Kategoria: 2026

RECENZJA: Olive Jones “For Mary” (2026) (#1708)

Olive Jones należy do grona artystek, które sprawiają wrażenie, jakby od zawsze wiedziały, dokąd zmierzają. Sama podkreśla, że od najmłodszych lat widziała siebie na scenie z mikrofonem w dłoni. Pierwsze utwory publikować zaczęła dopiero w 2023 roku, a już teraz prezentuje “For Mary” – swój debiutancki longplay. Brytyjska wokalistka opisuje ten projekt jako prezent dla wszystkich, którzy szukają w muzyce pocieszenia i ukojenia. W tym prędkim świecie warto sprawdzić, jak jej słowa przekładają się na rzeczywistość.

Czytaj dalej RECENZJA: Olive Jones “For Mary” (2026) (#1708)

RECENZJA: Fink “The City Is Coming To Erase It All” (2026) (#1707)

Jeśli czegoś nie było w 1974 roku, nie używamy tego – taką zasadę przyjął Fin Greenall podczas pracy nad krążkiem “The City Is Coming To Erase It All”. To założenie mogło łatwo zamienić się w próbę wiernego odtworzenia brzmień sprzed pół wieku. Brytyjski artysta poszedł jednak w innym kierunku. Zamiast rekonstruować przeszłość, wykorzystał te ograniczenia jako narzędzie do opowiedzenia historii o współczesnym, pełnym pośpiechu i hałasu świecie. Jak przełożyło się to na samą muzykę?

Czytaj dalej RECENZJA: Fink “The City Is Coming To Erase It All” (2026) (#1707)

RECENZJA: Bebe Rexha “Dirty Blonde” (2026) (#1706)

Jeszcze na początku roku Bebe Rexha publicznie narzekała, że jej kariera ugrzęzła w martwym punkcie, zazdroszcząc chociażby Charli XCX i Sabrinie Carpenter, które wskoczyły do pierwszej ligi gwiazd mainstreamowego popu. Jej frustracja wobec wytwórni i sposobu prowadzenia kariery była zrozumiała. Przez lata dostarczała kolejne hity, ale trudno było nie zauważyć, że problem leżał również w samej muzyce. Bo choć Rexha wielokrotnie udowadniała, że potrafi pisać chwytliwe refreny, równie rzadko proponowała coś, co faktycznie wyróżniałoby ją spośród dziesiątek innych gwiazd popu. “Dirty Blonde” wydaje z pozycji niezależnej artystki. Czy tegoroczny krążek rzeczywiście jest przełomem, na jaki od lat tak niecierpliwie czeka?

Czytaj dalej RECENZJA: Bebe Rexha “Dirty Blonde” (2026) (#1706)

RECENZJA: Olivia Rodrigo “You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love” (2026) (#1703)

Od momentu wydania debiutanckiego albumu “Sour” w 2021 roku Olivia Rodrigo pozostaje jedną z najważniejszych wokalistek współczesnej sceny pop. Ogromny sukces pierwszej płyty -a następnie bardzo dobrze przyjętego następcy “Guts” – sprawił, że wraz z zainteresowaniem przyszła również presja. Każdy kolejny ruch artystki był obserwowany przez słuchaczy oczekujących następnej porcji chwytliwych, pop rockowych hymnów o złamanym sercu i dorastaniu. Na trzecim albumie, “You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love”, Rodrigo postanawia jednak nieco oddalić się od formuły, która zapewniła jej status gwiazdy. Z jakim efektem?

Czytaj dalej RECENZJA: Olivia Rodrigo “You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love” (2026) (#1703)

RECENZJA: Lizzo “Bitch” (2026) (#1702)

Jeszcze kilka lat temu Lizzo należała do grona najbardziej lubianych współczesnych wokalistek. Jej bezpośredniość i konsekwentne promowanie samoakceptacji zjednały jej miliony słuchaczy na całym świecie. Jednak seria kontrowersji i oskarżeń sprawiła, że pozytywny wizerunek artystki runął jak domek z kart. Z idolki stała się postacią problematyczną. W takich okolicznościach ukazuje się krążek “Bitch” – płyta, która może okazać się czymś więcej niż kolejnym rozdziałem w dyskografii Lizzo. To przede wszystkim próba odzyskania zaufania publiczności.

Czytaj dalej RECENZJA: Lizzo “Bitch” (2026) (#1702)

RECENZJA: Muna “Dancing on the Wall” (2026) (#1701)

Muna należy do tych zespołów, których historia wydaje się niemal podręcznikowa – trzy przyjaciółki poznają się na studiach, wspólnie szukają własnego artystycznego języka flirtując początkowo z bardziej eksperymentalnymi dźwiękami, by ostatecznie odnaleźć się w świecie elektronicznego, syntezatorowego popu. Bieżący rok przyniósł nam ich płytę numer cztery – “Dancing on the Wall”. Sięgam po nią zachęcona opiniami, iż nowa muzyka dziewczyn jest nie tylko mroczniejsza, co też bardziej zaangażowana niż wszystko, co formacja nagrała wcześniej.

Czytaj dalej RECENZJA: Muna “Dancing on the Wall” (2026) (#1701)

RECENZJA: Lily Forte “Don’t Gild the Lily” (2026) (#1700)

Album “Don’t Gild the Lily” amerykańskiej wokalistki Lily Forte już samym tytułem zdaje się zdradzać swoje główne przesłanie. Nawiązując do słów Williama Szekspira – to gild the lily – artystka przypomina, że nie wszystko wymaga upiększania. Czasem nadmiar ozdób czy emocji  potrafi jedynie zniszczyć to, co od początku było autentyczne i piękne. Ciekawa byłam, czy znajduje to swoje potwierdzenie w samych utworach młodej Amerykanki.

Czytaj dalej RECENZJA: Lily Forte “Don’t Gild the Lily” (2026) (#1700)

RECENZJA: Hannah Storm “It Will Never Be The Right Time” (2026) (#1697)

Hannah Storm, norweska wokalistka, przez ostatnie kilka lat rozwijała swoją karierę stopniowo budując wokół swej twórczości atmosferę intymności. Artystka, początkowo związana z Oslo, przeniosła się w 2021 roku po podpisaniu kontraktu z Made Management do Bergen. Decyzja ta przyspieszyła jej muzyczny rozwój i pozwoliła na współpracę z producentami mającymi na koncie kształtowanie brzmienia m.in. Sigrid i Aurory. Po latach nagrywania pojedynczych singli Hannah gotowa była na płytowy debiut. Nawet, jeśli twierdziła – idąc tropem jego tytułu – że nigdy nie będzie odpowiedniego czasu.

Czytaj dalej RECENZJA: Hannah Storm “It Will Never Be The Right Time” (2026) (#1697)

RECENZJA: Lykke Li “The Afterparty” (2026) (#1693)

Czasy, gdy Lykke Li elektryzowała tłumy i bez wysiłku nadawała ton alt popowi, wydają się należeć do innej epoki. “The Afterparty” Szwedka wydaje z pozycji artystki, na której nie ciąży już presja wielkich komercyjnych oczekiwań. Nowym krążkiem, jak sama zapowiadała, wchodzi w swoją egzystencjalną erę. Wokalistka nie ucieka od mroku, tylko siada z nim przy jednym stole i stara się go oswoić. Mówi także, że to może być jej ostatni krążek. Dla mnie brzmi to na prowokację wobec słuchacza. Bo przecież mamy w zwyczaju rzucać się na to, co zaraz zniknie. Jak w takim razie wypada ta jej pożegnalna muzyka?

Czytaj dalej RECENZJA: Lykke Li “The Afterparty” (2026) (#1693)

RECENZJA: Kacey Musgraves “Middle of Nowhere” (2026) (#1692)

Muzyka country nie gra mi w sercu zbyt głośno, ale jest wokalistka, której karierę od kilku lat obserwuję i po której nowości chętnie sięgam: Kacey Musgraves. Artystka wydaje nowe płyty z pewną regularnością, więc następcę naprawdę udanego krążka “Deeper Well” poznaliśmy stosunkowo szybko. Kontekst “Middle of Nowhere” wydaje się szczególnie ciekawy. Album powstał bowiem jako efekt zanurzenia się w samotności i powrotu do własnych korzeni w Teksasie. Pytanie brzmi, czy ta podróż w głąb siebie (metaforycznie i geograficznie) przełoży się na materiał, który znajdzie drogę także do kogoś spoza świata country.

Czytaj dalej RECENZJA: Kacey Musgraves “Middle of Nowhere” (2026) (#1692)