Aplikacja Tik Tok od chwili swojego pojawienia się stała się trampoliną do kariery różnego rodzaju. To dzięki krótkim filmikom swoje pięć minut udało się mieć różnym twórcom. I także powrót do dawnego blasku został umożliwiony niejednemu wykonawcy. Ostatnio masa nowych słuchaczy przybyła Tinashe – amerykańskiej wokalistce, która w minionych latach nagrywała muzykę przede wszystkim dla siebie.
Czytaj dalej RECENZJA: Tinashe “Quantum Baby” (2024) (#1517)
Trzy albumy wydane wraz z zespołem Balthazar oraz obserwowanie, jak jego kolega z kapeli, Maarten Devoldere, rusza z solowym projektem Warhaus – nie dziwi fakt, że Jinte Deprez poczuł, że nastała pora, by i on poszedł własną drogą. Tak narodził się projekt J. Bernardt, który kusi już dwoma albumami. Oba są z innej bajki.
Czytaj dalej The Other Man – J. Bernardt | “Running Days” (2017) & “Contigo” (2024)
Debiutująca w 2015 roku albumem “Eyes Wide Open” Sabrina Carpenter jest podręcznikowym przykładem na to, że sukces mało kiedy spada na kogoś od razu. Nie brana zbyt na poważnie wokalistka jakiś czas temu musiała zmierzyć się z wizerunkowym kryzysem, gdy Olivia Rodrigo oskarżyła ją o odbicie chłopaka. Dziś o tej małej aferce się nie pamięta, a my mówić możemy o wakacjach, które upłynęły pod znakiem Sabriny. Być może jej dominacja przeniesie się na wczesną jesień, bo płyta “Short n’ Sweet” to nie tylko znane single.
Czytaj dalej RECENZJA: Sabrina Carpenter “Short n’ Sweet” (2024) (#1511)
Był taki czas, gdy brytyjski wokalista Fin Greenall – działający jako Fink – zasypywał nas nowościami. W samym tylko 2017 roku ukazały się jego dwie płyty, a ich następca w nasze ręce wpadł ledwo dwa lata później. Tym razem jednak stacjonujący w Berlinie muzyk postanowił skupić się na życiu rodzinnym. W celu wyciszenia się i poszukania nowych inspiracji powrócił do Kornwalii, gdzie w liczącej niecałe dwieście mieszkańców wiosce nagrał pierwszy od 2019 roku album.
Czytaj dalej RECENZJA: Fink “Beauty in Your Wake” (2024) (#1510)
Mógł być jeden z najlepszych i najmocniej zapisujących się w historii girlsbandów, a był rozłam. Siostry Chloë i Halle Bailey po dwóch płytach zdecydowały się pójść każda swoją drogą. Pierwsza z nich szybko zdecydowała się nagrywać pod własnym imieniem. Przeszło rok po premierze płyty “In Pieces” Chloë ma gotowy album numer dwa, “Trouble in Paradise”.
Czytaj dalej RECENZJA: Chloë “Trouble in Paradise” (2024) (#1509)
Wychowywana w tradycyjnego, zimbabwejskiej rodzinie Rachel Chinouriri późno odkrywała piosenki, w jakich zasłuchiwali się jej brytyjscy rówieśnicy. Trafiła na twórczość Lily Allen i Daughter, lecz jej własne brzmienia nie mają w sobie nic z popowej przewrotności wokalistki czy indie folkowej wrażliwości wspomnianej grupy. Rachel chwyciła za gitarę i postanowiła zostać nową gwiazdą brytyjskiej sceny indie-pop-rockowej.
Czytaj dalej RECENZJA: Rachel Chinouriri “What a Devastating Turn of Events” (2024) (#1508)
Jeden mixtape. Trzy epki. Przy okazji krótka przygoda w modelingu, zainteresowanie się reżyserowaniem muzycznych klipów i czynny udział w kolektywnie NiNE8. Lava La Rue, w której żyłach płynie mieszanka krwi łotewskiej, jamajskiej i brytyjskiej, od dawna dzieli się z nami efektami swoich kreatywnych pomysłów, lecz dotąd brakowało jej jednego – pełnoprawnego longplay’a. Ten w końcu ukazał się w połowie lipca.
Czytaj dalej RECENZJA: Lava La Rue “STARFACE” (2024) (#1507)
I love you, it’s ruining my life śpiewa w jednej z premierowych piosenek Taylor Swift – obecnie najpopularniejsza wokalistka, której każdy krok (czy to zawodowy, czy prywatny) budzi ogromne emocje i lawinę komentarzy. Ona woli z nami rozmawiać przez muzykę. Tematykę albumu numer jedenaście poświęciła w dużej mierze rozpadowi swego związku z brytyjskim aktorem Joe Alwynem. Cierpi. A my razem z nią.
Czytaj dalej RECENZJA: Taylor Swift “The Tortured Poets Department” (2024) (#1504)
Tej płyty mogło nie być. Wokalistka María Zardoya, od której imienia formacja zaczerpnęła swoją nazwę The Marías, rozstała się z gitarzystą Joshem Conwayem, z którym ten zespół od 2016 roku tworzy. Para wykazała się jednak profesjonalizmem i po kilkumiesięcznej przerwie wznowiła działalność. Ich historia zainspirowała powstanie kilkunastu piosenek, które złożyły się na album “Submarine”. Happy endu tu nie ma, lecz grupa dba, byśmy z podróży ich tytułową łodzią podwodną wrócili bez szwanku na powierzchnię.
Czytaj dalej RECENZJA: The Marías “Submarine” (2024) (#1502)
Każdego roku z Wysp Brytyjskich wędruje na kontynent zespół, który podbija serca fanów gitarowych brzmień. Na jak długo takie formacje zostają, to już temat na osobny artykuł, bo karierę na miarę Arctic Monkeys mało która kapela dzisiaj robi. English Teacher, grupa, której historia sięga 2020 roku, zadebiutowała właśnie albumem “This Could Be Texas”, stając się jednym z najbardziej ekscytujących, ale i wymagających czasu na zrozumienie nowych zespołów.
Czytaj dalej RECENZJA: English Teacher “This Could Be Texas” (2024) (#1501)
