Jeśli ktoś w 202 roku zasługiwałby na miano człowieka renesansu, tytuł ten trafić powinien do Damona Albarna. Brytyjski wokalista i muzyk zaskakuje przy okazji każdego nowego projektu. Po brit popowej rewolucji wywołanej przez Blur rozkręcił wirtualny, elektroniczno-hip hopowy zespół Gorillaz, by zmierzyć się z psychodelicznym art rockiem u boku kapeli The Good, The Bad & The Queen i (w końcu!) nagrać co nieco pod własnym nazwiskiem. Po siedmiu latach Albarn znów stawia na samego siebie.
Rosnąca popularność wykonawców pochodzących z dalekiej Azji sprawiła, iż co chwila naszą uwagę przykuwa inny artysta z tamtych stron. Stacjonują oni jednak w Wielkiej Brytanii bądź też Stanach Zjednoczonych, lecz nie wypierają się swoich korzeni. Ostatnio niemałą furorę robiły Mitski z Riną Sawayamą, a w ostatnich miesiącach powoli do mainstreamu przebija się zespół Japanese Breakfast, którego trzeci studyjny krążek zdaniem wielu obowiązkowo znaleźć się powinien na każdej liście zbierającej najlepsze płyty wydane w 2021 roku.
Czytaj dalej RECENZJA: Japanese Breakfast “Jubilee” (2021) (#1265)
Od swojego pojawienia się na muzycznej scenie z singlami “Malinowy chruśniak” i “Kundel bury” w 2016 roku Daria Zawiałow nie schodzi z list najpopularniejszych polskich wokalistek. Sporym wydarzeniem była premiera debiutanckiego longplay’a “A kysz!”, a jeszcze większe trzęsienie ziemi obserwowaliśmy przy okazji pojawienia się “Helsinek” dwa lata później. Do tego przyszła współpraca z Męskim Graniem oraz raperem Quebonafide.
Czytaj dalej RECENZJA: Daria Zawiałow “Wojny i noce” (2021) (#1260)
Kiedy wszyscy powoli rozpoczynają układanie swoich końcoworocznych list, ja przeglądam katalogi tegorocznych wydawnictw i sięgam po te, które wydają mi się warte nadrobienia. Tak trafiłam na londyńską wokalistkę Tirzah, której drugi studyjny krążek zatytułowany “Colourgrade” zbiera dobre recenzje. Ciekawa byłam, czy dołożę swoją paczuszkę w zapełnianiu szuflady tych miłych słów kierowanych pod adresem enigmatycznej Tirzah.
Przez długi czas polska wokalistka Natalia Szroeder funkcjonowała w mojej świadomości jako osobowość telewizyjna (lista programów, w których występowała, jest okazała) i dziewczyna jednego z najpopularniejszych raperów w kraju nad Wisłą. Dużo bardziej wolałabym jednak kojarzyć ją ze świetną muzyką, a kawałków, do których chętnie by się wracało, brakowało. Do czasu. Płytą “Pogłos” Natalia resetuje swoją muzyczną karierę.
Czytaj dalej RECENZJA: Natalia Szroeder “Pogłos” (2021) (#1255)
Amerykańska wokalistka Lana Del Rey nie dała sobie zbyt dużo czasu na celebrowanie albumu “Chemtrails Over the Country Club”. Nikomu jeszcze nie zdążyły osłuchać się zawarte na nim piosenki, a artystka już zaczęła zapowiadać nowe wydawnictwo. “Rock Candy Sweet” – jak początkowo zatytułowana miała być nowa płyta – przemianowana została na równie enigmatyczne “Blue Banisters” i wpadła w nasze ręce w październiku, by zgrać się z naszymi jesiennymi nastrojami.
Czytaj dalej RECENZJA: Lana Del Rey “Blue Banisters” (2021) (#1250)
Okrojona promocja i brak typowej, wielkiej trasy koncertowej mającej na celu zaprezentowanie materiału z albumu “Everyday Life” było dla Coldplay czymś nietypowym. Chris Martin i spółka byli już wówczas myślami przy kolejnej płycie, którą niejako zaanonsowali jednym ze zdjęć dołączonych do poprzedniego wydawnictwa. Już wtedy musieli być spragnieni powrotu na czołówki list przebojów.
Czytaj dalej RECENZJA: Coldplay “Music of the Spheres” (2021) (#1247)
Pochodząca z Iranu, a zamieszkująca Holandię Sevda Alizadeh początkowo kroczyła zupełnie inną ścieżką. Marzyła jej się kariera koszykarki w drużynie narodowej, lecz miłość do muzyki okazała się być silniejsza i szybko artystka zamieniła boisko na studio nagraniowe. Na kolejną zmianę zawodu się nie zanosi, gdyż słuchacze pokochali enigmatyczną Irankę.
Można Ashley Nicolette Frangipane (wokalistkę występującą pod pseudonimem Halsey) lubić bądź też nie, ale nie można odmówić jej jednego – robi sporo i ma apetyt na ciągły rozwój. Na każdy album ma też inny pomysł, który zawsze wynika z jej życiowej sytuacji i zgromadzonych doświadczeń. Tym razem artystka, która przed paroma tygodniami urodziła dziecko, postanowiła skupić się na tematyce ciąży, macierzyństwa i feminizmu.
Czytaj dalej RECENZJA: Halsey “If I Can’t Have Love, I Want Power” (2021) (#1237)
Mimo młodego wieku (od lutego tego roku ma dwadzieścia siedem lat) brytyjski wokalista Jake Bugg jest już doświadczonym graczem na muzycznej scenie. Za kilka miesięcy świętować będzie dekadę od wydania debiutanckiego singla (“Trouble Town”), a w sprzedaży pojawiła się jego piąta już studyjna płyta. Na jej premierę czekaliśmy cztery lata, bo nie wszystko ułożyło się artyście tak, jak sobie zamarzył.
Czytaj dalej RECENZJA: Jake Bugg “Saturday Night, Sunday Morning” (2021) (#1235)
