Po odejściu z zespołu Anthony and the Johnsons, w którym grała na skrzypcach, amerykańska artystka Joan Wasser przybrała pseudonim Joan As Police Woman i stwierdziła, że pora przemówić własnym głosem. W 2006 roku ukazała się jej debiutancka płyta “Real Life”, na której ożeniła pop rock z jazzem. Efekt spodobał się słuchaczom, lecz mi bliżej jest do wydawnictwa, które wokalistka oddała w nasze ręce dwa lata później.
Kategoria: Recenzja
#1040 Halsey “Manic” (2020)
Jej poprzednia płyta przybierała formę nowoczesnego musicalu opartego na historii “Romea i Julii”. Z tą różnicą, iż amerykańska wokalistka Halsey to postać Julii postawiła na pierwszym planie, opowiadając nam o skomplikowanym – pod względem miłosno-emocjonalnym – życiu młodej dziewczyny. Na wydanym przed paroma tygodniami albumie “Manic” artystka znów postanowiła skupić się na sobie. Zaprosiła znanych przyjaciół i zanurkowała wgłąb własnych myśli i wspomnień.
#1039 David Bowie “Diamond Dogs” (1974)
W połowie 1973 roku David Bowie ogłosił, że czas Ziggy’ego Stardusta na Ziemi dobiegł końca. Niedługo potem na pożegnanie pomachaliśmy także towarzyszącemu mu bandowi The Spiders from Mars. Po porzuceniu wizerunku przybysza z kosmosu mającego zbawić ludzkość brytyjski wokalista postanowił odsapnąć i, by nie zniknąć fanom z oczu, wydać album wypełniony coverami. Dzięki “Pin Ups” mógł chwilę dłużej zastanowić się nad swoim kolejnym alter ego. A ono jest naprawdę odjechane.
#1038 Halsey “Hopeless Fountain Kingdom” (2017)
Kiedy w intrygującym wstępie “The Prologue” Halsey zaczyna recytować fragmenty “Romea i Julii” Szekspira, zaczynam zastanawiać się, co tu się w ogóle dzieje. Pop gwiazda i jeden z najbardziej znanych dramatopisarzy? Zaczęłam obawiać się słodko-gorzkiej, koncepcyjnej płyty o miłości dwóch młodych ludzi. Tymczasem amerykańska wokalistka ujęła dzieło po swojemu, udowadniając nam, że Julia przez wieki bardzo się zmieniła.
Czytaj dalej #1038 Halsey “Hopeless Fountain Kingdom” (2017)
#1036, 1037 La Roux “Trouble in Paradise” (2014) & “Supervision” (2020)
W 2009 roku duet La Roux był na ustach wszystkich. Ich brytyjski synth pop ukryty za szyldem “La Roux” był jedną z największych sensacji tamtych miesięcy. Rudowłosą liderkę zespołu, Elly Jackson, zaczęto przedstawiać jako odtrutkę na radiową, ekstrawagancką Lady Gagę. Lata mijają i raczej nie trudno odpowiedzieć na pytanie, której powiodło się lepiej. A że kariera La Roux na debiucie się nie skończyła, przyjrzę się dziś, co jeszcze skrywa ich dyskografia.
Czytaj dalej #1036, 1037 La Roux “Trouble in Paradise” (2014) & “Supervision” (2020)
#1034, 1035 Hayley Mary “The Piss, The Perfume” (EP) & Winona Oak “Closure” (EP) (2020)
Jedna z nich od lat jest liderką rockowej kapeli. Druga śpiewała u The Chainsmokers. Hayley Mary i Winonę Oak dzieli także pochodzenie, staż oraz wykonywany gatunek. Co łączy? Obie na początku roku wydały swoje debiutanckie mini albumy.
Czytaj dalej #1034, 1035 Hayley Mary “The Piss, The Perfume” (EP) & Winona Oak “Closure” (EP) (2020)
#1033 PJ Harvey “Stories from the City, Stories from the Sea” (2000)
Lata 90. brytyjska wokalistka PJ Harvey zamknęła w świetnym stylu. Wydana w 1998 roku płyta “Is This Desire?” przyniosła sporą dźwiękową zmianę. Zaczynająca karierę jako nowy nabytek brudnego rocka artystka skierowała swoją uwagę na trip hop oraz elektroniczne oblicze gitarowej muzyki. Po tym dość spokojnym etapie swej kariery znów zapragnęła podkręcić tempo.
Czytaj dalej #1033 PJ Harvey “Stories from the City, Stories from the Sea” (2000)
#1032 Kesha “High Road” (2020)
2010 rok. Rozczochrana blondyna budzi się po melanżu w wannie i ani myśli posiedzieć w domu. Ciągnie ją do zabawy. Tą dziewczyną była Ke$ha, której singiel “Tik Tok” przed dekadą święcił triumfy na listach przebojów. W ciągu dziesięciu lat artystka przeszła długą, niezbyt przyjemną drogę naznaczoną wieloma prywatnymi potknięciami. Oczyszczeniem był album “Rainbow”, a tegoroczna premiera, “High Road”, uchodzić może za krążek, na którym Kesha wkracza na nowy szlak, oglądając co jakiś czas stare zdjęcia.
#1031 Mura Masa “R.Y.C.” (2020)
Debiutancki album brytyjskiego producenta Alexa Crossana (ukrywającego się pod pseudonimem Mura Masa) był sporym wydarzeniem, nawet jeśli komercyjnych triumfów nie święcił. Wydana w 2017 roku płyta zatytułowana po prostu “Mura Masa” przyniosła kilka parkietowych, choć bardziej wychillowanych aniżeli mających rozkręcić imprezę kawałków. Na drugiej płycie Alex wraca do swoich korzeni. A te mogą zaskoczyć.
#1030 Alexandra Savior “The Archer” (2020)
Zbierała komplementy od Courtney Love. Linda Perry porównywała jej potencjał do Fiony Apple. W wieku osiemnastu lat podpisała kontrakt z Columbia Records. A na jej debiutanckim albumie za część instrumentów odpowiada sam Alex Turner z Arctic Monkeys. Alexandra Savior, dwudziestoczteroletnia Amerykanka, miała świetny start i spore wsparcie ze strony uznanych muzyków. Dziś, wydając album “The Archer”, próbuje udowodnić, że nie zawodzi ich zaufania.