Zuzanna Janicka | { THE-ROCKFERRY MUZYKA} Find your freedom in the music

Syd “Beard” – recenzja albumu (2026) (#1740)

Syd, wywodząca się z kolektywu The Internet, wróciła z trzecim solowym albumem “Beard”. Na poprzedni, “Broken Hearts Club”, wydany w 2022 roku, czekałam z pewnymi oczekiwaniami, ale ostatecznie płyta zagościła w moich głośnikach na krótko. Nie znalazłam na niej zbyt wielu utworów, do których chciałabym wracać, i szybko puściłam ją w niepamięć. Mimo to po “Beard” sięgnęłam z większą wiarą, licząc, że Syd tym razem zaproponuje coś, co mocniej przykuje moją uwagę. I całe szczęście, że dałam jej kolejną szansę. Tym razem było warto.

Czytaj dalej Syd “Beard” – recenzja albumu (2026) (#1740)

Interpol “This Mirror Weighs a Ton” – recenzja albumu (2026) (#1739)

Po dwóch dekadach Interpol zmienia barwy. Zespół opuszcza label Matador i rozpoczyna nowy rozdział pod skrzydłami Partisan – wytwórni, która w ostatnich latach firmowała między innymi “Skinty Fia” Fontaines D.C. i najnowszy album PJ Harvey. Nowy dom, nowy początek, nowa energia. A jednak refleksje pozostają stare. Już sam tytuł, “This Mirror Weighs a Ton”, sugeruje, że każdy z członków grupy niesie ze sobą niemały emocjonalny ciężar. Dźwiga swoje lustro, w którym odbija się ich doświadczenie i melancholia. Ale i świeżość. Bo tak fajnie Interpol nie grali od lat.

Czytaj dalej Interpol “This Mirror Weighs a Ton” – recenzja albumu (2026) (#1739)

Tinashe “Popstar” – recenzja albumu (2026) (#1738)

Kiedy Tinashe przestała martwić się o komercyjny sukces, jej twórczość wyraźnie na tym zyskała. Paradoksalnie odpuszczenie pogoni za listami przebojów przyniosło jej nie tylko artystyczną swobodę, ale też coraz większe grono słuchaczy, którzy docenili ją właśnie za to, że zaczęła grać na własnych zasadach. Jeszcze kilka lat temu wokalistka marzyła o pozycji mocnego nazwiska w grze r&b, dziś nie owija już w bawełnę: chce być popstar. Tegorocznym projektem udowadnia, że ta popowa korona rzeczywiście jest w jej zasięgu.

Czytaj dalej Tinashe “Popstar” – recenzja albumu (2026) (#1738)

Relacja z koncertu Cleo Reed

Cleo Reed konsekwentnie buduje własny muzyczny świat, z albumu na album coraz wyraźniej zaznaczając w nim swoją obecność. Na koncie ma już dwa wydawnictwa, a do Polski przywiozła “Cuntry” – swój najnowszy, ubiegłoroczny materiał. Wcześniej miała okazję występować u boku takich artystów jak BadBadNotGood, Sudan Archives czy Nick Hakim, tym razem jednak nie musiała dzielić z nikim uwagi publiczności. Scena poznańskiego klubu Blue Note należała w pełni do niej.

Czytaj dalej Relacja z koncertu Cleo Reed

Leonard Cohen “Ten New Songs” – recenzja albumu (2001) (#1737)

Pod koniec 2001 roku kanadyjski bard Leonard Cohen niespodziewanie powrócił z albumem “Ten New Songs”. Było to jego pierwsze studyjne wydawnictwo od 1992 roku, kiedy to ukazał się krążek “The Future”. U Cohena ta tytułowa przyszłość przybrała jednak zaskakującą formę – zamiast dalszego uczestniczenia w muzycznym obiegu wybrał wycofanie, rezygnację ze sławy i życie w klasztorze. Wydawało się, że zamknął pewien rozdział na dobre. A jednak świat muzyki upomniał się o niego. O ten spokojny, kojący głos i poetyckie teksty potrafiące ujarzmić wszechobecny chaos.

Czytaj dalej Leonard Cohen “Ten New Songs” – recenzja albumu (2001) (#1737)

Tove Lo “Estrus” – recenzja albumu (2026) (#1736)

Tove Lo nie jest dziś wokalistką, której każda nowa płyta automatycznie wywołuje poruszenie. Szwedka, która jeszcze kilka lat temu regularnie obecna była w popowym centrum uwagi, z czasem przesunęła się na jego obrzeża. I paradoksalnie właśnie teraz zainteresowała mnie bardziej niż wtedy, gdy jej nazwisko było na ustach wszystkich. Tove Lo opowiadała w wywiadach, że “Estrus” powstawało długo, gdyż była w trakcie swego rodzaju osobistej przemiany, przez co trudno było jej wyrażać się twórczo. Znalazła sposób na przełamanie.

Czytaj dalej Tove Lo “Estrus” – recenzja albumu (2026) (#1736)

Chelsea Wolfe “The Dark” – recenzja albumu (2026) (#1735)

Kiedy amerykańska królowa mroku, Chelsea Wolfe, zaanonsowała nowy album o tak sugestywnym tytule “The Dark”, wiedziałam, że nie przegapię premiery tego wydawnictwa. Słowo to do jej muzyki przylgnęło już lata temu, choć ta groza i elementy horroru nabierały w ostatnich latach innego wymiaru. Na tegorocznym krążku “The Dark” Wolfe ponownie zagląda w ciemność, tym razem jednak zaskakująco często rezygnując z siły na rzecz prostoty.

Czytaj dalej Chelsea Wolfe “The Dark” – recenzja albumu (2026) (#1735)

Koncertowy drop / wrzesień 2026

Wrześniowe koncertowe ogłoszenia to przede wszystkim celebracja tego, co już było, co znamy i lubimy. Wycieczkę przez różne etapy swojej kariery zrobią Rosalia i Azealia Banks, a do debiutanckiego, bestsellerowego albumu wróci Emeli Sande. Kto jeszcze zapowiedział swoją wizytę w Polsce?

Czytaj dalej Koncertowy drop / wrzesień 2026

Luźne taśmy: wrzesień ’26

Beck w swojej chamber folkowej erze. Interpol z porcją najlepszych od lat piosenek. Nowość od jednej z najlepiej rokujących polskich wokalistek. Piosenka Belga, który uchodzić może za następcę Eltona Johna. Te i inne kompozycje towarzyszyły mi we wrześniu.

Czytaj dalej Luźne taśmy: wrzesień ’26

The Killers “Sam’s Town” – recenzja albumu (2006) (#1734)

Po sukcesie krążka “Hot Fuss” amerykańska formacja The Killers znalazła się w sytuacji, o której większość młodych zespołów może tylko pomarzyć, i której jednocześnie większość wolałaby uniknąć. Debiut z 2004 roku odbił się szerokim echem na całym świecie, sprzedał się w milionach egzemplarzy i przyniósł takie utwory jak “Mr. Brightside” i “Somebody Told Me”, które stały się już rockowymi klasykami. Siłą rzeczy drugi album musiał więc zmierzyć się z ogromnymi oczekiwaniami.

Czytaj dalej The Killers “Sam’s Town” – recenzja albumu (2006) (#1734)