Gdy Gretel Hänlyn – a właściwie Madeleine Haenlein – nagrywała swoją debiutancką epkę “Slugeye”, wiedziała tylko, że z muzyką chce związać swoje życie. Dwa lata później urodzona w Londynie wokalistka ma już grupkę słuchaczy, pierwsze sceniczne doświadczenia oraz wyraźniejszą wizję odnośnie własnej twórczości. Próbuje nas o tym przekonać swoim kolejnym mini albumem – “Head of the Love Club”.
Czytaj dalej RECENZJA: Gretel Hänlyn “Head of the Love Club” (EP) (2023) (#1378)
Burza krótkich, rozczochranych blond włosów i pozowanie na dziewczynę, która prawdopodobnie dorastała w niewłaściwej dekadzie – Miley Cyrus przed trzema laty próbowała nam udowodnić, że nie jest już pop gwiazdą, jaką znamy. Po intensywnym romansie z pop-glam rockiem i inspirowaniu się latami 80. wraca do popu i wydarzeń, o których – zdawałoby się – już powinna zapomnieć.
Czytaj dalej RECENZJA: Miley Cyrus “Endless Summer Vacation” (2023) (#1376)
Czerwony bądź też krwawy księżyc jest zjawiskiem możliwym do zaobserwowania na niebie podczas jego całkowitego zaćmienia. Mi do fascynacji astrologią bardzo daleko, ale tym, co ponad nami, zainspirowała się kolumbijska wokalistka Kali Uchis. Swoją trzecią studyjną płytą “Red Moon in Venus” zabiera nas w podróż po kosmosie obiecując garść piosenek, które mają pobudzić nasze emocje i sprawić, że świat wokół nas zawiruje.
Czytaj dalej RECENZJA: Kali Uchis “Red Moon in Venus” (2023) (#1375)
Ostatni normalny rok, 2019, nie przyniósł nam jakiejś większej ilości debiutów, o których bym pamiętała po latach. Pojawił się jednak zespół, do którego pierwszej płyty wracam regularnie ciągle zastanawiając się, jak to się stało, że nie było o niej szczególnie głośno. Tą kapelą jest irlandzka formacja The Murder Capital, a wspomnianym albumem “When I Have Fears”. Po niemalże czterech latach James McGovern i spółka gotowi są na kolejny rozdział swojej historii.
Czytaj dalej RECENZJA: The Murder Capital “Gigi’s Recovery” (2023) (#1372)
Prawda, refleksje, niepewność, wiara, akceptacja, miłość – takie słowa przychodzą P!nk na myśl, gdy określić ma nową erę swojej kariery. Album “Trustfall” wydaje cztery lata po dość przeciętnym “Hurts 2B Human” i na kilka chwil przed startem swojej kolejnej trasy koncertowej. Niby po przeszło dwudziestu latach na scenie artystka nic nie musi udowadniać, lecz miło widzieć, że wciąż jej się chce.
Gdy przed paroma tygodniami sięgałam po album “Prize” Rozi Plain, przekonana byłam, że mam do czynienia z jedną z tych brytyjskich debiutantek, które rozbłysną niczym gwiazdy ze swoimi debiutanckimi albumami i słuch po nich zaginie. Tymczasem okazało się, że wokalistka aktywna jest od przeszło dekady, a wydana dopiero co płyta jest jej piątym dziełem. Pora na rozgłos.
Kiedy patrzę na historię takich zespołów jak Paramore, zdaję sobie sprawę, jak szybko płynie czas. Lada chwila pełnoletność osiągnie ich debiutancka płyta “All We Know Is Falling”, a ja wciąż mam w pamięci ten dreszczyk emocji, gdy słuchałam ich nagrania “Decode”, które powstało z myślą o filmie “Zmierzch”. Muzyka formacji częściej lub rzadziej wracała do mnie w ostatnich latach, stąd ciekawość związana z premierą jej nowego wydawnictwa.
Czytaj dalej RECENZJA: Paramore “This Is Why” (2023) (#1368)
Mówić o Rachel Keen jak o debiutantce jest niezwykle dziwnie. Brytyjska wokalistka, która przyjęła sceniczny pseudonim Raye, aktywna jest od niemalże dekady. Pisała dla innych artystów, wydawała własne single i chętnie udzielała się w cudzych kompozycjach – z pewnością przypomnieć sobie potraficie przebój “You Don’t Know Me” z 2016 roku. Rachel wciąż jednak brakowało jednego. Ukoronowaniem drogi, jaką przeszła, jest debiutancka płyta. I to jaka płyta.
Czytaj dalej RECENZJA: Raye “My 21st Century Blues” (2023) (#1367)
Na palcach jednej ręki wymienić można wykonawców, którzy zwycięstwo w konkursie piosenki Eurowizji przekuli w międzynarodowy sukces. Przed niemalże dwoma laty nie tylko Europa, ale i cały świat oszaleli na punkcie włoskiej kapeli Måneskin. Dowodzony przez Damiano Davida zespół nie spieszył się z wydaniem nowej płyty. Ta ukazała się na początku roku i już podzieliła słuchaczy.
Lata mijają a Jess Smyth – pochodząca z Irlandii wokalistka podpisująca się osobliwym pseudonimem Biig Piig – ani myśli wracać do Londynu, który w czasie pandemii zamieniła na Kalifornię. Tam też zdecydowała się budować swoją muzyczną karierę, a rosnąca popularność zaprowadziła ją na jedną scenę z Glass Animals. Dziś Biig Piig wraca z kolejnym projektem.
