Kategoria: Funk

RECENZJA: Grace Jones “Nightclubbing” (1981) (#1691)

Na początku lat 80. Grace Jones wykonała zdecydowany ruch – zerwała bowiem z estetyką disco, która wcześniej definiowała jej wizerunek. Płyta “Warm Leatherette” zapoczątkowała odejście artystki od tanecznej stylistyki lat 70. przy jednoczesnym zanurkowaniu w chłodne wody new wave, elementów rocka czy reggae. To, co naszkicował ten album, kolorem wypełnił krążek “Nightclubbing”, który ukazał się po roku. Wypominanie mu wieku jest jednak nie na miejscu. Jones udało się stworzyć spójny materiał, który nie brzmi jak produkt swojej epoki. Ten chłód, dyscyplina i miejski charakter pozostają aktualne dekady później.

Czytaj dalej RECENZJA: Grace Jones “Nightclubbing” (1981) (#1691)

RECENZJA: Bruno Mars “The Romantic” (2026) (#1678)

Minie za moment dekada od premiery płyty “24K Magic“, która uczyniła z Bruno Mars maszynę do hitów i współczesnego showman. Od tamtej pory nie dostaliśmy od niego pełnoprawnego, solowego albumu. Były za to duety – jedne rozczarowujące i sprawiające wrażenie artystycznych pomyłek (“APT.”, “Fat Juicy & Wet”), inne z miejsca aspirujące do miana klasyków (“Die With a Smile”). Po drodze pojawił się też projekt Silk Sonic i ich dopracowana retro-soulowa płyta “An Evening with Silk Sonic”. “The Romantic” jest więc czymś więcej niż tylko kolejną premierą. To powrót do gry na własnych zasadach. To pierwszy moment od 2016 roku, kiedy Bruno Mars znów w pełni bierze odpowiedzialność za swoje nazwisko na okładce. Z jakim skutkiem?

Czytaj dalej RECENZJA: Bruno Mars “The Romantic” (2026) (#1678)

RECENZJA: Betty Davis “They Say I’m Different” (1974) (#1675)

Lata 70. Prężnie rozwija się funkowa scena, a jej przedstawicielami wspominanymi po dziś dzień są m.in. James Brown, Nile Rodgers, Sly and the Family Stone czy Earth, Wind & Fire. W tym zdominowanym przez mężczyzn środowisku pojawiła się postać, którą dziś historia wspomina niechętnie. Betty Davis, muzyczna outsiderka, pisała własne teksty, decydowała o brzmieniu i nie miała zamiaru nikogo uwodzić gładkimi melodiami. Śmiało burzyła ówczesne wyobrażenia o roli kobiety w czarnej muzyce popularnej. Nie spotkała się wówczas ze zrozumieniem, ale pora przypomnieć jej twórczość i przedstawić ją kolejnym pokoleniom.

Czytaj dalej RECENZJA: Betty Davis “They Say I’m Different” (1974) (#1675)

RECENZJA: Steve Lacy “Gemini Rights” (2022) (#1356)

ABBA, Adele, Harry Styles, Mary J. Blige czy Beyoncé – lista nominowanych do nagród Grammy w kategorii Record of the Year obfituje w uznane nazwiska. Wśród nich pojawia się artysta, który dopiero snuje marzenia o wielkiej karierze. Steve Lacy niespodziewanie został jednym z tegorocznych bohaterów za sprawą swojego singla “Bad Habits”. Kompozycja promuje jego drugi studyjny album, “Gemini Rights”.

Czytaj dalej RECENZJA: Steve Lacy “Gemini Rights” (2022) (#1356)

RECENZJA: Harry Styles “Harry’s House” (2022) (#1308)

O brytyjskim wokaliście Harrym Stylesie już dawno przestano mówić w kontekście talent show i boysbandu, w którym przez kilka lat działał. Wszystko zmieniła debiutancka, imienna płyta, a opinię, że artysta zdecydowanie nie jest gwiazdką jednego sezonu, tylko ugruntował wydany dwa lata później krążek “Fine Line”. Tamten album był swoistym sprawdzianem, czy twórczość Harry’ego ma szansę zostać z nami na dłużej. Po pozytywnym werdykcie Brytyjczyk mógł odetchnąć.

Czytaj dalej RECENZJA: Harry Styles “Harry’s House” (2022) (#1308)

RECENZJA: Janelle Monáe “The Electric Lady” (2013) (#1226)

W 1972 roku osobę z kosmosu – Ziggy’ego Stardusta – na ziemię sprowadził David Bowie. Trzydzieści pięć lat później przy pomocy podobnego patentu sławę postanowiła zdobyć Janelle Monáe. Bazując na legendarnym filmie “Metropolis” stworzyła swój własny dystopijny świat, w którym występuje pod postacią androida Cindi Mayweather. Na swoim drugim studyjnym albumie “The Electric Lady” przedstawia nam ciąg dalszy tej futurystycznej historii.

Czytaj dalej RECENZJA: Janelle Monáe “The Electric Lady” (2013) (#1226)

RECENZJA: David Bowie “Station to Station” (1976) (#1214)

Kto by przypuszczał, że po lekkiej, stojącej blue eyed soulowymi i rhythm’and’bluesowymi nagraniami erze “Young Americans” David Bowie wpadnie w takie kłopoty. W jego życiu pojawiły się narkotyki, lecz uzależnienie od nich nie zachwiało artystycznymi zdolnościami Brytyjczyka. Ten zdążył nie tylko kompletować materiał na jubileuszowy, dziesiąty album, ale i wystąpić w filmie “Człowiek, który spadł na ziemię”. Z tych czasów pamiętał ponoć niewiele, ale za to nam zostało dzieło, które z tej pamięci wyrzucić dość trudno.

Czytaj dalej RECENZJA: David Bowie “Station to Station” (1976) (#1214)

#1208 St. Vincent “Daddy’s Home” (2021)

I signed autographs in the visitation room/Waitin’ for you the last time, inmate 502 śpiewa w tytułowej piosence z nowej płyty St. Vincent, kierując słowa do swojego ojca, który po dziesięciu latach opuścił więzienie, do którego trafił za przestępstwa finansowe. Gdy go skazali, Annie Clark wydawała swój drugi krążek “Actor” i dopiero czekała na wybuch sławy. W ciągu dziesięciu lat, które jej ojciec spędził za kratkami, ugruntowała swoją pozycję w panteonie najważniejszych alternatywnych wokalistek. Dziś każdy chce mieć jej autograf.

Czytaj dalej #1208 St. Vincent “Daddy’s Home” (2021)

#1048 Macy Gray “The Id” (2001)

1999 rok był rokiem wielu niezapomnianych debiutów w mainstreamowej muzyce. Sukcesy odnosiły wówczas pierwsze studyjne krążki Britney Spears, Jennifer Lopez, Christiny Aguilery i Jessiki Simpson. Z grona debiutantek wyróżniała się Macy Gray. Jej mikstura złożona z funku, soulu i r&b, okraszona charakterystycznym, mogącym irytować wokalem narobiła sporo szumu. Dwa lata później amerykańska artystka postanowiła umocnić swoją pozycję w show biznesie.

Czytaj dalej #1048 Macy Gray “The Id” (2001)

#942 Janet Jackson “Control” (1986)

Janet Jackson od małego przygotowywana była do zostania gwiazdą muzyki. Nie mogło być inaczej, jeśli nosi nazwisko Jackson. Narzucono jednak zbyt szybkie tempo, a artystka miała zaledwie szesnaście lat, kiedy ukazał się jej debiut. “Janet Jackson” i następujący po nim album “Dream Street” odebrane zostały przez słuchaczy wzruszeniem ramion. Po komercyjnych (i, umówmy się, artystycznych) klapach młoda wokalistka nie miała nic do stracenia. Na luzie nagrała płytę, która zapisała się na kartach historii muzyki rozrywkowej.

Czytaj dalej #942 Janet Jackson “Control” (1986)