Kolumbia dała nam kawę, telenowele i Shakirę. W 2018 do tej listy najlepszych towarów eksportowych dopisać można i Karly-Marinę Loaizę, która, choć urodziła się w Stanach Zjednoczonych, jest pełnokrwistą Kolumbijką. Nie jest jednak postacią nową na muzycznej scenie. Swój pierwszy mixtape (“Drunken Babble”) wydała już w 2012 roku, a nawiązana dwa lata później znajomość ze Snoop Doggiem zaowocowała nowymi kontaktami w branży (m.in. Diplo, Kaytranada) i epką “Por Vida”. Jednak to debiutancki krążek “Isolation” sprawił, że o Kali Uchis (taki Loaiza przybrała pseudonim) zrobiło się głośno.
Kategoria: 2018
#860 Superorganism “Superorganism” (2018)
Podręczniki do biologii definiują organizm jako każdą żywą istotę, która wykonuje wszystkie czynności życiowe. Oddycha, odżywia się, rozmnaża. Patrząc na Superorganism – zbiór komórek z różnych części kuli ziemskiej – chce się do tej definicji dodać także śpiewanie, granie i wymyślanie chwytliwych utworów. Takich jak te, które wypełniły album “Superorganism”.
#856 Cardi B “Invasion of Privacy” (2018)
Pojawiła się w drugiej połowie ubiegłego roku, robiąc spore zamieszanie na amerykańskiej liście przebojów. Nikt do końca nie wiedział, kim jest, co tu robi i jak udało jej się jedną tylko piosenką zagrozić pozycji Nicki Minaj w gronie najpopularniejszych kobiet na hip hopowej sceny. Cardi B wydawała się być przerysowaną, kolorową postacią z kreskówki dla starszych, niegrzecznych dzieci. Chwilowa sensacja czy raperka, która zostanie z nami na lata?
#854 John Maus “Addendum” (2018)
Muzyk, wokalista, autor tekstów piosenek i do tego filozof. Wykładowca tego ostatniego na jednym z amerykańskich uniwersytetów a zarazem były student kierunku “muzyka eksperymentalna” na California Institute of Arts. John Maus nie jest typową gwiazdą estrady. Muzyczny outsider, jak zwykło się go tytułować, nie wahał się po wydaniu dwóch studyjnych płyt przerwać karierę, by skupić się na dalszym kształceniu. Podobnie postąpił po premierze “We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves” (2011 rok), by triumfalnie powrócić sześć lat później.
#853 Smerz “Have Fun EP” (2018)
Dwie Norweżki – Catharina Stoltenberg i Henrietta Motzfeldt – przeszło dwa temu postawiły wszystko na jedną kartę. Stwierdziły, że ich studia są nudne, a wykonywana praca nie przynosi żadnej satysfakcji. Porzuciły więc dotychczasowe ułożone życie i postanowiły… zostać nowymi gwiazdami muzyki. Na razie list przebojów nie podbijają, ale już mają za sobą wytwórnię, która wydaje płyty m.in. Adele, Franka Oceana, Radiohead i Sigur Rós.
#852 Janelle Monáe “Dirty Computer” (2018)
Była już androidem o wdzięcznym imieniu i nazwisku Cindi Mayweather (“The ArchAndroid”) i elektroniczną damą (“The Electric Lady”). Komputery, nowoczesne technologie, science fiction – klimaty te inspirują amerykańską wokalistkę Janelle Monáe od dawna, choć w jej muzycznej twórczości mało jest tego futuryzmu, a w tekstach artystka nie wybiega daleko w przyszłość, skupiając się bardziej na tym, co jest tu i teraz. Kontynuuje to na swoim trzecim studyjnym albumie.
#851 Ezra Furman “Transangelic Exodus” (2018)
Nie raz już wspominałam, że do sięgnięcia po niektóre albumy – szczególnie tych wykonawców, którzy wcześniej stanowili dla mnie sporą niewiadomą – zachęcają mnie grafiki zdobiące wydawnictwa. Nie inaczej było w przypadku Ezry Furmana – amerykańskiego wokalisty, którego kariera sięga 2007 roku. Okładka jego drugiej solowej płyty (“Transangelic Exodus”) wygląda jak kadr ze starego filmu utrzymanego w stylistyce noir. Trudno oderwać wzrok od przepełnionego niepokojem spojrzenia rzucanego przez artystę. Czy równie ciężko odsunąć od siebie nowe piosenki Furmana?
#850 The Weeknd “My Dear Melancholy, EP” (2018)
Zaczęło się od kilku zdjęć i filmików prosto ze studia nagraniowego. Później doszły do tego informacje o przeprowadzanym masteringu i zrzuty ekranu sms’owych rozmów artysty ze współpracownikiem, La Marem Taylorem, dotyczących tego, czy nowa muzyka powinna ujrzeć światło dzienne w najbliższy piątek. Dzień później wszystko stało się jasne, a kanadyjski wokalista The Weeknd (Abel Tesfaye) ponownie trafił na usta melomanów. I plotkarzy, bo na epce “My Dear Melancholy,” śpiewa o ostatnich kobietach w swoim życiu.
Czytaj dalej #850 The Weeknd “My Dear Melancholy, EP” (2018)
#846 Kylie Minogue “Golden” (2018)
Z Australii do Wielkiej Brytanii. Z Wielkiej Brytanii do Nashville. Kylie Minogue, Księżniczka Popu, przemierzyła tysiące kilometrów, by nagrać swoją czternastą studyjną płytę i zarazem pierwszą (wyłącznie z autorskim materiałem) od czasów “Kiss Me Once”. I, uwierzcie lub nie, mówi nam to już wszystko o materiale zawartym na “Golden”.
#845 Kero Kero Bonito “TOTEP EP” (2018)
Nie raz już wspominałam, że do sięgnięcia po niektóre albumy czy epki zachęca mnie… ich szata graficzna. Tak, tak. Nie ocenia się książki po okładce… Ale jeśli ciekawy artwork sprawia, że szybciej wciśnie się przycisk play by sprawdzić, czy zawartość jest równie intrygująca? Swoją tegoroczną epkę londyńska formacja Kero Kero Bonito ozdobiła zdjęciem zrobionym z zaskoczenia. Sarah Perry przyłapana została na zwyczajnej czynności. Co było dalej? Kawa czy herbata? Po wysłuchaniu “TOTEP EP” odpowiedź nasuwa się sama.