Dwa zespoły – dwa zupełnie różne sposoby mówienia o świecie. Folk Bitch Trio i Lambrini Girls są młodymi grupami z różnych stron globu, które pokazują, że kobiecy głos w muzyce może brzmieć na wiele różnych sposobów. Pierwszy z projektów stawia na spokojne melodie, emocje i bliskość, drugi zaś na hałas, bunt i mocny przekaz. Choć grają inaczej, obie formacje mają coś ważnego do powiedzenia. Obie też zaprezentowały w 2025 roku swoje debiutanckie krążki.
Debiutancka płyta amerykańskiej wokalistki Natalie Bergman, “Mercy”, narodził się z żalu po stracie bliskiej osoby. Album ten był intymny i medytacyjny, a jego stylistyka osadzona została w gospelowej modlitwie i folk-popowym minimalizmie. Miała być to muzyka wyciszająca. Cztery lata później Bergman gotowa jest na swój powrót, porzucając nie tylko skromne aranżacje na rzecz tych bogatszych, ale i robiąc zwrot w kierunku jaśniejszych, lżejszych tematów.
Czytaj dalej RECENZJA: Natalie Bergman “My Home Is Not In This World” (2025) (#1614)
Mocna reprezentacja albumu “Hounds of Love” – płyty o ikonicznym statusie. Przypomnienie utworów wchodzących w skład “The Sensual World” i “The Red Shoes”. Zachwyty nad kompozycjami z “Never For Ever” i “The Dreaming”. Oj, dzieje się sporo. Przedstawiam piętnaście najlepszych – moim zdaniem – piosenek w dyskografii Kate Bush.
Czytaj dalej RANKING: 30 najlepszych piosenek Kate Bush (cz. 2)
Powrót do przeszłości i wspominanie piosenek Ciary i Siobhan Donaghy (członkini Sugababes). Wakacyjna nowość od Princess Nokia. Spotkanie na muzycznym (alt) szczycie w nowym singlu Blood Orange. Debiutantka z Wysp Brytyjskich, która chce coś ugrać na lokalnej soulowej scenie. Te i inne piosenki towarzyszyły mi w tym deszczowym, jesiennym lipcu.
Björk, Florence Welch, Fiona Apple, FKA twigs czy Caroline Polachek. A to tylko wierzchołek góry lodowej. Lista artystów, których w mniejszym bądź większym stopniu inspiruje Kate Bush, jest długa i różnorodna. I chociaż brytyjska wokalistka od ponad dekady nie wydała nowej płyty, chętnie wraca się do jej starszych albumów. Dziś wybieram 30 piosenek, które są dla mnie jej swoistym best ofem. Czytaj dalej RANKING: 30 najlepszych piosenek Kate Bush (cz. 1)
Po burzliwym roku, który przyniósł nie tylko prywatne i artystyczne rozczarowania, ale także poważne wątpliwości co do dalszej kariery, Jennifer Lopez powróciła z nową energią. Choć jej ostatni album “This Is Me… Now” nie spełnił oczekiwań komercyjnych, a amerykańska trasa została odwołana z powodu kiepskiej sprzedaży biletów, J.Lo postanowiła zaadresować swoją twórczość do słuchaczy z innej części globu planując występy m.in. w Kazachstanie, Armenii i Polsce. 25 lipca zawitała do Warszawy.
Chociaż dziś Jennifer Lopez nie jest wokalistką, która elektryzowałaby słuchaczy kolejnymi hitami i bestsellerowymi płytami, nie można umniejszać jej wcześniejszych sukcesów na muzycznym polu. Z jej piosenkami niejednemu millenialsowi kojarzy się początek lat dwutysięcznych. Jakie single J.Lo wspominamy po latach?
Choć dla wielu słuchaczy wciąż są tym zespołem od “The Night We Met”, Lord Huron od dawna wymykają się wszelkim etykietom i konsekwentnie robią swoje, nie patrząc zbytnio na statystyki. Od czasu, gdy melancholijny hit zespołu rozbrzmiał w serialu “13 powodów”, dowodzona przez Bena Schneidera amerykańska grupa nie spoczęła na laurach i wciąż ma apetyt na rozszerzanie swojego katalogu. Po wydaniu ostatniego studyjnego albumu (“Long Lost”, 2021) Lord Huron na dłużej zniknęli z radarów, zajmując się między innymi pracą nad ścieżką dźwiękową do filmu “The Starling Girl”. Dziś wracają z nowym longplayem.
Czytaj dalej RECENZJA: Lord Huron “The Cosmic Selector Vol. 1” (2025) (#1613)
Trzy lata to w dzisiejszym świecie muzyki cała epoka – szczególnie dla zespołu, który zadebiutował z takim hukiem jak Wet Leg. Pierwszy krążek tworzonego przez Rhian Teasdale i Hester Chambers duetu był jedną z największych sensacji 2022 roku. Była to muzyka świeża, błyskotliwa, bezczelna. A do tego kusząca kilkoma mocnymi refrenami. Luźny styl dziewczyn i ich ironiczny humor także wpłynęły na sukces tego projektu. A potem zapadła cisza, którą w końcu przerywa płyta “Moisturizer”.
Taco Hemingway – postać polskiej sceny muzycznej, która od wielu lat budzi ogromne zainteresowanie. Jego dyskografia obfituje w wiele albumów i krótszych wydawnictw, które są swoistym zapis przemian na polskiej scenie hip hopowej ostatniej dekady. Ja wracam do jego płyt i próbuję uporządkować je od najsłabszych do najlepszych zaliczając przy tym sentymentalną podróż w czasie. Czy jesteś wieloletnim fanem Hemingway’a, czy dopiero zaczynasz przygodę z jego muzyką, mam nadzieję, że mój ranking pozwoli ci spojrzeć na jego dyskografię z nowej perspektywy.