Kategoria: 2016

#722 John Legend “Darkness and Light” (2016)

Za jego poprzedni, wydane w 2013 roku album “Love in the Future” zabrałam się dopiero kilka miesięcy temu, więc nie towarzyszyło mi zniecierpliwienie, a także ominęło wypisywanie na Twitterze dziesiątek wiadomości ozdobionych kilkoma znakami zapytania, w stylu “Mr Legend, where is new music ?!??!”. Premierowy materiał amerykańskiego neosoulowego wokalisty przyszedł do mnie w chwili, kiedy każda muzyczna redakcja domyka swoje końcoworoczne zestawienia. Czy znajdzie się w takowych miejsce dla Johna Legenda?

Czytaj dalej #722 John Legend “Darkness and Light” (2016)

#720 The Weeknd “Starboy” (2016)

Rok 2015 należał do niego. Kanadyjski wokalista Abel Makkonen Tesfaye, działający pod pseudonimem The Weeknd, lansował hit za hitem, szturmem przebijając się do pierwszej ligi gwiazd mainstreamu i zdobywając miliony fanów, którzy nie byli nim zainteresowani za czasów “Kiss Land” czy “Trilogy”. Kiedy myślałam, że artysta da nam od siebie odpocząć, on zszokował świat nową fryzurą i ogłosił, że w listopadzie otrzymamy od niego kolejne wydawnictwo. I to bogate, bo mało kto decyduje się umieścić na płycie aż osiemnaście piosenek.

Czytaj dalej #720 The Weeknd “Starboy” (2016)

#719 Katie Melua “In Winter” (2016)

Czasem nawet najwspanialsza podróż musi dobiec końca – pomyśleć można było na wieść o tym, że Katie Melua (brytyjska wokalistka o gruzińskich korzeniach) żegna się z Mike’m Battem, z którym stworzyła wszystkie swoje studyjne albumy. Tandem był z nich niesamowity, lecz podjęcie tej decyzji zbiegło się z wypełnieniem wymogów kontraktu płytowego artystki, opiewającego na sześć wydawnictw. Dziś Melua ponownie rusza w drogę. Niby sama, ale wspierana przez sporych rozmiarów chór. Razem wędrują przez przykryte białym puchem krajobrazy.

Czytaj dalej #719 Katie Melua “In Winter” (2016)

#718 Bruno Mars “24k Magic” (2016)

Z zapoznaniem się z jego poprzednim albumem “Unorthodox Jukebox” czekałam niemalże trzy lata. W przypadku tegorocznego (a zarazem pierwszego od czasów mającego swoją premierę w 2012 roku wspomnianego wydawnictwa) zabrałam się za słuchanie szybciej. Niemała w tym zasługa skrajnych komentarzy oraz przeboju “Uptown Funk”, który – jak już wspominałam w recenzji poprzedniej płyty Marsa – przekonał mnie, bym dała szansę solowej twórczości Amerykanina. Melomani są podzieleni – “24k Magic” to płyta z serii “kochaj albo rzuć”.

Czytaj dalej #718 Bruno Mars “24k Magic” (2016)

#717 JoJo “Mad Love” (2016)

Historia Joanny Noëlle Blagden Levesque, funkcjonującej w show biznesie pod pseudonimem JoJo, to nieprzesadnie oryginalna opowieść. Ot, dziewczyna od dziecka wykazywała muzyczny talent, wzięła udział w telewizyjnym talent show i zwróciła na siebie uwagę producentów, którzy wyczuli, że mają w rękach osobę gotową zastąpić nam Aaliyah, zaczynającą swoją karierę w podobnym wieku dekadę wcześniej. Z JoJo chciano zrobić gwiazdę młodzieżowego r&b. Początkowo wszystko szło dobrze, lecz bajka szybko się skończyła, i swój nowy początek znalazła dopiero dziesięć lat później. Czytaj dalej #717 JoJo “Mad Love” (2016)

#716 Emeli Sandé “Long Live the Angels” (2016)


Chyba nawet najwierniejsi fani brytyjskiej wokalistki Emeli Sandé zaczynali wątpić, czy otrzymamy jej drugi studyjny album, zanim poprzedni zdmuchnie pięć świeczek na urodzinowym torcie. Tak długa przerwa między “Our Version of Events” a “Long Live the Angels” jest zaskakująca. Byłam przekonana, że Emeli będzie kuć żelazo póki gorące. Tym bardziej, że debiut był jedną z najlepiej sprzedających się płyt w Wielkiej Brytanii w swoim czasie. Sandé przeczekała jednak ten gorący okres, poudzielała się w kilku feauturingach i pozwoliła, byśmy za nią zatęsknili. Bo tęskniliśmy, prawda?

Czytaj dalej #716 Emeli Sandé “Long Live the Angels” (2016)

#715 Agnes Obel “Citizen of Glass” (2016)

Czytałam o koncepcji człowieka ze szkła. Sytuacji, w której jednostka traci całą swoją prywatność. To negatywny termin, ale też w pewien sposób coś pięknego i inspirującego. Pomyślałam, że chyba wiem, jakie to uczucie być ze szkła – mówi w wywiadach udzielanych przy okazji premiery nowej płyty duńska wokalistka Agnes Obel. Jej najnowszy, trzeci studyjny album “Citizen of Glass” (w polskim tłumaczeniu “Obywatel szkła”) miał swoją premierę przed paroma tygodniami, pięknie wpisując się w towarzyszącą nam ostatnio szarą aurę. I to nie tylko tę, za którą odpowiedzialna jest już zadomowiona jesień.

Czytaj dalej #715 Agnes Obel “Citizen of Glass” (2016)

#714 Rebecca Ferguson “Superwoman” (2016)

Superwomen były już Alicia Keys, Shontelle, Vivian Green i Lil’ Mo. W 2016 roku do tego zacnego grona dołączyła brytyjska wokalistka Rebecca Ferguson, która sześć lat temu dała się poznać jako niezwykle utalentowana i obiecująca uczestniczka talent show “X Factor”. Dziś ten telewizyjny epizod jest małym (choć ważnym) wycinkiem jej muzycznej kariery. Artystka wydała właśnie swój czwarty – a zarazem trzeci autorski – studyjny album. Czy Rebecca zostanie tą naszą superwoman czy może odbierzemy jej ten tytuł?

#713 Alicia Keys “Here” (2016)

We can hate each other and fear each other, we can build these walls between each other śpiewa Alicia Keys w “Holy War”, niejako załamując ręce nad kondycją społeczeństwa. Wokalistka chce zmieniać świat, by był on bardziej przyjaznym i bezpiecznym miejscem dla każdej jednostki. Takich zaangażowanych społecznie płyt pojawiło się w tym roku już kilka (m.in. “The Hope Six Demilition Project” PJ Harvey), lecz na żadnej z nich tematyka nie stworzyła tak pięknej mozaiki z muzyką. Warto było czekać te cztery lata na szósty studyjny album artystki, która w intrze “The Beginning” określiła się mianem Niny Simone.

Czytaj dalej #713 Alicia Keys “Here” (2016)

#712 The Pretty Reckless “Who You Selling For” (2016)

Sześć lat temu jedną z najczęściej słuchanych przeze mnie płyt był debiut The Pretty Reckless “Light Me Up”. Promowany takimi utworami jak “Make Me Wanna Die” czy “Just Tonight” album był dla mnie wówczas zapisem zupełnie nowych, dotychczas mi obcych dźwięków. Dziś powiedziałabym, że kapela (z Taylor Momsen na wokalu) wprowadziła mnie w świat rockowego grania. Po latach zachwyt nad zespołem osłabł, lecz ze zdwojoną siłą powrócił przy okazji premiery “Going to Hell” – płyty jeszcze bardziej bezkompromisowej, jeszcze ostrzejszej, jeszcze lepiej wykonanej. Zamiast w tytułowym piekle za każdym razem ląduję w muzycznym niebie. Poprzeczka zawisła więc bardzo wysoko. Czy wrócimy na ziemię?

Czytaj dalej #712 The Pretty Reckless “Who You Selling For” (2016)