Kiedy przystępowałam do gromadzenia duetów ze studyjnych płyt Christiny Aguilery, zaskoczył mnie fakt, że jest ich tak niewiele. Dużo częściej artystka pojawiała się jako gość u innych sław. Coś jednak udało mi się wybrać i zapraszam zapoznania się z moim (subiektywnym, rzecz jasna) wyborem jej najlepszego, najsłabszego i najbardziej “ikonicznego” duetu.
Członkowie amerykańskiego zespołu Fall Out Boy dawno już przestali być niepokornymi nastolatkami. Każdy z nich przekroczył już trzydziestkę, ale sporo młodzieńczej energii i zadziorności w sercach pozostało. Niecałe dwa lata po premierze albumu “Save Rock and Roll” grupa powróciła z nowymi nagraniami, podkreślając co chwilę swoje amerykańskie korzenie. Czy płyta “American Beauty/American Psycho” jest bardziej beauty czy (trzyma mocno kciuki) psycho?
Czytaj dalej #592 Fall Out Boy “American Beauty/American Psycho” (2015)
Gorzej Mikky Ekko do świadomości “niedzielnego” słuchacza trafić nie mógł. Pojawił się gościnnie w balladzie “Stay” Rihanny, która to nie tylko wybrana została na singiel, ale i stała się kolejnym przebojem barbadoskiej gwiazdy. Mikky, chcąc nie chcąc, został “naznaczony” na całe życie. A to wszystko jeszcze przed premierą debiutanckiej płyty, która jest przecież dla niego najpoważniejszym sprawdzianem.
Dwanaście lat. Tyle czekać musieli fani brytyjskiej kapeli Blur na nowe dzieło swoich ulubieńców. Chociaż przez wiele lat członkowie zespołu (Damon Albarn, Graham Coxon, Alex James, Dave Rowntree) robili sobie od wspólnego grania przerwę, nie tracili czasu na słodkie nicnierobienie. Jeden wydał sporo solowych płyt, drugi zakładał nowe zespoły, trzeci koncertował z innymi artystami a czwarty angażował się w politykę. Wszyscy jednak poczuli, że pora znów razem stworzyć coś wielkiego. Czy płyta “The Magic Whip” powinna powstać? Czy może lepiej by było, gdyby grupa Blur przeszła już do historii?
O tym, że program „X-Factor” przynosi krótkotrwałą popularność, przekonał się już prawie każdy jego uczestnik. Na początku wielka sława, pierwsza płyta szybko trafiająca do rąk fanów, odnoszące sukcesy single. I tak do czasu kolejnej edycji. Pojawiają się nowe twarze i poprzedni uczestnicy odchodzą w niepamięć. Przykłady można mnożyć i mnożyć. Pięć minut minęło już jakiś czas temu Rebece Ferguson. Co ciekawe artystka dopiero teraz rozwinęła skrzydła i nagrała płytę, którą powinna zaserwować nam już dawno.
Czytaj dalej #589 Rebecca Ferguson “Lady Sings the Blues” (2015)
Słuchacze lubią proste piosenki o miłości wyśpiewywane przez utalentowanych chłopaków z gitarą. Do takiego wniosku można dojść obserwując pojawiających się co jakiś czas artystów, którzy już po jednej, dwóch piosenkach zyskują miano nowego muzycznego objawienia. Niemałe zamieszanie wywołał Jake Bugg ze swoim albumem będącym ukłonem w stronę lat 60., markę wyrobili sobie także Tom Odell i Nick Mulvey a debiutanckie albumy George’a Ezry i Hoziera nie schodziły z list bestsellerów. W czym tkwi urok tych wokalistów? Najlepszą odpowiedzią na to pytanie jest jedno słówko: prawda. Są oni niesamowicie naturalni i autentyczni. Nie zakładają masek. Jak na ich tle wypada nowy reprezentant z Wysp Brytyjskich, James Bay?
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-7364808-1443978394-9590.jpeg.jpg)
Joss Stone, biała Brytyjka o bardzo czarnym głosie, może i wypadła z wyścigu o tron najpopularniejszej piosenkarki na Wyspach, ale wciąż liczy się, gdy myślimy o dobrej muzyce „made in UK”. Joss nie eksperymentuje z brzmieniem, choć w niejeden już gatunek się bawiła, za każdym razem przekazując nam cząstkę siebie. Trzy lata po zawierającym covery wydawnictwie „The Soul Sessions Vol. 2″ i cztery po ostatnim w pełni autorskim albumie „LP1″ Stone powróciła z nowymi piosenkami. Czy jej utwory są tą tytułową „Water for Your Soul”? Czy gaszą pragnienie tak szybko jak Sprite?
Ubiegły rok należał do niej. Debiutująca, młoda Amerykanka powędrowała ze swoim pierwszym singlem na szczyty list przebojów. Piosenka “All About That Bass” poruszająca temat akceptowania samego siebie przyjęła się pod każdą szerokością geograficzną. Meghan nieśmiało zaczęła być nazywana nadzieją współczesnej kobiecej sceny pop. Sytuacja na niej jest niemalże dramatyczna i każda wokalistka prezentująca coś ponad miałkie kawałki jest witana przeze mnie z otwartymi ramionami. Wydana na początku roku płyta “Title” daje nam odpowiedź na pytanie, czy Trainor nie zmarnowała danego jej kredytu zaufania.
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-437957-1403454575-8975.jpeg.jpg)
Młoda dziewczyna z warkoczykami na głowie siedzi przy pianinie. Tak zaczyna się teledysk do jednego z największych przebojów początku XXI wieku, “Fallin'”, zdobywającej dopiero popularność Alicii Keys. Od tej chwili minęło już prawie piętnaście lat, a amerykańska wokalistka nic a nic się nie zmieniła. Wciąż w jej duszy gra muzyka. Brzmienie przeszło wprawdzie małą metamorfozę i nie prezentuje się już tak genialnie jak na początku wieku, ale po to mamy Internet, by na chwilę przenieść się w czasie. Jest 5. czerwca 2001 roku…
Urodzona w 1969 roku brytyjska wokalistka PJ Harvey jest ulubienicą krytyków oraz słuchaczy, którzy ustawiają się w kolejce po każde jej kolejne wydawnictwo. Gra na gitarze elektrycznej, akustycznej, czasami sięga po saksofon i klawisze. Pisze, komponuje, śpiewa. Rzeźbić też potrafi, choć znacznie częściej dłubie przy piosenkach niż w drewnie. Czytaj dalej #582, 583, 584, 585 Lata 90. w perspektywie PJ Harvey “Dry” (1992) & “Rid of Me” (1993) & “To Bring You My Love” (1995) & “Is This Desire?” (1998)