Kategoria: Recenzja

Chelsea Wolfe “The Dark” – recenzja albumu (2026) (#1735)

Kiedy amerykańska królowa mroku, Chelsea Wolfe, zaanonsowała nowy album o tak sugestywnym tytule “The Dark”, wiedziałam, że nie przegapię premiery tego wydawnictwa. Słowo to do jej muzyki przylgnęło już lata temu, choć ta groza i elementy horroru nabierały w ostatnich latach innego wymiaru. Na tegorocznym krążku “The Dark” Wolfe ponownie zagląda w ciemność, tym razem jednak zaskakująco często rezygnując z siły na rzecz prostoty. 

Czytaj dalej Chelsea Wolfe “The Dark” – recenzja albumu (2026) (#1735)

The Killers “Sam’s Town” – recenzja albumu (2006) (#1734)

Po sukcesie krążka “Hot Fuss” amerykańska formacja The Killers znalazła się w sytuacji, o której większość młodych zespołów może tylko pomarzyć, i której jednocześnie większość wolałaby uniknąć. Debiut z 2004 roku odbił się szerokim echem na całym świecie, sprzedał się w milionach egzemplarzy i przyniósł takie utwory jak “Mr. Brightside” i “Somebody Told Me”, które stały się już rockowymi klasykami. Siłą rzeczy drugi album musiał więc zmierzyć się z ogromnymi oczekiwaniami.

Czytaj dalej The Killers “Sam’s Town” – recenzja albumu (2006) (#1734)

Sheryl Crow “Sheryl Crow” – recenzja albumu (1996) (#1733)

Trzy lata po spektakularnym sukcesie debiutanckiego krążka “Tuesday Night Music Club” Sheryl Crow mogła powtórzyć sprawdzoną formułę. Zamiast tego zrobiła coś znacznie odważniejszego. Ciepłe, letnie aranżacje, które przyniosły jej popularność, ustąpiły miejsca cięższemu, bardziej gitarowemu brzmieniu. Równie istotna była zmiana za kulisami – artystka odpowiada za produkcję albumu, przejmując pełną kontrolę nad jego artystycznym kształtem. Efektem jest płyta znacznie bardziej osobista i surowsza. Tu szczere teksty zastąpiły kompromisy. Imienne wydawnictwo z 1996 roku nie jest próbą powtórzenia debiutanckiego sukcesu, lecz wyraźną deklaracją niezależności artystycznej. To Sheryl w swojej emo erze.

Czytaj dalej Sheryl Crow “Sheryl Crow” – recenzja albumu (1996) (#1733)

Miley Cyrus “Bass Persuades” – recenzja albumu (2026) (#1732)

Zaledwie rok temu Miley Cyrus oddała w nasze ręce “Something Beautiful” – swój najbardziej ambitny projekt od czasów mojego ukochanego “Miley Cyrus & Her Dead Petz”. Trudno więc nie potraktować “Bass Persuades” jako zaskakującego zwrotu. Zamiast kolejnego artystycznego eksperymentu Amerykanka wybiera prostotę: chce po prostu celebrować życie, miłość i tę energię, którą daje muzyka. Sama przyznaje, iż nowa płyta powstała szybko i od początku miała być przede wszystkim nośnikiem pozytywnej energii. Tym razem nie chodzi więc o przekraczanie granic. Chodzi o to, żeby poczuć rytm i dobrze się bawić.

Czytaj dalej Miley Cyrus “Bass Persuades” – recenzja albumu (2026) (#1732)

Janet Jackson “20 Y.O.” – recenzja albumu (2006) (#1731)

“Damita Jo”, wydana w 2004 roku zaledwie kilka tygodni po niesławnym występie na Super Bowl płyta, została niemal całkowicie przykryta przez skandal, którego Janet Jackson stała się główną – i zdecydowanie niesłuszną – bohaterką. Radio i telewizja ograniczyły obecność jej muzyki, a album, który w innych okolicznościach miał wszelkie szanse na znacznie większy sukces, został na długo naznaczony wydarzeniem, które z samą muzyką wiele nie miało wspólnego. “20 Y.O.” pojawiło się więc w momencie szczególnym. Tytuł odnosił się do dwudziestej rocznicy wydania krążka “Control”, który w 1986 roku był dla artystki punktem zwrotnym. Janet miała nadzieję, że podobnie odbije się od dna.

Czytaj dalej Janet Jackson “20 Y.O.” – recenzja albumu (2006) (#1731)

Adéla “Prima” – recenzja albumu (2026) (#1730)

Amerykański sen zaczął się dla Adéli Jergovej, kiedy była jeszcze dzieckiem. Dorastając w Bratysławie, zafascynowana popowymi gwiazdami zza oceanu, nie tylko marzyła o karierze piosenkarki, ale też konsekwentnie przygotowywała się do tego, by kiedyś ten cel osiągnąć. Z sukcesem. Dziś różowowłosej Adéli jest wszędzie tak dużo, że trudno przejść obok niej obojętnie. Trudno więc nie zadać sobie pytania – czy właśnie obserwujemy narodziny kolejnej wielkiej popowej gwiazdy? Czy może sezonowej gwiazdki?

Czytaj dalej Adéla “Prima” – recenzja albumu (2026) (#1730)

Bat For Lashes “Fur and Gold” – recenzja albumu (2006) (#1729)

Bat For Lashes, a właściwie Natasha Khan, dorastała w dość nietypowym środowisku – a mianowicie w rodzinie zafascynowanej squashem, co samo w sobie bardziej sugeruje sportową dyscyplinę aniżeli artystyczny vibe. Potem przyszły studia muzyczne, ale zamiast natychmiastowego rzucenia się w wir wokalnej kariery, Natasha wybrała spokojniejszą ścieżkę. Została bowiem nauczycielką w przedszkolu. To właśnie wtedy zaczęła powoli składać materiał na swój pierwszy album. Współprodukowała płytę u boku Davida Kostena, którego zaskoczyło, jak przygotowana była do pracy w studiu. Ona nie szukała swojego brzmienia. Ona wiedziała, co chce stworzyć.

Czytaj dalej Bat For Lashes “Fur and Gold” – recenzja albumu (2006) (#1729)

Steve Lacy “Oh Yeah?” – recenzja albumu (2026) (#1728)

Steve Lacy był jednym z cichych bohaterów 2022 roku. “Bad Habit” niespodziewanie stało się wielkim przebojem, a wydane w tym samym roku “Gemini Rights” pokazało, że za sukcesem singla stoi artysta, który jako wokalista i kompozytor potrafi swobodnie przemycać do alternatywnego r&b inspiracje funkiem, soulem, rockiem czy psychodelią. Na kolejną płytę czekaliśmy cztery lata. “Oh yeah?” jest równie krótka, ale jeszcze bardziej różnorodna. Lacy znów miesza gatunki, sprawdzając, jak daleko może posunąć się poza ramy własnego brzmienia.

Czytaj dalej Steve Lacy “Oh Yeah?” – recenzja albumu (2026) (#1728)

Hayley Williams “Ego Death at a Bachelorette Party” – recenzja albumu (2025) (#1727)

Sześć lat po solowym debiucie “Petals For Armor” i pięć po “Flowers For Vases / Descansos” Hayley Williams powróciła z albumem, który wydaje się być zarówno zamknięciem pewnego rozdziału, jak i początkiem nowego etapu. Wokalistka Paramore, która w ostatnich latach znów skupiła się na macierzystej formacji, zaskoczyła fanów publikując na raz serię pojedynczych utworów. Bez większych zapowiedzi, jakby mimochodem, z zaskoczenia. Dopiero później okazało się, że fragmenty te układają się w spójną całość zatytułowaną “Ego Death at a Bachelorette Party”. Nieźle wspominam wcześniejsze projekty Hayley, więc i po ubiegłoroczny sięgnęłam z zaciekawieniem.

Czytaj dalej Hayley Williams “Ego Death at a Bachelorette Party” – recenzja albumu (2025) (#1727)

Jorja Smith “What Are The Odds” – recenzja albumu (2026) (#1726)

Jorję Smith polubiłam od pierwszego przesłuchania “Lost & Found”. Jej debiut z 2018 roku był dokładnie tym, czego potrzebowałam – smakowitym miksem r&b i neo soulu. Na “Falling or Flying” artystka zaczęła szukać dla siebie nowego miejsca. Chciała być bardziej współczesna, sięgała po elektroniczne bity i bardziej eksperymentalne rozwiązania, ale momentami sprawiała wrażenie, jakby wciąż stała w rozkroku między dawną Jorją a tą, którą dopiero próbowała się stać. Na swoim trzecim długogrającym projekcie “What Are the Odds” Smith przestaje się wahać. 

Czytaj dalej Jorja Smith “What Are The Odds” – recenzja albumu (2026) (#1726)