Kategoria: Recenzja

#878 Kimbra “Primal Heart” (2018)

Z pewnych szufladek się nie ucieknie. Przekonała się o tym aż za dobrze nowozelandzka wokalistka Kimbra, która przez wielu melomanów nadal kojarzona jest jedynie z występem u boku Gotye w niespodziewanym przeboju “Somebody That I Used to Know”. Lata jednak mijają, a dwudziestoośmioletnia artystka coraz ciężej pracuje na własne nazwisko. I gdyby tylko radia były jej przychylniejsze i chętniej wrzucały do playlist jej single, przy okazji premiery jej kolejnej płyty mogłaby w końcu zostawić przeszłość za sobą i zyskać status globalnej pop gwiazdy.

Czytaj dalej #878 Kimbra “Primal Heart” (2018)

#877 Kimbra “The Golden Echo” (2014)

W 2012 roku chcąc nie chcąc trafiła na usta wszystkich. Nagrany z Gotye utwór “Somebody That I Used to Know” stał się niespodziewanym przebojem pod każdą szerokością geograficzną. Kimbra, pochodząca z Nowej Zelandii wokalistka, w piosence pojawia się na chwilę, ale to wystarczyło, by trafić na celownik melomanów. Nagła sława nieco artystkę zmęczyła. Postanowiła zaszyć się na wsi i odpocząć. Z tej ucieczki przed pędzącym, hałaśliwym światem powstał album “The Golden Echo”.

Czytaj dalej #877 Kimbra “The Golden Echo” (2014)

#876 Ängie “Suicidal Since 1995” (2018)

Kiedy dwadzieścia parę lat temu zespół Nick Cave and the Bad Seeds wydawał album “Murder Ballads”, pojawiły się krytyczne głosy, że swoimi kompozycjami formacja gloryfikuje zbrodnię. Szwedzka wokalistka Ängie widownię ma na razie znacznie mniejszą, ale i ona tłumaczyć się musiała z otoczki debiutanckiej płyty “Suicidal Since 1995”, którą zdobi mroczna, ale piękna grafika przedstawiająca wisielca. Nie chcę, by ludzie myśleli, że samobójstwo jest glamour, mówi Szwedka, dodając, że ceni życie i stara się żyć jego pełnią.

Czytaj dalej #876 Ängie “Suicidal Since 1995” (2018)

#875 Camila Cabello “Camila” (2018)

Trudno mi to ukryć – z nieufnością podchodzę do wokalistek, które podbijają dziś listy przebojów po obu stronach Atlantyku. Zasłuchuję się w Madonnie, Kylie Minogue czy Christinie Aguilerze i po prostu ciężko mi uwierzyć, by któraś z tych młodych śpiewających pań doczekała się za kilkanaście lat statusu żywej (oby) legendy muzyki. Aż za często towarzyszy mi myśl, że to sensacje jednego sezonu. Tym bardziej w świecie, w którym konsumujemy muzykę bardzo szybko i mniej przywiązujemy się do poszczególnych artystów. Z recenzenckiego obowiązku postanowiłam jednak przywitać się z Camilą Cabello.

Czytaj dalej #875 Camila Cabello “Camila” (2018)

#874 Grace Jones “Fame” (1978)

Chociaż świat na Grace Jones zwrócił oczy po ukazaniu się na singlu coveru “La Vie en rose”, płyta “Portfolio” spotkała się z bardzo średnim zainteresowaniem. Natychmiast przystąpiono do nagrywania jej następcy. Artystka ponownie zamknęła się w studiu z Tomem Moultonem, szybko tworząc kolejne kawałki, jakby wybiegała myślami w przyszłość i przewidywała, że nadchodzi zmierzch ery disco.

Czytaj dalej #874 Grace Jones “Fame” (1978)

#873 Grace Jones “Portfolio” (1977)

Podobno mało komu udaje się przepracować w jednym zawodzie całe życie. Nie wyłamuje się z tego jamajska wokalistka Grace Jones, która karierę zaczynała nie jako piosenkarka, lecz modelka. W Paryżu rozwinęła skrzydła, współpracowała z najróżniejszymi markami i pojawiała się na okładkach kolorowych magazynów. Wiedziała jednak, że w pewnym momencie będzie za stara na chodzenie po wybiegu. Wymyśliła więc siebie na nowo i portfolio pełne zdjęć postanowiła zamienić w muzyczne “Portfolio”.

Czytaj dalej #873 Grace Jones “Portfolio” (1977)

#872 Bishop Briggs “Church of Scars” (2018)

W Internecie znaleźć można kilka jej dodatkowych piosenek (…), wystarczyłoby dograć ze dwie-trzy i voilà. To mógłby być najlepszy płytowy debiut tego roku – pisałam w recenzji ubiegłorocznej epki Bishop Briggs. Dwudziestosześcioletnia Brytyjka muzyczną karierę rozpoczęła w 2015 roku, szybko zwracając na siebie uwagę fanów kobiecych, alternatywnych postaci. Z wydaniem debiutanckiego longplay’a zwlekała jednak do tego roku. Dość czasu, by nagrać wiele piosenek. W Briggs obudził się mały leniuszek, ale warto przymknąć na to oko.

Czytaj dalej #872 Bishop Briggs “Church of Scars” (2018)

#871 Mura Masa “Mura Masa” (2017)

Będąc nastolatkiem Alex Crossan opanował grę na takich instrumentach jak gitara, pianino i perkusja, co otworzyło mu drogę do współpracy z lokalnymi (producent i muzyk pochodzi z małej wyspy Guernsey należącej do Wielkiej Brytanii) grupami specjalizującymi się w brzmieniach punk czy deathcore. On sam zasłuchiwał się w Gorillaz i The Smiths, a niedługo potem odkrył takich przedstawicieli muzyki elektronicznej jak SBTRKT, James Blake i Cashmere Cat. Alex przybrał pseudonim Mura Masa i postanowił dołączyć do ich paczki.

Czytaj dalej #871 Mura Masa “Mura Masa” (2017)

#870 Lykke Li “So Sad So Sexy” (2018)

Szwedzka wokalistka Lykke Li chyba nie mogła lepiej uczcić dziesięciolecia swojej muzycznej kariery jak premierą nowego wydawnictwa. Tak, drodzy czytelnicy. Autorka przeboju “I Follow Rivers” na scenie pojawiła się w 2008 roku, szybko zdobywając sympatię osób, którzy od zwykłego, beztroskiego popu wolą pop chłodniejszy, grający na emocjach i chętnie wchodzący we współpracę z dream popem czy indie. Do tego grona zaliczam się i ja, co sprawiło, że z “So Sad So Sexy” mam niemały problem.

Czytaj dalej #870 Lykke Li “So Sad So Sexy” (2018)

#869 Jorja Smith “Lost & Found” (2018)

Jorja Smith – Brytyjka, która dopiero co zdmuchnęła dwadzieścia jeden świeczek na urodzinowym torcie – nie jest postacią do końca nową na muzycznej scenie. Śpiewała dla Drake’a, Kali Uchis, Stormzy’ego a w 2018 wybrana została zwyciężczynią Critic’s Choice podczas Brit Awards, mając na koncie epkę “Project 11”. Swojej debiutanckiej płyty “Lost & Found” nie wydała więc jako wokalistka, która dopiero co zabiega o nasze względy, lecz artystka, wobec której miało się już pewne, wcale nie tak małe, oczekiwania.

Czytaj dalej #869 Jorja Smith “Lost & Found” (2018)