Kategoria: Alternatywny pop/rock

Steve Lacy “Oh Yeah?” – recenzja albumu (2026) (#1728)

Steve Lacy był jednym z cichych bohaterów 2022 roku. “Bad Habit” niespodziewanie stało się wielkim przebojem, a wydane w tym samym roku “Gemini Rights” pokazało, że za sukcesem singla stoi artysta, który jako wokalista i kompozytor potrafi swobodnie przemycać do alternatywnego r&b inspiracje funkiem, soulem, rockiem czy psychodelią. Na kolejną płytę czekaliśmy cztery lata. “Oh yeah?” jest równie krótka, ale jeszcze bardziej różnorodna. Lacy znów miesza gatunki, sprawdzając, jak daleko może posunąć się poza ramy własnego brzmienia.

Czytaj dalej Steve Lacy “Oh Yeah?” – recenzja albumu (2026) (#1728)

Hayley Williams “Ego Death at a Bachelorette Party” – recenzja albumu (2025) (#1727)

Sześć lat po solowym debiucie “Petals For Armor” i pięć po “Flowers For Vases / Descansos” Hayley Williams powróciła z albumem, który wydaje się być zarówno zamknięciem pewnego rozdziału, jak i początkiem nowego etapu. Wokalistka Paramore, która w ostatnich latach znów skupiła się na macierzystej formacji, zaskoczyła fanów publikując na raz serię pojedynczych utworów. Bez większych zapowiedzi, jakby mimochodem, z zaskoczenia. Dopiero później okazało się, że fragmenty te układają się w spójną całość zatytułowaną “Ego Death at a Bachelorette Party”. Nieźle wspominam wcześniejsze projekty Hayley, więc i po ubiegłoroczny sięgnęłam z zaciekawieniem.

Czytaj dalej Hayley Williams “Ego Death at a Bachelorette Party” – recenzja albumu (2025) (#1727)

Ravyn Leane “Blue Island” – recenzja albumu (2026) (#1725)

“Blue Island” jest w pewnym sensie ciągiem dalszym drogi, jaką Ravyn Lenae rozpoczęła na “Bird’s Eye”. Artystka po raz kolejny próbuje wyrwać się z bezpiecznej szufladki wokalistki r&b i – jak sama mówi – chce tworzyć muzykę we własnym stylu. Nie ukrywam, “Bird’s Eye” nie było wydawnictwem, które zrobiło ze mnie fankę Lenae. Kiedy więc po raz pierwszy odpaliłam “Blue Island”, również wzruszyłam ramionami. Tym razem postanowiłam jednak nie skreślać jej tak szybko. Coś podpowiada mi bowiem, że Ravyn Lenae może być w przyszłości znacznie większą wokalistką, niż sugerują na to na razie liczby.

Czytaj dalej Ravyn Leane “Blue Island” – recenzja albumu (2026) (#1725)

L’Rain “Fata Morgana” – recenzja albumu (2026) (#1723)

Taja Cheek, pochodząca z USA artystka, którą znamy pod pseudonimem L’Rain, od lat pozostaje jedną z tych undergroundowych postaci, których muzykę trudno jest jednoznacznie zdefiniować i zaszufladkować. Na koncie ma już cztery albumy, a najnowszy – “Fata Morgana” – ukazał się dopiero co. Jego nazwa odnosi się do zjawiska optycznego, w którym odległe obiekty pojawiają się w zmienionej, często dziwacznej formie – niczym miraż, który przez chwilę wydaje się czymś rzeczywistym, by za moment rozpłynąć się przed oczami. Jej płyta jest jednak jak najbardziej realna i już zrobiła u mnie spore zamieszanie.

Czytaj dalej L’Rain “Fata Morgana” – recenzja albumu (2026) (#1723)

Kelela “New Avatar” – recenzja albumu (2026) (#1722)

Każda nowa płyta Keleli jest niemałym wydarzeniem na scenie czarnych brzmień. Artystka ma rzadki talent do łączenia świeżości i muzycznej odwagi z dojrzałością oraz charakterystyczną łagodnością, która sprawia, że nawet najbardziej eksperymentalne pomysły brzmią u niej naturalnie. Trzy lata po bardzo udanym projekcie “Raven” Kelela wraca z “New Avatar” i tym razem wyraźnie poszerza swój dźwiękowy język o inspiracje sceną indie, shoegaze i alt rock. Te zapowiedzi od początku były intrygujące i pozostawało tylko sprawdzić, co właściwie wyniknie z tego miksu elektronicznego r&b i gitarowej odsłony wokalistki.

Czytaj dalej Kelela “New Avatar” – recenzja albumu (2026) (#1722)

Eartheater “Heavenly Body: If I’m the Bottle You’re the Message” – recenzja albumu (2026) (#1721)

W 2023 roku na chwilę zaprzyjaźniłam się z Eartheater. Stało się to za sprawą krążka “Powders”, który wciągnął mnie w jej osobliwy dźwiękowy świat. Wtedy wszystko wskazywało na to, że album ten będzie początkiem kolejnej odsłony jej muzycznej podróży. Eartheater zaczęła zapowiadać jego następną część, jakby miała jeszcze coś do dopowiedzenia. Życie jednak dopisało własny ciąg dalszy. Zamiast rozwijać rozpoczętą historię, Alexandra Drewchin, jak naprawdę przedstawia się Eartheater, zdecydowała się ją zamknąć i rozpocząć nowy rozdział. “Heavenly Body: If I’m the Bottle You’re the Message” zainspirowało przyjście na świat jej dziecka. Czy narodziła się z tego równie fajna płyta?

Czytaj dalej Eartheater “Heavenly Body: If I’m the Bottle You’re the Message” – recenzja albumu (2026) (#1721)

RECENZJA: Charli XCX “Music, Fashion, Film” (2026) (#1718)

Charli XCX nie ogląda się za siebie. To o tyle zaskakujące, iż wcześniej było przecież “Brat” – krążek, który przed dwoma laty uczynił z niej jedną z najważniejszych postaci współczesnego popu. Zamiast jednak celebrować ten sukces, Charli przez kolejne miesiące sprawiała wrażenie coraz bardziej zmęczonej własnym triumfem. W wywiadach traktowała erę “Brat” z wyraźnym chłodem, jakby chciała jak najszybciej zamknąć ten etap i rozpocząć następny. Gdy stwierdziła nawet, że jej dancefloor is dead, trudno było nie odczytać tego jako symbolicznego pogrzebu estetyki, która jeszcze chwilę wcześniej podbiła świat. Płyta “Music, Fashion, Film” ma być ucieczką od tego, co było.

Czytaj dalej RECENZJA: Charli XCX “Music, Fashion, Film” (2026) (#1718)

RECENZJA: Kelsey Lu “So Help Me God” (2026) (#1717)

Siedem lat. W realiach współczesnego rynku muzycznego to niemal wieczność. Od premiery udanego debiutu “Blood” w 2019 roku Kelsey Lu praktycznie zniknęła nam z oczu. Nie oznacza to jednak, że porzuciła muzykę. W międzyczasie tworzyła ścieżki dźwiękowe do filmów, współpracowała z innymi artystami i rozwijała się na instrumentalnym polu. Przez siedem lat na scenie pojawiło się wiele nowych nazwisk, które zdążyły przyciągnąć uwagę słuchaczy. Tak długa przerwa potrafi być bezlitosna. Powrót z drugim albumem staje się więc nie tylko kolejnym rozdziałem kariery, ale wręcz próbą ponownego przedstawienia się publiczności. Czy “So Help Me God” udowadnia, że na Kelsey Lu warto było czekać tak długo?

Czytaj dalej RECENZJA: Kelsey Lu “So Help Me God” (2026) (#1717)

RECENZJA: Suki Waterhouse “Loveland” (2026) (#1715)

Suki Waterhouse była jedną z tych artystek, które w 2024 roku wyjątkowo często gościły w moich słuchawkach. To przede wszystkim zasługa “Memoir of a Sparklemuffin” – krążka, który pokazał, jak swobodnie potrafi poruszać się między dream popem, indie rockiem, folkowymi balladami i chwytliwym popem nie tracąc przy tym własnego charakteru. Nic więc dziwnego, iż dwa lata później do “Loveland” podchodziłam już z konkretnymi, dość wysokimi oczekiwaniami. Czy Suki udało się im sprostać? A może zamiast rozwijać to, co działało wcześniej, postawiła na zupełnie inny kierunek? Czas sprawdzić, jak moje oczekiwania przełożyły się na rzeczywistość.

Czytaj dalej RECENZJA: Suki Waterhouse “Loveland” (2026) (#1715)

RECENZJA: Maja Koman “Ludzkie zwierzę” (2026) (#1713)

Na twórczość Mai Koman trafiłam trochę okrężną drogą – za sprawą momentu, który dla wielu artystów jest raczej niewygodny. Chodzi o oświadczenie po odwołanym poznańskim koncercie, gdzie zamiast standardowych formułek było coś znacznie bardziej bezpośredniego – szczerość i wyczuwalna potrzeba obrony własnej muzyki. Była w tym autentyczna wiara w to, co się robi. Zachęciło mnie to do lektury płyty “Ludzkie zwierzę” będącej moim pierwszym zetknięciem się z twórczością Koman. Weszłam w to bez oczekiwań i nie znając kontekstu poprzednich wydawnictw. 

Czytaj dalej RECENZJA: Maja Koman “Ludzkie zwierzę” (2026) (#1713)