#680 Justin Bieber “Purpose” (2015)

W powrót Justina Biebera z tarczą a nie na niej wierzyły chyba tylko najwierniejsze fanki. Debiutujący w szczenięcym wieku kanadyjski wokalista poznał już bodaj wszystkie blaski i cienie sławy. Z naciskiem na to drugie. Popularność i pieniądze, które za nią przyszły, namieszały Justinowi w głowie. Młody wykonawca nabawił się kłopotów i stał się ulubionym celem hejterów. Na “Purpose”, swoim czwartym albumie, Bieber dojrzewa, dorośleje, pokornieje i przeprasza za swoje błędy. Warto dać mu szansę?

Czytaj dalej #680 Justin Bieber “Purpose” (2015)

#679 Ray LaMontagne “Trouble” (2004)

Amerykański wokalista Ray LaMontagne nie jest materiałem na światową gwiazdę. Stroni od skandali, niezwykle rzadko udziela wywiadów, mieszka gdzieś na końcu świata na farmie z tą samą żoną i dziećmi. Nawet początek jego muzycznej drogi nie jest historią, w której główną rolę odgrywa łowca talentów czy rodzice, którzy za wszelką cenę chcą ze swojego syna zrobić maszynkę do zarabiania pieniędzy. Ot, pewnego ranka LaMontagne usłyszał utwór “Treetop Flyer” Stephena Stillsa. Rzucił pracę i zabrał się za tworzenie własnej muzyki. Wydał właśnie nową płytę, ale ja wrócę do czasów jego debiutu…

Czytaj dalej #679 Ray LaMontagne “Trouble” (2004)

#678 Ferras “Ferras” (EP) (2014)

Grunt to spotkać na swojej drodze właściwych ludzi. Tak pomyśleć mógłby Ferras, amerykański wokalista. Artysta w 2007 roku zaprzyjaźnił się z Katy Perry. Oboje byli pod skrzydłami wytwórni Capitol. W 2008 roku wydali swoje debiutanckie płyty (Katy – “One of the Boys”, Ferras – “Aliens & Rainbows”) i chyba nietrudno odpowiedzieć sobie na pytanie, kogo gwiazda rozbłysnęła bardziej. Będąc u szczytu sławy Perry okazała się być dobrą przyjaciółką i po założeniu własnej wytwórni Metamorphosis Music podpisała z wokalistą kontrakt. Efektem ich współpracy jest wydana w 2014 roku “Ferras EP”.

Czytaj dalej #678 Ferras “Ferras” (EP) (2014)

#677 Enrique Iglesias “Enrique” (1999)

Jeszcze zanim Enrique Iglesias nawiązał znajomość z Pitbullem i wypuścił w świat takie przeboje jak “Bailando”, “Do You Know? (The Ping Pong Song)” czy “I Like It”, nagrywał albumy, które uczyniły go jednym z najważniejszych i najbardziej znanych latynoskich artystów. Trzy pierwsze krążki wokalisty (“Enrique Iglesias”, “Vivir” i “Cosas Del Amor”) przysporzyły mu fanów głównie w hiszpańskojęzycznych państwach, lecz to pierwszy anglojęzyczny materiał zebrany pod szyldem “Enrique” sprawił, że także na resztę świata zadziałał urok Hiszpana.

Czytaj dalej #677 Enrique Iglesias “Enrique” (1999)

#676 Tom Odell “Wrong Crowd” (2016)

Tom Odell zakłada marynarkę i jak gdyby nigdy nic udaje się na imprezę. Singiel “Wrong Crowd” – zapowiadający powrotny album Brytyjczyka o tym samym tytule – na początku bardzo mnie zmartwił i sprawił, że nie od razu sięgnęłam po cały krążek. No bo jak to? Gdzie podział się ten refleksyjny chłopak siedzący przy pianinie i wyśpiewujący spokojne, melancholijne numery pokroju “Another Love” czy “Grow Old With Me?”. Dojrzał, obmyślił siebie na nowo i zapragnął zmiany. Ale nie zapomniał i o starych wielbicielach.

Czytaj dalej #676 Tom Odell “Wrong Crowd” (2016)

#675 Sophie Ellis-Bextor “Shoot from the Hip” (2003)

Zmiana koloru włosów, ograniczenie liczby współpracowników i zrzucenie odpowiedzialności za produkcję na Damiana LeGassicka, który na poprzednim albumie chwytał za instrumenty. Brytyjska wokalistka Sophie Ellis-Bextor przystąpiła do nagrywania swojej drugiej studyjnej płyty po znacznych modyfikacjach. Minęły dwa lata od premiery “Read My Lips”. Takie przeboje jak “Murder on the Dance Floor” czy “Take Me Home” nieco się balangowiczom przejadły, więc trzeba było zaspokoić ich imprezowy głód czymś nowym, czymś równie tanecznym. Czy Sophie podołała temu zadaniu?

Czytaj dalej #675 Sophie Ellis-Bextor “Shoot from the Hip” (2003)

#674 Angel Haze “Back to the Woods” (2015)

Lil Kim nie może pogodzić się z tym, że jej kwadrans już minął, Nicki Minaj nie potrafi się zdecydować, czy chce nagrywać pod listy przebojów czy zadowalać fanów hip hopu, a Iggy Azalea zaczyna flopować nawet w duecie z Britney Spears. Przy ich dokonaniach Angel Haze może czuć się zawstydzona. Jednak potem wyciąga album “Back to the Woods” i jej koleżanki po fachu nie mają już nic do powiedzenia, zarapowania, zaśpiewania – to wszystko robi za nie Haze, po raz kolejny sprawiając, że nie wyobrażam sobie kobiecej hip hopowej sceny bez jej osoby.

Czytaj dalej #674 Angel Haze “Back to the Woods” (2015)

#673 Santigold “99¢” (2016)

Santigold kontynuuje tradycję i nową płytę prezentuje nam cztery lata po ukazaniu się poprzedniej. Wokalistka, nazywana amerykańską odpowiedzią na M.I.A., do świadomości wielu osób przebiła się w 2008 roku po premierze “L.E.S. Artistes”. Największą rozpoznawalność przyniosło jej jednak “Disparate Youth”, a swoim udzielaniem się w kompozycjach zupełnie różnych artystów (m.in. Major Lazer, Beastie Boys, David Byrne, Julian Casablancas, Drake) Santigold udowodniła, że nie straszne jej żadne wyzwanie. Bez problemu więc dała się “zafoliować” na okładkową fotografię i “wystawić” za “99¢”.

Czytaj dalej #673 Santigold “99¢” (2016)

#672 Cyndi Lauper “Detour” (2016)


“She’s so Unusual” – słowa tworzące tytuł debiutanckiej płyty Cyndi Lauper z 1983 roku towarzyszą amerykańskiej wokalistce z pewnością nie rzadziej niż przebój “Girls Just Want to Have Fun”. Bowiem mało która jej koleżanka po fachu pochwalić się może tak bogatą dyskografią. Nie wyraża się ona jednak w ilości studyjnych albumów, lecz liczbie gatunków, którymi już artystka się bawiła. Popowe “True Colors”; jazzujące, pełne klasyków “At Last”; roztańczone “Bring Ya to the Brink” czy w końcu będące ukłonem w stronę muzyki amerykańskiego południa “Memphis Blues”, które na moment ożywiło karierę Lauper. Na najnowszym, tegorocznym wydawnictwie wokalistka zabiera nas w podróż wgłąb Tennessee.

Czytaj dalej #672 Cyndi Lauper “Detour” (2016)

#671 Beirut “No No No” (2015)

Nigdy nie byłem w Bejrucie, ale spodobała mi się chwytliwa nazwa tego miasta –  tak genezę nazwania swojej kapeli na cześć stolicy Libanu tłumaczy Zach Condon. Przeglądając płyty założonej dekadę temu grupy nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że do czynienia mam z… najbardziej geograficznym zespołem, jaki kiedykolwiek wpadł mi w ucho. “Brandenburg”, “Bratislava”, “Nantes” i “Santa Fe” to tylko kilka przykładów z muzycznego atlasu Amerykanów. W końcu od podróży wszystko się zaczęło, Zresztą ciągle ona trwa, zostawiając po sobie w 2015 roku nowy znak –  album “No No No”.

Czytaj dalej #671 Beirut “No No No” (2015)