Gdy perkusistka Stephanie Widmer i gitarzysta Alexander Köck powołali do życia projekt Cari Cari, przyświecał im jeden cen – trafić ze swoją twórczością do filmu Quentina Tarantino. Być może filmy amerykańskiego reżysera sprawiły, że muzyka Austriaków jest tak amerykańska, a oni sami trafiają z nią do słuchaczy spoza własnej ojczyzny. Aczkolwiek u samego Tarantino usłyszeć ich jeszcze nie mogliśmy.
Czytaj dalej RECENZJA: Cari Cari “Welcome to Kookoo Island” (2022) (#1556)
Debiutujący w drugiej połowie lat 70. brytyjski zespół Siouxsie and the Banshees powoli podbijał serca fanów ostrzejszych brzmień swoją wizją post punkowych melodii, umieszczając nawet jeden z singli w pierwszej dziesiątce listy przebojów w UK. Od samego początku w formacji wybuchały jednak sprzeczki, które doprowadziły do tego, że lata 80. grupa powitała w zmienionym składzie.
Jeśli album “Never Say Never” promowany hitami “The Boy Is Mine” i “Have You Ever?” wystrzelił karierę Brandy w kosmos, to płyta “Full Moon” tylko ugruntowała jej pozycję wśród największych gwiazd r&b. Pozostawało dopilnować tego, by artystka nie spadła z hukiem na ziemię. Z wymienionym teamem i walizką pełną życiowych doświadczeń Brandy przystąpiła do prac nad “Afrodisiac”.
Zaczynająca w latach 90. karierę w duecie Moloko Róisín Murphy wydała w 2007 roku świetnie przyjęty solowy album “Overpowered” i zniknęła nam z pola widzenia, by odnaleźć się siedem lat później. Pojawiła się wówczas z epką, której chyba nikt się po niej nie spodziewał. Za namową producentów Eddiego Stevensa i swojego późniejszego partnera Sebastiana Properziego zanurkowała w świat włoskiego popu.
Czytaj dalej RECENZJA: Róisín Murphy “Mi senti EP” (2014) (#1552)
O pochodzącej z kanadyjskiego miasta Toronto wokalistce Rowenie Fysx nie wiemy prawie nic. Skąd się wzięła? Co planuje? Czy posiada jakieś muzyczne wykształcenie? Czy zostanie piosenkarką od dziecka było w sferze jej marzeń? Jej biografia w serwisie Spotify uparcie milczy. Na szczęście na epce “Don’t Text Me Back” Fysx jest bardziej rozmowna. A raczej rozśpiewana.
Czytaj dalej RECENZJA: Rowena Fysx “Don’t Text Me Back EP” (2024) (#1551)
Amerykańska wokalistka Julia Holter swoją muzyką nie wykręca nie wiadomo jakich liczb (miesięczna liczba jej słuchaczy w serwisie Spotify nie przekracza stu pięćdziesięciu tysięcy), lecz nie przeszkadza jej to być artystką, która w każdy kolejny projekt wkłada masę pracy. Sześć lat po albumie “Aviary” i zmianach w życiu prywatnym Holter gotowa była na powrót z premierowymi piosenkami.
Czytaj dalej RECENZJA: Julia Holter “Something in the Room She Moves” (2024) (#1550)
Kiedy przed rokiem Grain Chatten postanowił wydać solową płytę, “Chaos for the Fly”, można było nabrać się na to, że jeszcze długo nie usłyszymy nic nowego od jego macierzystej formacji – irlandzkiej grupy Fontaines D.C. Tymczasem rok później zespół zaskoczył słuchaczy nowym krążkiem, który zdecydowanie nie brzmi jak coś, co robi się na pół gwizdka.
Czytaj dalej RECENZJA: Fontaines D.C. “Romance” (2024) (#1549)
William Gao i Olivia Hardy mimo odmiennych nazwisk są rodzeństwem o brytyjsko-chińskich korzeniach. I to właśnie od ich pochodzenia wzięła się nazwa duetu, który od 2019 roku tworzą. Wasia to nic innego jak połączenie słów white i Asia, co podkreślać ma rodzinny charakter ich muzycznego przedsięwzięcia. Dorobek Wasia Project jest na razie skromny, ale doświadczenie William i Olivia zdobywali już u boku Toma Odella i Laufey.
Czytaj dalej RECENZJA: Wasia Project “Isotope EP” (2024) (#1548)
Pojawiające się w listopadzie memy na temat rozpoczęcia procesu odmrażania Mariah Carey by ta mogła umilać nam święta Bożego Narodzenia co roku zataczają szerokie kręgi. Od premiery przeboju “All I Want For Christmas Is You” minęły już trzy dekady, a artystka nie ma dość umacniania swojej pozycji muzycznej Christmas Queen. Może jej jednak wyrosnąć silna konkurencja.
Czytaj dalej RECENZJA: Sabrina Carpenter “Fruitcake EP” (2023) (#1547)
Ostatnio czuję się jak kameleon – takie słowa znalazły się w krótkim opisie, jaki Saya Gray zamieściła na swój temat w serwisie Spotify. Kameleon, zwierzę znane z umiejętności zmieniania swojego ubarwienia, odważnie wybrane zostało przez artystkę na patrona jej twórczości. Po takiej zapowiedzi oczekuje się dźwiękowych dziwactw.
Czytaj dalej RECENZJA: Saya Gray “QWERTY II EP” (2024) (#1546)
