Dla jednych płyta, która musiała ukazać się w takim roku jak 2020, by jeszcze bardziej mógł on nas zgnębić. Dla innych wydawnictwo, które te niewesołe miesiące może osłodzić. Ariana Grande ponownie wylądowała na świeczniku z powodu swojej premierowej muzyki. Tę ukryła pod pozostawiającym pole dla wyobraźni tytułem “Positions”.
Piosenki u boku Joy Williams, Phoebe Bridgers, CHVRCHES i The Bird and the Bee. Wspólny projekt (EL VY) z Brentem Knopfem sprzed pół dekady. Chociaż Matt Berninger regularnie wydaje płyty z The National i zjeżdża z kapelą pół świata, znajduje czas na dodatkowe zajęcia. W 2020 roku słuchacze zaskoczeni przez niego zostali jednak najbardziej. Wokalista po przeszło dwóch dekadach kariery zdecydował się wydać solowy album.
Czytaj dalej #1134 Matt Berninger “Serpentine Prison” (2020)
Francuski reżyser Yoann Lemoine pełnometrażowych obrazów na koncie wprawdzie jeszcze nie ma, ale w jego portfolio widzimy wiele innych projektów. Jego filmami zdają się być albumy, które sporadycznie nagrywa. Przed siedmioma laty dostaliśmy mroczną baśń fantasy o chłopcu wchodzącym w dorosłość. Na jego nowej płycie mniej jest autobiograficznych elementów. To raczej muzyczny film sci fi, którego bohaterem zdaje się być każdy z nas.
Chociaż amerykańska wokalistka Zella Day muzyczną karierę rozpoczęła przed dekadą, wciąż błąka się po obrzeżach show biznesu. W 2015 roku oddała w nasze ręce swój debiutancki krążek “Kicker” nagrany pod skrzydłami dużej wytwórni. Po omacku zdawała się błądzić między popowymi a indie popowymi brzmieniami, nie wiedząc jeszcze, kto ma być odbiorcą jej muzyki.
Czytaj dalej #1132 Zella Day “Where Does the Devil Hide” (EP) (2020)
Urodzona w Gruzji a dorastająca w Wielkiej Brytanii wokalistka Katie Melua nie jest gwiazdą muzyki, której na krok nie odstępują paparazzi. Jej życie prywatne na świeczniku znajduje się jedynie wtedy, gdy sama postanowi uchylić rąbka tajemnicy. Tak było przed premierą “Album No. 8”. Artystka rozstała się z mężem, ale przestrzega przed określaniem nowej płyty mianem rozwodowego wydawnictwa.
W ubiegłym roku wykreowana przez Melanie Martinez postać Crybaby rozpoczęła edukację. Piosenki zamknięte w szkolnych murach były metaforami współczesnego świata i społeczeństwa, które od lat wnikliwie obserwowane i oceniane jest przez Amerykankę. Płycie “K-12” towarzyszył cały muzyczny film. Martinez miała więc pełne ręce roboty, ale dała radę dokończyć jeszcze jeden projekt. Być może ważniejszy, niż nam się wydaje.
Czytaj dalej #1130 Melanie Martinez “After School” (EP) (2020)
Niemalże dekadę temu czwórka dziewczyn zamieszkujących Londyn postanowiła zrobić muzyczną karierę. Zaczęły działać pod nazwą Savages, a wydana przez nie debiutancka płyta “Silence Yourself” była sporym kulturalnym wydarzeniem 2013 roku. Ja grupę polubiłam trzy lata później za sprawą albumu “Adore Life”. I gdy wypatrywać zaczęłam jego następcy, członkinie formacji postanowiły pójść własnymi ścieżkami.
Kiedy kariery innych wykonawców dzielimy na ‘ery’, z których każda symbolizuje ich nowy album, w przypadku irlandzkiej wokalistki Róisín Murphy spokojnie można mówić o epokach, które przeciągają się na kilka wydawnictw. Najpierw trwająca dekadę kariera w duecie Moloko. Następnie dwa mniej lub bardziej rozrywkowe solowe płyty. A po kilku latach powrót z mało przebojowymi, eksperymentalnymi krążkami, do których trzeba mieć sporo cierpliwości. “Róisín Machine” jest nowym otwarciem.
Nie wiem, na ile cała płyta z taką muzyką potrafiłaby się obronić, pisałam w recenzji epki “Dreamlover” brytyjskiej wokalistki Honey Gentry. Mam już okazję się o tym przekonać, gdyż artystka zaprezentowała nam właśnie swój debiutancki longplay. Składające się z dziewięciu nagrań (dających łącznie niecałe półgodziny muzyki) wydawnictwo zostało przez Brytyjkę napisane, zaśpiewane i wyprodukowane. Słowem – DIY w najlepszym wydaniu.
Czarno-biała stylistyka, naturalność, surowość. Na poprzednim wydawnictwie (“Here” z 2016 roku) Alicia Keys odsłaniała wszystkie karty. Od początku kariery trwającej już dwie dekady amerykańska artystka nie starała udawać się kogoś, kim nie jest, ale jeszcze nigdy nie była tak rozemocjonowana i brutalnie momentami szczera. Na parokrotnie przekładany album “ALICIA” wokalistka wpuszcza więcej światła, sięga po okazalszą paletę barw, zaprasza znajomych i przyznaje, że nie chce już skupiać się na gatunkach.
