwizdka.
Czytaj dalej RECENZJA: Fontaines D.C. “Romance” (2024) (#1549)
William Gao i Olivia Hardy mimo odmiennych nazwisk są rodzeństwem o brytyjsko-chińskich korzeniach. I to właśnie od ich pochodzenia wzięła się nazwa duetu, który od 2019 roku tworzą. Wasia to nic innego jak połączenie słów white i Asia, co podkreślać ma rodzinny charakter ich muzycznego przedsięwzięcia. Dorobek Wasia Project jest na razie skromny, ale doświadczenie William i Olivia zdobywali już u boku Toma Odella i Laufey.
Czytaj dalej RECENZJA: Wasia Project “Isotope EP” (2024) (#1548)
Ostatnio czuję się jak kameleon – takie słowa znalazły się w krótkim opisie, jaki Saya Gray zamieściła na swój temat w serwisie Spotify. Kameleon, zwierzę znane z umiejętności zmieniania swojego ubarwienia, odważnie wybrane zostało przez artystkę na patrona jej twórczości. Po takiej zapowiedzi oczekuje się dźwiękowych dziwactw.
Czytaj dalej RECENZJA: Saya Gray “QWERTY II EP” (2024) (#1546)
Przeglądam listę, jaką magazyn “Rolling Stone” opublikował w 2017 roku, wskazując nam artystów, którzy w najbliższych miesiącach mieli namieszać. Obok H.E.R., Sigrid i kilku innych wykonawców, o których usłyszeć mi się mimo wszystko nie udało, pojawiła się i Ravyn Leane. Jej kariera także nie wystrzeliła, ale posłuchać już możemy jej drugiej płyty.
Czytaj dalej RECENZJA: Ravyn Lenae “Bird’s Eye” (2024) (#1545)
