Kategoria: Recenzja

RECENZJA: Sabrina Carpenter “Short n’ Sweet” (2024) (#1511)

Debiutująca w 2015 roku albumem “Eyes Wide Open” Sabrina Carpenter jest podręcznikowym przykładem na to, że sukces mało kiedy spada na kogoś od razu. Nie brana zbyt na poważnie wokalistka jakiś czas temu musiała zmierzyć się z wizerunkowym kryzysem, gdy Olivia Rodrigo oskarżyła ją o odbicie chłopaka. Dziś o tej małej aferce się nie pamięta, a my mówić możemy o wakacjach, które upłynęły pod znakiem Sabriny. Być może jej dominacja przeniesie się na wczesną jesień, bo płyta “Short n’ Sweet” to nie tylko znane single.

Czytaj dalej RECENZJA: Sabrina Carpenter “Short n’ Sweet” (2024) (#1511)

RECENZJA: Fink “Beauty in Your Wake” (2024) (#1510)

Był taki czas, gdy brytyjski wokalista Fin Greenall – działający jako Fink – zasypywał nas nowościami. W samym tylko 2017 roku ukazały się jego dwie płyty, a ich następca w nasze ręce wpadł ledwo dwa lata później. Tym razem jednak stacjonujący w Berlinie muzyk postanowił skupić się na życiu rodzinnym. W celu wyciszenia się i poszukania nowych inspiracji powrócił do Kornwalii, gdzie w liczącej niecałe dwieście mieszkańców wiosce nagrał pierwszy od 2019 roku album.

Czytaj dalej RECENZJA: Fink “Beauty in Your Wake” (2024) (#1510)

RECENZJA: Chloë “Trouble in Paradise” (2024) (#1509)

Mógł być jeden z najlepszych i najmocniej zapisujących się w historii girlsbandów, a był rozłam. Siostry Chloë i Halle Bailey po dwóch płytach zdecydowały się pójść każda swoją drogą. Pierwsza z nich szybko zdecydowała się nagrywać pod własnym imieniem. Przeszło rok po premierze płyty “In Pieces” Chloë ma gotowy album numer dwa, “Trouble in Paradise”.

Czytaj dalej RECENZJA: Chloë “Trouble in Paradise” (2024) (#1509)

RECENZJA: Rachel Chinouriri “What a Devastating Turn of Events” (2024) (#1508)

Wychowywana w tradycyjnego, zimbabwejskiej rodzinie Rachel Chinouriri późno odkrywała piosenki, w jakich zasłuchiwali się jej brytyjscy rówieśnicy. Trafiła na twórczość Lily Allen i Daughter, lecz jej własne brzmienia nie mają w sobie nic z popowej przewrotności wokalistki czy indie folkowej wrażliwości wspomnianej grupy. Rachel chwyciła za gitarę i postanowiła zostać nową gwiazdą brytyjskiej sceny indie-pop-rockowej.

Czytaj dalej RECENZJA: Rachel Chinouriri “What a Devastating Turn of Events” (2024) (#1508)

RECENZJA: Lava La Rue “STARFACE” (2024) (#1507)

Jeden mixtape. Trzy epki. Przy okazji krótka przygoda w modelingu, zainteresowanie się reżyserowaniem muzycznych klipów i czynny udział w kolektywnie NiNE8. Lava La Rue, w której żyłach płynie mieszanka krwi łotewskiej, jamajskiej i brytyjskiej, od dawna dzieli się z nami efektami swoich kreatywnych pomysłów, lecz dotąd brakowało jej jednego – pełnoprawnego longplay’a. Ten w końcu ukazał się w połowie lipca.

Czytaj dalej RECENZJA: Lava La Rue “STARFACE” (2024) (#1507)

RECENZJA: Mumford & Sons “Babel” (2012) (#1506)

2009 rok. Brytyjska kapela Mumford & Sons debiutuje z albumem “Sigh No More” i sprawia, że znów rzucamy się na folkowe numery, które przez wielu kojarzone były często z czymś przaśnym i wiejskim. Także i wydany trzy lata później krążek “Babel” znajduje spore grono odbiorców, a muzycy za swoją pracę zbierają laury – dość wspomnieć, że płyta nagrodzona została Grammy w kategorii Album Roku. Dziś o Mumfordach się nie pamięta, lecz ja postanowiłam odgrzebać wydawnictwo, od którego premiery jakiś czas temu minęła dekada.

Czytaj dalej RECENZJA: Mumford & Sons “Babel” (2012) (#1506)

RECENZJA: Cat Power “Moon Pix” (1998) (#1505)

Mimo iż swój poprzedni album Cat Power nagrywała w komfortowych warunkach, a on sam ukazał się przy wsparciu znaczącej wytwórni płytowej, ukrywająca się za tym pseudonimem Chan Marshall nie mogła przebić się do grona artystów, którzy mogą żyć z muzyki. Po premierze “What Would the Community Think” podróżowała (dotarła aż do Afryki), dorabiała także jako niania. Impulsem do stworzenia kolejnego krążka była jednak noc, o której wolałaby zapomnieć.

Czytaj dalej RECENZJA: Cat Power “Moon Pix” (1998) (#1505)

RECENZJA: Taylor Swift “The Tortured Poets Department” (2024) (#1504)

I love you, it’s ruining my life śpiewa w jednej z premierowych piosenek Taylor Swift – obecnie najpopularniejsza wokalistka, której każdy krok (czy to zawodowy, czy prywatny) budzi ogromne emocje i lawinę komentarzy. Ona woli z nami rozmawiać przez muzykę. Tematykę albumu numer jedenaście poświęciła w dużej mierze rozpadowi swego związku z brytyjskim aktorem Joe Alwynem. Cierpi. A my razem z nią.

Czytaj dalej RECENZJA: Taylor Swift “The Tortured Poets Department” (2024) (#1504)

RECENZJA: Mazzy Star “Among My Swan” (1996) (#1503)

Lata 90. okazały się być dekadą, która na osiągnięcie sukcesu pozwoliła solistom i zespołom, którzy dziś ze swoją twórczością na podobnym szczycie nie mieliby szans się znaleźć. Jedną z takich grup była Mazzy Star, której utwór “Fade Into You” stał się przebojem i po dziś dzień z rozrzewnieniem wspominany jest przez miłośników dream popowych i alt popowych brzmień. Dwa lata później dowodzony przez Hope Sandoval zespół z pozycji jednej z najważniejszych formacji swoich czasów wydawał trzeci krążek, “Among My Swan”.

Czytaj dalej RECENZJA: Mazzy Star “Among My Swan” (1996) (#1503)

RECENZJA: The Marías “Submarine” (2024) (#1502)

Tej płyty mogło nie być. Wokalistka María Zardoya, od której imienia formacja zaczerpnęła swoją nazwę The Marías, rozstała się z gitarzystą Joshem Conwayem, z którym ten zespół od 2016 roku tworzy. Para wykazała się jednak profesjonalizmem i po kilkumiesięcznej przerwie wznowiła działalność. Ich historia zainspirowała powstanie kilkunastu piosenek, które złożyły się na album “Submarine”. Happy endu tu nie ma, lecz grupa dba, byśmy z podróży ich tytułową łodzią podwodną wrócili bez szwanku na powierzchnię.

Czytaj dalej RECENZJA: The Marías “Submarine” (2024) (#1502)