Nie miałam w planach natychmiastowego zabrania się za najnowszy album Kings of Leon, lecz sam zespół niejako pokrzyżował mi szyki, ujawniając przed premierą płyty cztery utwory z dziesięciu. Zaintrygowana ich eklektyzmem sięgnęłam po całość, nawet jeśli nieco odpychała mnie okładka – cztery laleczkowate twarze zanurzające się z podejrzanej, białej cieszy? Ale że muzyki po wyglądzie się nie ocenia, warto sprawdzić, cóż to za mury grupa wybudowała swoim siódmym dziełem “WALLS”.
Historia tytułu czwartej, pierwszej od 2013 roku studyjnej płyty OneRepublic, jest długa. Zespół dumał, zastanawiał się, próbował z nazwami niektórych piosenek, ale nie mógł znaleźć niczego, co pasowałoby do przygotowanej eklektycznej mieszanki. Pomógł kolega z odległych Wysp Brytyjskich, wyrzucając z siebie po przesłuchaniu materiału krótkie: oh my my – zwrot archaiczny i stojący w opozycji do proponowanych nam przez amerykańską kapelę kompozycji, definiujących na swój sposób “pop XXI wieku”.
Pamiętam ten moment, gdy na scenie pojawiła się Lady Gaga, Amerykanka oddająca swoim pseudonimem hołd zespołowi Queen. Wzbogaciła muzykę pop elektroniczno-tanecznym pierwiastkiem, a czerwone dywany zaskakiwała wymyślnymi, dziwacznymi i często paskudnymi kreacjami. Patrząc na okładkę jej nowej płyty, nie widzę już ani grama tamtej kobiety. Szaleństwo, wariactwo i balansowanie na granicy dobrego smaku zastąpione zostały naturalnością i surowością. O tym, że to wciąż Gaga, przekonuje nas podpis. A może warto było zaprezentować ten album pod prawdziwym imieniem, co Stefani?
Brytyjski zespół Placebo wie, co to znaczy świętować. Dwudziestolecie istnienia obchodzi tak hucznie, że nie pozostaje mi życzyć sobie nic innego, jak tylko tego, by grupa Briana Molko grała nam co najmniej do swoich pięćdziesiątych urodzin. Obchody zaczęły się już rok temu. Placebo oddali w nasze ręce koncertowy album “MTV Unplugged” i składanki b-side’ów. Ostatnio rozpoczęli jubileuszową trasę o pięknej nazwie A Place For Us to Dream. Wydali też kompilację singli i popełnili epkę z kilkoma nowościami. To właśnie ją biorę dziś na celownik.
Czytaj dalej #707 Placebo “Life’s What You Make It” (EP) (2016)
Klaudia Szafrańska jak wiele innych mniej lub bardziej utalentowanych dziewczyn stawiła się na castingu do jednej z edycji polskiego X Factora. Pięła się po kolejnych stopniach, lecz w odcinkach live jej nie zobaczyliśmy. Można rzec – i całe szczęście. Kto dziś pamięta o większości uczestników tego talent show? Klaudia tymczasem odnalazła się w duecie XXANAXX i na koncie ma już dwie płyty – “Triangles” i “FWRD”. Która lepsza?
Czytaj dalej Keep calm and take XXANAXX | #705, 706 XXANAXX “Triangles” (2014) & “FWRD” (2016)
Siostry Knowles lubią zaskakiwać. Beyoncé już dwa razy zaprezentowała nam płytę bez wcześniejszego jej zapowiadania. Solange zaś nową wydała w chwili, kiedy każdy zdążył postawić na niej krzyżyk. Obie wokalistki cenią też sobie muzyczne eksperymenty i wychodzenie poza ramy tradycyjnego r&b. W tej konkurencji górą jest jednak młodsza Knowles, która już w 2012 roku kombinowała z brzmieniem, oddając w nasze ręce epkę “True”. 30 września 2016 roku Solange znów się pojawiła. I oby tym razem została na dłużej.
Ciężko mieć do amerykańskiej wokalistki Nory Jones pretensje o to, że nowy studyjny album wydaje dopiero cztery lata po poprzednim. Po doprowadzeniu do końca promocji płyty “…Little Broken Hearts” artystka nie zrobiła sobie długich wakacji, po raz kolejny dając nam do zrozumienia, że bez muzyki jej życie jest niepełne. Oprócz wielu kompozycji nagranych na potrzeby mniejszych lub większych projektów, na uwagę zasługują krążki “Foreverly” stworzony z liderem Green Day oraz “No Fools, No Fun” z własną kobiecą grupą Puss n Boots. “Day Breaks” jest powrotem solowej Jones.
Rok temu w kilka chwil Natalia Kills stała się enfant terrible muzycznego biznesu po tym, jak nie przebierając w słowach, zmieszała z błotem uczestnika programu X Factor, w którym zasiadała ze stołem jurorskim. Wyleciała z hukiem, i można było myśleć, że już jej nigdy nie zobaczymy ani nie usłyszymy. Kto w końcu chce słuchać takich jędz? Ona tymczasem co nieco przemyślała, i stwierdziła, że pora pokazać swoją inną twarz. Skoro w muzyce pop i tak jej nie szło, zwróciła się w stronę alternatywnych brzmień i powołała do życia nowy projekt.
Kiedy przeszło dwa lata temu oddawałam w wasze ręce wpis z trzema recenzjami (wówczas) debiutantek, gdzieś z tyłu głowy miałam myśl, że świat najszybciej zapomni o Jillian Banks. Bo za grzeczna. Bo za mało odważna. Bo będąc artystką zaczynającą jak The Weeknd nie szło wyobrazić sobie jej w podbijających chartsy popowych hymnach pokroju jego “Can’t Feel My Face”. A tymczasem nowe single MØ nie cieszą się dużym zainteresowaniem, a FKA twigs dawno już z niczym premierowym się nie pojawiła, pretendując do miana chwilowej internetowej sensacji. Za to BANKS wydaje drugi album, zwyczajowo nazywanym największym sprawdzianem dla wykonawcy.
Na ten album (szesnasty w karierze australijskiej formacji Nick Cave and the Bad Seeds) mogliśmy czekać bardzo długo, lecz o tę przerwę żaden z fanów nie miałby do zespołu pretensji. Nie po tym, co wydarzyło się przed rokiem. W połowie lipca świat obiegła informacja o śmierci Arthura – jednego z synów Nicka Cave’a. Muzyk opublikował chwilę później oświadczenie i zniknął z życia publicznego. Dziś udzielać wywiadów nie chce, oddając zamiast tego w nasze ręce album “Skeleton Tree” i towarzyszący mu kinowy obraz “One More Time With Feeling”.
Czytaj dalej #696 Nick Cave and the Bad Seeds “Skeleton Tree” (2016)
