Erykah Badu niewiele ma w sobie z prawdziwej gwiazdy muzyki, która błyszczy, gdziekolwiek tylko się pojawi. Nieco niedbały, ale oryginalny wizerunek. Piosenki pozbawione jakoś szczególnie mocno przebojowych refrenów. Pewna nonszalancja w głosie. Już na samym początku muzycznej kariery Badu wędrowała pod prąd. Ta podróż zaowocowała mianem Królowej Neo Soulu – gatunku, który u schyłku lat 90. przeżył prawdziwy rozkwit popularności.
Okładki kolejnych wydawnictw brytyjskiej wokalistki Palomy Faith od samego początku cechowały się pewną dozą szaleństwa i ekstrawagancji. Dlatego najnowsza, zdobiąca album “Infinite Things”, mocno mnie zaskoczyła. Czarno-biała fotografia wyglądającej dość poważnie Palomy tylko udowadnia, że mijający rok odcisnął spory ślad na artystce. Ona sama ponoć wyrzuciła gotowy materiał do kosza, by wydać coś bardziej odpowiedniego.
Podczas prac nad “Return of Saturn” – czwartym studyjnym albumem amerykańskiej formacji No Doubt – Gwen Stefani była dobiegającą trzydziestki kobietą, która zastanawiała się, czego właściwie oczekuje od swojego życia. Przez ponad dwa lata objeżdżała z chłopakami świat, a płyta “Tragic Kingdom” i pochodzące z niej single nie schodziły z list przebojów. Artystka była na topie, ale czegoś jej zaczęło brakować. I właśnie o tym jest wydany w 2000 roku krążek.
Kylie Minogue od paru ładnych lat jest jak chorągiewka na wietrze i stara się jak tylko może dotrzymywać kroku aktualnym trendom. Po miernym, elektro popowym “Kiss Me Once” i budzącym mieszane uczucia “Golden”, na którym zapragnęła być jak Lady Gaga czy Justin Timberlake i też poromansować z country, przyszła pora na brzmienia, które (o ironio) zdefiniowały tegoroczny mainstream. Tym razem Minogue ma jednak ogromną przewagę nad konkurencją. Na disco zjadła zęby.
To już ta epoka, kiedy kolejne gwiazdy muzyki lansowane są przez social media. Kilka lat temu dzięki Snapchatowi (by the way, korzysta ktoś jeszcze z tej aplikacji?), a konkretniej dzięki uzależnionej od niego celebrytki Kylie Jenner świat zwrócił uwagę na nastoletniego Khalida i jego utwór “Location”. Wokalista, który chwilę wcześniej skończył szkołę, nie zdążył nawet zastanowić się nad wyborem studiów, gdy w ręce wpadł mu kontrakt płytowy.
Jeśli mieszkasz w miejscu pełnym słońca, to brzmi jak perfekcyjny soundtrack. Jeśli nie, to te dźwięki mogą być twoim słońcem – mówi po premierze swojej drugiej epki pochodząca z afrykańskiego państwa Dżibuti Shay Lia. To muzyka słońca, dodaje. Jego ciepłe promienie są tym, czego mi obecnie najbardziej brakuje. Biorę się więc za sprawdzanie, czy mini album “Solaris” faktycznie mógłby być tą namiastką słońca.
Historia brytyjskiego wokalisty i producenta Jamesa Blake’a zdaje się zataczać koło. Artysta skromnie zaczynał przed jedenastoma laty dwoma singlami “Air & Lack Thereof” i “Sparing the Horses“, by w 2010 roku zaatakować epkami “The Bells Sketch”, “CMYK” i “Klavierwerke”. Na każdej starał się pokazać nam coś innego, rozwijając swoje muzyczne umiejętności i poszerzając horyzonty. Dekadę po przełomowych mini albumach zdecydował się wrócić do takiego formatu wydawania muzyki.
Tęskna, powolna melodia. Przepełnione nie tylko spokojem, ale i smutkiem wokale. Utwór “Fade Into You” Mazzy Star stał się nieoczekiwanym przebojem pierwszej połowy lat 90. Żadna późniejsza kompozycja formacji nie powtórzyła tego komercyjnego sukcesu. Mało kto też wcześniej słyszał o amerykańskim zespole. Ten pojawił się na scenie w 1990 roku przynosząc album “She Hangs Brightly”. Przez trzy dekady przewinęła się masa debiutanckich płyt, ale ta jest jedną z najsilniej mnie przyciągających.
Dla jednych płyta, która musiała ukazać się w takim roku jak 2020, by jeszcze bardziej mógł on nas zgnębić. Dla innych wydawnictwo, które te niewesołe miesiące może osłodzić. Ariana Grande ponownie wylądowała na świeczniku z powodu swojej premierowej muzyki. Tę ukryła pod pozostawiającym pole dla wyobraźni tytułem “Positions”.
Piosenki u boku Joy Williams, Phoebe Bridgers, CHVRCHES i The Bird and the Bee. Wspólny projekt (EL VY) z Brentem Knopfem sprzed pół dekady. Chociaż Matt Berninger regularnie wydaje płyty z The National i zjeżdża z kapelą pół świata, znajduje czas na dodatkowe zajęcia. W 2020 roku słuchacze zaskoczeni przez niego zostali jednak najbardziej. Wokalista po przeszło dwóch dekadach kariery zdecydował się wydać solowy album.
Czytaj dalej #1134 Matt Berninger “Serpentine Prison” (2020)