Gdy Spotify podsunęło mi w propozycjach album “Wolne serca” duetu Kwiat Jabłoni, w pierwszej chwili się zdziwiłam (nie jest to mój ulubiony polski projekt, który powinien wyskakiwać mi w sugestiach), w drugiej – po rzucie okiem na tracklistę – pomyślałam, że Kasia i Jacek Sienkiewiczowie pozazdrościli Sanah i przygotowali swoją ucztę. Prawda jest jednak zgoła inna. “Wolne serca” to wydawnictwo z innej bajki.
Czytaj dalej RECENZJA: Kwiat Jabłoni “Wolne serca” (2022) (#1322)
W chwili gdy piszę ten tekst, moja skrzynka mailowa pokazuje mi, że w przeciągu półtora roku wysłałam ponad sześć tysięcy wiadomości. Sabrina Carpenter księgową w korpo jednak nie jest, więc maile nie są atrybutem jej pracy zawodowej. Jak sama jednak przekonuje w tytule swojej najnowszej płyty, “Emails I Can’t Send”, kilka napisała, choć nie była pewna, czy nie lepiej zostawić te wiadomości dla siebie. W połowie lipca kliknęła jednak wyślij i nie było już odwrotu. Słowa Sabriny poszły w świat.
Czytaj dalej RECENZJA: Sabrina Carpenter “Emails I Can’t Send” (2022) (#1321)
Po wydaniu dwóch krążkach miksujących r&b z hip hopem Lizzo dostała się pod skrzydła dużej wytwórni, przy pomocy której rozwinęła skrzydła i zaprezentowała album, o którym przed trzema laty mówiło się naprawdę sporo. “Cuz I Love You” przyniosło Amerykance nominacje do nagród Grammy, a nasze uszy cieszyło takimi przebojami jak “Juice” i “Truth Hurts”. Słuch o Lizzo nie zaginął, lecz częściej niż o jej twórczości rozprawiało się o jej wizerunku. Dziś znów wracamy do muzyki.
Założony przez dwójkę przyjaciół, Avery’ego Tuckera i Harmony Tividad, duet Girlpool w gronie swoich muzycznych inspiracji jednym tchem wymienia Cocteau Twins, Siouxsie and the Banshees, Charli XCX oraz Tyler, the Creator. Podczas słuchania ich wcześniejszych płyt wyłuskanie tych wpływów nie jest zbyt proste, lecz tegoroczne wydawnictwo amerykańskiego duetu jest już dosłowniejsze.
Czytaj dalej RECENZJA: Girlpool “Forgiveness” (2022) (#1319)
Szwedzka wokalistka Johanna Ewana Ekmark występująca pod pseudonimem Winona Oak jest z nami tak długo, że ciężko uwierzyć w to, iż dopiero teraz dostajemy do rąk jej debiutancki krążek. Artystka pracowała nad nim od lat, co jakiś czas ujawniając kolejne puzzle układanki, która miała złożyć się na jej muzyczną osobowość. W międzyczasie sporo było kolaboracji, które wprowadzały nieco zamieszania w kreowanym przez Johannę wizerunku.
Czytaj dalej RECENZJA: Winona Oak “Island of the Sun” (2022) (#1318)
Historia Hayden Silas Anhedöni nie różni się wiele od losów innych amerykańskich wokalistów. Artystka dorastała w niewielkim amerykańskim miasteczku w rodzinie, dla której religia znaczyła bardzo wiele. Jej ojciec jest diakonem, a ona sama od dziecka śpiewała w chórze. Gdy weszła w wiek nastoletni, poczuła, że kościół nie jest jej miejscem. Może jednak dostarczać wiele inspiracji, czego dowodem jest debiutancki album Amerykanki.
Czytaj dalej RECENZJA: Ethel Cain “Preacher’s Daughter” (2022) (#1317)
Stylizacje jak z teledysków z przełomu wieków, kosmiczne motywy i ekstrawaganckie brzmienie, które złożyło się na album, z jakim jeszcze nie miałam do czynienia. Sprawczyniami tego zamieszania w moich głośnikach są Amy Love i Georgia South – urodzone w Londynie gitarzystki, które przed paroma laty zaczęły działalność jako duet Nova Twins. “Supernova” jest ich drugim studyjnym albumem, który powinien uczynić z dziewczyn superstars.
Czytaj dalej RECENZJA: Nova Twins “Supernova” (2022) (#1315)
Płyta “Wanted on Voyage” powstała jako przepisanie na język muzyki dzienników z podróży George’a Ezry po Europie. Krążek “Staying at Tamara’s” zainspirowany został pomieszkiwaniem w Barcelonie wśród osobników o artystycznych duszach. Podczas tworzenia swojego trzeciego studyjnego albumu brytyjski wokalista możliwości na podróżowanie już nie miał. Wybrał się więc w inną wędrówkę – wgłąb własnego umysłu.
Czytaj dalej RECENZJA: George Ezra “Gold Rush Kid” (2022) (#1314)
Brytyjska kapela Foals, jeśli pod uwagę weźmiemy kryterium popularności, już lata temu zatrzymała się w miejscu, dzierżąc tytuł formacji, która obskakuje główne festiwale grając w promieniach zachodzącego słońca i rozgrzewając nas przed daniem głównym. Jednocześnie w tym samym miejscu nie stanęła twórczość grupy, która z płyty na płytę zmienia barwy.
Amerykańska wokalistka Angel Olsen nie należy do grona artystek, na których nowe piosenki czekałabym z wielką niecierpliwością, lecz gdy których kolejne albumy się ukazują, całkiem szybko lądują w moich głośnikach. Tym bardziej, gdy zawsze są gwarancją brzmienia z wysokiej półki. W przypadku Olsen przy okazji każdej kolejnej płyty pojawia się dodatkowo pytanie, z jaką zmianą tym razem będziemy mieć do czynienia.
Czytaj dalej RECENZJA: Angel Olsen “Big Time” (2022) (#1312)
