The Pussycat Dolls nie dorobiły się imponująco obszernej dyskografii, ale wśród ich dwóch wydawnictw znalazło się sporo utworow, które na dobre zapisały się w mojej pamięci. Tym razem daję nura w świat tego girlsbandu i wracam do ich najciekawszych, najbardziej charakterystycznych, a czasem również nieco zapomnianych kompozycji. To mała podróż przez dyskografię PCD – od wielkich hitów po kawałki, które z różnych powodów zasługują na ponowne odkrycie.
20 lat temu Beyoncé wydała “B’Day” – album, który przyniósł takie hity jak “Déjà Vu”, “Ring the Alarm” czy “Irreplaceable”. Ale era tej płyty była znacznie bogatsza, niż sugeruje podstawowa tracklista. Z okazji rocznicy – i jednocześnie premiery gorącej jeszcze rozszerzonej wersji – zaglądam do bonusowych wydań i mniej oczywistych kompozycji, które powstały w tym okresie. I wybieram swoją ulubioną piątkę.
Czytaj dalej RANKING: 5 najlepszych bonusów z “B’Day” Beyoncé
Gdy letnie festiwale są już tylko wspomnieniem, warto planować powoli klubowe i arenowe koncertowe kroki, tym bardziej, że ogłoszeń co miesiąc pojawia się tyle, że każdy znajdzie coś dla siebie. Zapraszam więc na krótkie podsumowanie koncertowych, sierpniowych newsów.
Powiew lata od Karol G. Retro-elektro od nieco zapomnianej formacji Broadcast. Elektryzujący imprezowy numer od Slayyyter. Porywający singiel Fontaines D.C. Tak brzmiał mój tegoroczny sierpień.
The Weeknd – a właściwie Abel Tesfaye – przeszedł drogę od mrocznych nagrań wrzucanych do sieci aż do statusu jednego z największych artystów współczesnej muzyki pop. Jego twórczość od lat balansuje między melancholią a radiowym brzmieniem, a każdy kolejny etap kariery przynosił utwory, które z łatwością zdobywały listy przebojów. Poniżej przypominam o dziesięciu kompozycjach, które po latach wciąż się pamięta i których wciąż się słucha.
Nowości od Chelsea Wolfe, Carly Rae Jepsen i Besona Boone’a. Oraz powrót do przeszłości przy dźwiękach imprezowej Katy B, blues rockowego Jacka White’a i naszego polskiego tandemu Karaś/Rogucki. A do tego Beyoncé, która wraca do piosenki sprzed ponad dekady. Tak brzmiał mój lipiec 2026.
Czerwiec 2026 roku upłynął mi pod szyldem twórczości artystów, na których koncerty się wybierałam – tu przede wszystkim Baxter Dury i Men I Trust. W głośnikach królowała też płyta St. Vincent z 2021 roku. Z nowości zaskoczyły mnie L’Rain, Lola Young, a przede wszystkim PJ Harvey. A w tym wszystkim znajdzie się też i polski akcent. A nawet dwa.
Jeśli któraś z gwiazd tegorocznego Open’era miałaby jak najszybciej wrócić do Polski, niech będzie to grupa Beirut – pisałam dekadę temu w relacji z festiwalu nie wiedząc jeszcze, że kolejna okazja do zobaczenia najbardziej światowego zespołu współczesnej sceny nadarzy się dopiero dziesięć lat później. Formacja do Polski przybyła teraz w ramach mniejszego wydarzenia, jakim był poznański festiwal Malta. Od ubiegłego roku wydarzenie to kusi koncertami alternatywnych wykonawców, więc jest z czego wybierać. Mój wybór od razu padł na Beirut.
Nie należą do grona zespołów, które regularnie okupują listy przebojów, ale od kilku lat konsekwentnie budują swoją pozycję na koncertowych scenach Europy. Men I Trust jest przykładem kapeli, której popularności nie da się mierzyć wyłącznie streamingowymi rekordami czy pozycjami na listach przebojów. Znacznie więcej mówią pełne sale i oddana publiczność pojawiająca się na kolejnych występach. Koncert odbywający się 22 czerwca w warszawskiej Progresji był kolejnym dowodem na to, że kanadyjska formacja, mimo statusu artysty spoza mainstreamu, może liczyć w Europie na grono wiernych sympatyków.
Jeszcze rok temu Baxter Dury był dla mnie jednym z tych nazwisk, które stanowiły zagadkę. Wszystko zmieniło się przy okazji premiery “Allbarone”- płyty, która od pierwszego odsłuchu wciągnęła mnie bez reszty i bardzo szybko wskoczyła na szczyt mojego osobistego podsumowania 2025 roku. Ten charakterystyczny miks alternative dance, brytyjskiego chłodu i ironii sprawił, że twórczość Baxtera na dobre zagościła w moich słuchawkach. Taki krążek nie mógł nie być promowany trasą koncertową.