Kategoria: Recenzja

RECENZJA: Suki Waterhouse “Loveland” (2026) (#1715)

Suki Waterhouse była jedną z tych artystek, które w 2024 roku wyjątkowo często gościły w moich słuchawkach. To przede wszystkim zasługa “Memoir of a Sparklemuffin” – krążka, który pokazał, jak swobodnie potrafi poruszać się między dream popem, indie rockiem, folkowymi balladami i chwytliwym popem nie tracąc przy tym własnego charakteru. Nic więc dziwnego, iż dwa lata później do “Loveland” podchodziłam już z konkretnymi, dość wysokimi oczekiwaniami. Czy Suki udało się im sprostać? A może zamiast rozwijać to, co działało wcześniej, postawiła na zupełnie inny kierunek? Czas sprawdzić, jak moje oczekiwania przełożyły się na rzeczywistość.

Czytaj dalej RECENZJA: Suki Waterhouse “Loveland” (2026) (#1715)

RECENZJA: Sienna Spiro “Visitor” (2026) (#1714)

TikTok od dawna jest trampoliną dla osób marzących o choćby i krótkiej muzycznej karierze. Do tego grona dołączyła urodzona w 2005 roku Sienna Spiro. Jej debiutancki longplay “Visitor” trafia na podatny grunt – w momencie, gdy po latach dominacji krzykliwych, elektronicznych produkcji coraz chętniej sięgamy po muzykę bardziej organiczną, elegancką i opartą na autentycznych emocjach. Nic dziwnego, że tak mocną pozycję wypracowały sobie w ostatnich miesiącach Raye, Olivia Dean czy Laufey. Sienna nie ukrywa, że celuje w podobną grupę odbiorców. 

Czytaj dalej RECENZJA: Sienna Spiro “Visitor” (2026) (#1714)

RECENZJA: Maja Koman “Ludzkie zwierzę” (2026) (#1713)

Na twórczość Mai Koman trafiłam trochę okrężną drogą – za sprawą momentu, który dla wielu artystów jest raczej niewygodny. Chodzi o oświadczenie po odwołanym poznańskim koncercie, gdzie zamiast standardowych formułek było coś znacznie bardziej bezpośredniego – szczerość i wyczuwalna potrzeba obrony własnej muzyki. Była w tym autentyczna wiara w to, co się robi. Zachęciło mnie to do lektury płyty “Ludzkie zwierzę” będącej moim pierwszym zetknięciem się z twórczością Koman. Weszłam w to bez oczekiwań i nie znając kontekstu poprzednich wydawnictw. 

Czytaj dalej RECENZJA: Maja Koman “Ludzkie zwierzę” (2026) (#1713)

RECENZJA: Beth Orton “The Ground Above” (2026) (#1712)

Beth Orton nigdy nie należała do grona artystek, które podbijają listy przebojów. A jednak od debiutu w 1993 roku konsekwentnie buduje swój własny świat, stając się jedną z najważniejszych postaci folktroniki – gatunku łączącego folk z subtelną elektroniką. Jej twórczość od lat znajduje słuchaczy, choć pozostaje raczej domeną osób świadomie poszukujących takich brzmień. Po wydanym w 2022 roku albumie “Weather Alive”, który nie wywarł na mnie większego wrażenia, nie miałam szczególnie wygórowanych oczekiwań. Tym większym zaskoczeniem okazało się tegoroczne “The Ground Above”. Już od pierwszych sekund było jasne, że tym razem Beth Orton przygotowała coś wyjątkowego.

Czytaj dalej RECENZJA: Beth Orton “The Ground Above” (2026) (#1712)

RECENZJA: Madonna “Confessions II” (2026) (#1711)

Madonna zbudowała reputację artystki, która nigdy nie ogląda się za siebie. Każdy kolejny album miał być nowym rozdziałem i kolejnym wcieleniem. Tym większym zaskoczeniem jest “Confession II” – to pierwszy raz, gdy Królowa Popu wraca do pomysłu, który przed laty zapewnił jej jeden z największych sukcesów. Dwadzieścia lat temu “Confessions on a Dance Floor” nie tylko przywróciło modę na disco, ale też podarowało światu serię singli, które do dziś nie schodzą z radiowych playlist. Poprzeczka zawisła więc wyjątkowo wysoko. Zamiast wymyślać siebie od nowa, Madonna postanowiła raz jeszcze założyć lśniący kostium i wejść między migające światła. Jak wyszła jej druga wizyta w tej samej rzece? A właściwie – na tym samym parkiecie?

Czytaj dalej RECENZJA: Madonna “Confessions II” (2026) (#1711)

RECENZJA: Bleachers “Everyone for Ten Minutes” (2026) (#1710)

Bleachers nigdy nie byli zespołem, który rozpala wyobraźnię publiczności na poziomie największych gwiazd. Trudno zresztą, by było inaczej, gdy ich lider od lat funkcjonuje przede wszystkim jako architekt sukcesów innych. Jack Antonoff należy do najbardziej wpływowych postaci współczesnego popu. Współpracował z m.in. Taylor Swift, Laną Del Rey czy Sabriną Carpenter współtworząc brzmienie, które w ostatnich latach zdominowało listy przebojów. Paradoks polega na tym, że sam zespół Bleachers pozostaje raczej w cieniu. Tym bardziej warto przyjrzeć się albumowi “Everyone for Ten Minutes”. Jack pod uwagę bierze tu przede wszystkim własne życzenia.

Czytaj dalej RECENZJA: Bleachers “Everyone for Ten Minutes” (2026) (#1710)

RECENZJA: Diana Ross “Surrender” (1971) (#1709)

Kiedy płyta “Surrender” trafiła do sklepów zaledwie kilka miesięcy po “Everything Is Everything”, łatwo było odczytać ten ruch jako sygnał niecierpliwości i determinacji zarazem. Diana Ross, już formalnie poza The Supremes od przeszło roku, znalazła się w momencie, w którym oczekiwania jej samej rozmijały się z realnymi wynikami jej pierwszych solowych dzieł – albumy nie stały się natychmiastowymi bestsellerami, jak przewidywano, a legenda zespołu wciąż rzucała długi cień. Artystka, zamiast przeć do przodu, na “Surrender” zdecydowała się na powrót do współpracy z twórcami swojego debiutu. Jak tym razem im ta kolaboracja wyszła?

Czytaj dalej RECENZJA: Diana Ross “Surrender” (1971) (#1709)

RECENZJA: Olive Jones “For Mary” (2026) (#1708)

Olive Jones należy do grona artystek, które sprawiają wrażenie, jakby od zawsze wiedziały, dokąd zmierzają. Sama podkreśla, że od najmłodszych lat widziała siebie na scenie z mikrofonem w dłoni. Pierwsze utwory publikować zaczęła dopiero w 2023 roku, a już teraz prezentuje “For Mary” – swój debiutancki longplay. Brytyjska wokalistka opisuje ten projekt jako prezent dla wszystkich, którzy szukają w muzyce pocieszenia i ukojenia. W tym prędkim świecie warto sprawdzić, jak jej słowa przekładają się na rzeczywistość.

Czytaj dalej RECENZJA: Olive Jones “For Mary” (2026) (#1708)

RECENZJA: Fink “The City Is Coming To Erase It All” (2026) (#1707)

Jeśli czegoś nie było w 1974 roku, nie używamy tego – taką zasadę przyjął Fin Greenall podczas pracy nad krążkiem “The City Is Coming To Erase It All”. To założenie mogło łatwo zamienić się w próbę wiernego odtworzenia brzmień sprzed pół wieku. Brytyjski artysta poszedł jednak w innym kierunku. Zamiast rekonstruować przeszłość, wykorzystał te ograniczenia jako narzędzie do opowiedzenia historii o współczesnym, pełnym pośpiechu i hałasu świecie. Jak przełożyło się to na samą muzykę?

Czytaj dalej RECENZJA: Fink “The City Is Coming To Erase It All” (2026) (#1707)

RECENZJA: Bebe Rexha “Dirty Blonde” (2026) (#1706)

Jeszcze na początku roku Bebe Rexha publicznie narzekała, że jej kariera ugrzęzła w martwym punkcie, zazdroszcząc chociażby Charli XCX i Sabrinie Carpenter, które wskoczyły do pierwszej ligi gwiazd mainstreamowego popu. Jej frustracja wobec wytwórni i sposobu prowadzenia kariery była zrozumiała. Przez lata dostarczała kolejne hity, ale trudno było nie zauważyć, że problem leżał również w samej muzyce. Bo choć Rexha wielokrotnie udowadniała, że potrafi pisać chwytliwe refreny, równie rzadko proponowała coś, co faktycznie wyróżniałoby ją spośród dziesiątek innych gwiazd popu. “Dirty Blonde” wydaje z pozycji niezależnej artystki. Czy tegoroczny krążek rzeczywiście jest przełomem, na jaki od lat tak niecierpliwie czeka?

Czytaj dalej RECENZJA: Bebe Rexha “Dirty Blonde” (2026) (#1706)