Kategoria: Recenzja

RECENZJA: Bon Iver “Bon Iver, Bon Iver” (2011) (#1705)

Sukces nagranej w całkowitej izolacji płyty Bon Iver “For Emma, Forever Ago” ustawił poprzeczkę wysoko. Wydawnictwo to stało się nie tylko intymnym zapisem odosobnienia, ale też jednym z najważniejszych punktów współczesnego indie folku. Justin Vernon podczas pracy nad “Bon Iver, Bon Iver” znalazł się w zupełnie innym miejscu: już nie sam, lecz otoczony zespołem, do tego z rosnącymi oczekiwaniami i presją. Dziś od premiery nagrodzonego Grammy w kategorii Best Alternative Album krążka mija piętnaście lat.

Czytaj dalej RECENZJA: Bon Iver “Bon Iver, Bon Iver” (2011) (#1705)

RECENZJA: The Smiths “The Queen Is Dead” (1986) (#1704)

Nie trzeba zbytnio siedzieć w muzyce gitarowej by mieć świadomość tego, iż album “The Queen Is Dead” brytyjskiej formacji The Smiths jest dziełem epokowym. Kultowym. Przewrotowym. Status płyty, od premiery której mijają właśnie cztery dekady, nie wynika wyłącznie ze stałej obecności na listach najlepszych albumów wszech czasów, lecz z faktu, iż kolejne pokolenia słuchaczy wciąż mogą odnajdywać w tych piosenkach własne niepokoje, marzenia i poczucie outsiderstwa. Nikt tak bardzo nie sądził, że świat go nie rozumie, jak Morrissey.

Czytaj dalej RECENZJA: The Smiths “The Queen Is Dead” (1986) (#1704)

RECENZJA: Olivia Rodrigo “You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love” (2026) (#1703)

Od momentu wydania debiutanckiego albumu “Sour” w 2021 roku Olivia Rodrigo pozostaje jedną z najważniejszych wokalistek współczesnej sceny pop. Ogromny sukces pierwszej płyty -a następnie bardzo dobrze przyjętego następcy “Guts” – sprawił, że wraz z zainteresowaniem przyszła również presja. Każdy kolejny ruch artystki był obserwowany przez słuchaczy oczekujących następnej porcji chwytliwych, pop rockowych hymnów o złamanym sercu i dorastaniu. Na trzecim albumie, “You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love”, Rodrigo postanawia jednak nieco oddalić się od formuły, która zapewniła jej status gwiazdy. Z jakim efektem?

Czytaj dalej RECENZJA: Olivia Rodrigo “You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love” (2026) (#1703)

RECENZJA: Lizzo “Bitch” (2026) (#1702)

Jeszcze kilka lat temu Lizzo należała do grona najbardziej lubianych współczesnych wokalistek. Jej bezpośredniość i konsekwentne promowanie samoakceptacji zjednały jej miliony słuchaczy na całym świecie. Jednak seria kontrowersji i oskarżeń sprawiła, że pozytywny wizerunek artystki runął jak domek z kart. Z idolki stała się postacią problematyczną. W takich okolicznościach ukazuje się krążek “Bitch” – płyta, która może okazać się czymś więcej niż kolejnym rozdziałem w dyskografii Lizzo. To przede wszystkim próba odzyskania zaufania publiczności.

Czytaj dalej RECENZJA: Lizzo “Bitch” (2026) (#1702)

RECENZJA: Muna “Dancing on the Wall” (2026) (#1701)

Muna należy do tych zespołów, których historia wydaje się niemal podręcznikowa – trzy przyjaciółki poznają się na studiach, wspólnie szukają własnego artystycznego języka flirtując początkowo z bardziej eksperymentalnymi dźwiękami, by ostatecznie odnaleźć się w świecie elektronicznego, syntezatorowego popu. Bieżący rok przyniósł nam ich płytę numer cztery – “Dancing on the Wall”. Sięgam po nią zachęcona opiniami, iż nowa muzyka dziewczyn jest nie tylko mroczniejsza, co też bardziej zaangażowana niż wszystko, co formacja nagrała wcześniej.

Czytaj dalej RECENZJA: Muna “Dancing on the Wall” (2026) (#1701)

RECENZJA: Lily Forte “Don’t Gild the Lily” (2026) (#1700)

Album “Don’t Gild the Lily” amerykańskiej wokalistki Lily Forte już samym tytułem zdaje się zdradzać swoje główne przesłanie. Nawiązując do słów Williama Szekspira – to gild the lily – artystka przypomina, że nie wszystko wymaga upiększania. Czasem nadmiar ozdób czy emocji  potrafi jedynie zniszczyć to, co od początku było autentyczne i piękne. Ciekawa byłam, czy znajduje to swoje potwierdzenie w samych utworach młodej Amerykanki.

Czytaj dalej RECENZJA: Lily Forte “Don’t Gild the Lily” (2026) (#1700)

Lata 80. w perspektywie Kylie Minogue: “Kylie” (1988) & “Enjoy Yourself” (1989)

Pod koniec lat 80. Australijka Kylie Minogue nie planowała zostać pełnoetatową gwiazdą popu. Była przede wszystkim młodą aktorką rozwijającą karierę telewizyjną, a muzyka początkowo wydawała się jedynie dodatkiem do pracy przed kamerą. Debiutancki album, zatytułowany po prostu “Kylie” powstawał w nietypowych warunkach. Artystka często nagrywała piosenki zaraz po zakończeniu zdjęć na planie serialu. Mimo tego pośpiechu i braku wielkich ambicji płyta okazała się jednym z najważniejszych popowych debiutów końcówki dekady. 

Czytaj dalej Lata 80. w perspektywie Kylie Minogue: “Kylie” (1988) & “Enjoy Yourself” (1989)

RECENZJA: Hannah Storm “It Will Never Be The Right Time” (2026) (#1697)

Hannah Storm, norweska wokalistka, przez ostatnie kilka lat rozwijała swoją karierę stopniowo budując wokół swej twórczości atmosferę intymności. Artystka, początkowo związana z Oslo, przeniosła się w 2021 roku po podpisaniu kontraktu z Made Management do Bergen. Decyzja ta przyspieszyła jej muzyczny rozwój i pozwoliła na współpracę z producentami mającymi na koncie kształtowanie brzmienia m.in. Sigrid i Aurory. Po latach nagrywania pojedynczych singli Hannah gotowa była na płytowy debiut. Nawet, jeśli twierdziła – idąc tropem jego tytułu – że nigdy nie będzie odpowiedniego czasu.

Czytaj dalej RECENZJA: Hannah Storm “It Will Never Be The Right Time” (2026) (#1697)

RECENZJA: Wolf Alice “My Love Is Cool” (2015) (#1696)

Grupa Wolf Alice założona została w 2010 roku przez Ellie Rowsell i Joffa Oddiego. Początkowo funkcjonowali jako folkowy duet, a dopiero później – już po dołączeniu basisty Theo Ellisa oraz perkusisty Joela Ameya – postanowili skręcić w stronę indie rocka, shoegaze’u i grunge’u. Wydawali pojedyncze single, skromne epki i powoli zdobywali uwagę brytyjskiej prasy muzycznej, wypracowując reputację jednego z najbardziej obiecujących młodych gitarowych zespołów z Wysp Brytyjskich. W 2015 roku doczekali się płytowego debiutu, “My Love Is Cool”.

Czytaj dalej RECENZJA: Wolf Alice “My Love Is Cool” (2015) (#1696)

Can You Hear It – Kim Wilde “Catch as Catch Can” (1983) & “Teases & Dares” (1984)

Wydana w 1982 roku płyta “Select” zamiast ugruntować pozycję Kim Wilde w gronie największych nowych gwiazd brytyjskiego popu sprawiła, że jej następca nie był wyczekiwany z przesadnym entuzjazmem. Brakowało na niej hitu na miarę “Kids in America”, a samo brzmienie skręcało w stronę chłodniejszych, mniej radiowych aranżacji. Mimo to już po roku wokalistka gotową miała płytę numer trzy. A zanim się obejrzeliśmy, jej dyskografia powiększyła się o jeszcze jedno wydawnictwo.

Czytaj dalej Can You Hear It – Kim Wilde “Catch as Catch Can” (1983) & “Teases & Dares” (1984)