20 lat temu Beyoncé wydała “B’Day” – album, który przyniósł takie hity jak “Déjà Vu”, “Ring the Alarm” czy “Irreplaceable”. Ale era tej płyty była znacznie bogatsza, niż sugeruje podstawowa tracklista. Z okazji rocznicy – i jednocześnie premiery gorącej jeszcze rozszerzonej wersji – zaglądam do bonusowych wydań i mniej oczywistych kompozycji, które powstały w tym okresie. I wybieram swoją ulubioną piątkę.
Czytaj dalej RANKING: 5 najlepszych bonusów z “B’Day” Beyoncé
Gdy letnie festiwale są już tylko wspomnieniem, warto planować powoli klubowe i arenowe koncertowe kroki, tym bardziej, że ogłoszeń co miesiąc pojawia się tyle, że każdy znajdzie coś dla siebie. Zapraszam więc na krótkie podsumowanie koncertowych, sierpniowych newsów.
Powiew lata od Karol G. Retro-elektro od nieco zapomnianej formacji Broadcast. Elektryzujący imprezowy numer od Slayyyter. Porywający singiel Fontaines D.C. Tak brzmiał mój tegoroczny sierpień.
Jorję Smith polubiłam od pierwszego przesłuchania “Lost & Found”. Jej debiut z 2018 roku był dokładnie tym, czego potrzebowałam – smakowitym miksem r&b i neo soulu. Na “Falling or Flying” artystka zaczęła szukać dla siebie nowego miejsca. Chciała być bardziej współczesna, sięgała po elektroniczne bity i bardziej eksperymentalne rozwiązania, ale momentami sprawiała wrażenie, jakby wciąż stała w rozkroku między dawną Jorją a tą, którą dopiero próbowała się stać. Na swoim trzecim długogrającym projekcie “What Are the Odds” Smith przestaje się wahać.
Czytaj dalej Jorja Smith “What Are The Odds” – recenzja albumu (2026) (#1726)
“Blue Island” jest w pewnym sensie ciągiem dalszym drogi, jaką Ravyn Lenae rozpoczęła na “Bird’s Eye”. Artystka po raz kolejny próbuje wyrwać się z bezpiecznej szufladki wokalistki r&b i – jak sama mówi – chce tworzyć muzykę we własnym stylu. Nie ukrywam, “Bird’s Eye” nie było wydawnictwem, które zrobiło ze mnie fankę Lenae. Kiedy więc po raz pierwszy odpaliłam “Blue Island”, również wzruszyłam ramionami. Tym razem postanowiłam jednak nie skreślać jej tak szybko. Coś podpowiada mi bowiem, że Ravyn Lenae może być w przyszłości znacznie większą wokalistką, niż sugerują na to na razie liczby.
Czytaj dalej Ravyn Leane “Blue Island” – recenzja albumu (2026) (#1725)
“Starrgirl” jest już trzecim albumem Ayry Starr – pochodzącej z Nigerii wokalistki, która dołączyła do grona wykonawców rozsławiających Afrykę. Artystka zdążyła już zaznaczyć swoją obecność na międzynarodowej scenie, nagrywając między innymi z Coldplay, Davidem Guettą czy Peggy Gou. Do sięgnięcia po jej nową płytę zachęcił mnie jednak nie tyle ten imponujący zestaw nazwisk, co sam tytuł. “Starrgirl” skojarzyła mi się jednoznacznie z najsłynniejszym Starmanem -Davidem Bowie. Na szczęście Ayra Starr nie próbuje jechać na jego legendzie. Zamiast tego konsekwentnie buduje własny świat. Pytanie, czy warto zostać w nim na dłużej.
Czytaj dalej Ayra Starr “Starrgirl” – recenzja albumu (2026) (#1724)
Taja Cheek, pochodząca z USA artystka, którą znamy pod pseudonimem L’Rain, od lat pozostaje jedną z tych undergroundowych postaci, których muzykę trudno jest jednoznacznie zdefiniować i zaszufladkować. Na koncie ma już cztery albumy, a najnowszy – “Fata Morgana” – ukazał się dopiero co. Jego nazwa odnosi się do zjawiska optycznego, w którym odległe obiekty pojawiają się w zmienionej, często dziwacznej formie – niczym miraż, który przez chwilę wydaje się czymś rzeczywistym, by za moment rozpłynąć się przed oczami. Jej płyta jest jednak jak najbardziej realna i już zrobiła u mnie spore zamieszanie.
Czytaj dalej L’Rain “Fata Morgana” – recenzja albumu (2026) (#1723)
Każda nowa płyta Keleli jest niemałym wydarzeniem na scenie czarnych brzmień. Artystka ma rzadki talent do łączenia świeżości i muzycznej odwagi z dojrzałością oraz charakterystyczną łagodnością, która sprawia, że nawet najbardziej eksperymentalne pomysły brzmią u niej naturalnie. Trzy lata po bardzo udanym projekcie “Raven” Kelela wraca z “New Avatar” i tym razem wyraźnie poszerza swój dźwiękowy język o inspiracje sceną indie, shoegaze i alt rock. Te zapowiedzi od początku były intrygujące i pozostawało tylko sprawdzić, co właściwie wyniknie z tego miksu elektronicznego r&b i gitarowej odsłony wokalistki.
Czytaj dalej Kelela “New Avatar” – recenzja albumu (2026) (#1722)
W 2023 roku na chwilę zaprzyjaźniłam się z Eartheater. Stało się to za sprawą krążka “Powders”, który wciągnął mnie w jej osobliwy dźwiękowy świat. Wtedy wszystko wskazywało na to, że album ten będzie początkiem kolejnej odsłony jej muzycznej podróży. Eartheater zaczęła zapowiadać jego następną część, jakby miała jeszcze coś do dopowiedzenia. Życie jednak dopisało własny ciąg dalszy. Zamiast rozwijać rozpoczętą historię, Alexandra Drewchin, jak naprawdę przedstawia się Eartheater, zdecydowała się ją zamknąć i rozpocząć nowy rozdział. “Heavenly Body: If I’m the Bottle You’re the Message” zainspirowało przyjście na świat jej dziecka. Czy narodziła się z tego równie fajna płyta?
Jeszcze na początku roku Ariana Grande przekonywała, że w najbliższym czasie nie planuje prac nad nowym muzycznym materiałem. Trudno było jej nie uwierzyć. Promocja filmu “Wicked” pochłaniała ją bez reszty, a na horyzoncie czekała jeszcze trasa koncertowa promująca wydany w 2024 roku “Eternal Sunshine”. Wszystko wskazywało na to, że muzyka na moment zejdzie u niej na dalszy plan. Tym większym zaskoczeniem okazał się “Petal” – krążek, którego niewielu się spodziewało, a który dla fanów wokalistki stać się może jedną z najmilszych niespodzianek tego roku.
Czytaj dalej Ariana Grande “Petal” – recenzja albumu (2026) (#1720)
