Zuzanna Janicka | { THE-ROCKFERRY MUZYKA} Find your freedom in the music

Sheryl Crow “Sheryl Crow” – recenzja albumu (1996) (#1733)

Trzy lata po spektakularnym sukcesie debiutanckiego krążka “Tuesday Night Music Club” Sheryl Crow mogła powtórzyć sprawdzoną formułę. Zamiast tego zrobiła coś znacznie odważniejszego. Ciepłe, letnie aranżacje, które przyniosły jej popularność, ustąpiły miejsca cięższemu, bardziej gitarowemu brzmieniu. Równie istotna była zmiana za kulisami – artystka odpowiada za produkcję albumu, przejmując pełną kontrolę nad jego artystycznym kształtem. Efektem jest płyta znacznie bardziej osobista i surowsza. Tu szczere teksty zastąpiły kompromisy. Imienne wydawnictwo z 1996 roku nie jest próbą powtórzenia debiutanckiego sukcesu, lecz wyraźną deklaracją niezależności artystycznej. To Sheryl w swojej emo erze.

Czytaj dalej Sheryl Crow “Sheryl Crow” – recenzja albumu (1996) (#1733)

Miley Cyrus “Bass Persuades” – recenzja albumu (2026) (#1732)

Zaledwie rok temu Miley Cyrus oddała w nasze ręce “Something Beautiful” – swój najbardziej ambitny projekt od czasów mojego ukochanego “Miley Cyrus & Her Dead Petz”. Trudno więc nie potraktować “Bass Persuades” jako zaskakującego zwrotu. Zamiast kolejnego artystycznego eksperymentu Amerykanka wybiera prostotę: chce po prostu celebrować życie, miłość i tę energię, którą daje muzyka. Sama przyznaje, iż nowa płyta powstała szybko i od początku miała być przede wszystkim nośnikiem pozytywnej energii. Tym razem nie chodzi więc o przekraczanie granic. Chodzi o to, żeby poczuć rytm i dobrze się bawić.

Czytaj dalej Miley Cyrus “Bass Persuades” – recenzja albumu (2026) (#1732)

Janet Jackson “20 Y.O.” – recenzja albumu (2006) (#1731)

“Damita Jo”, wydana w 2004 roku zaledwie kilka tygodni po niesławnym występie na Super Bowl płyta, została niemal całkowicie przykryta przez skandal, którego Janet Jackson stała się główną – i zdecydowanie niesłuszną – bohaterką. Radio i telewizja ograniczyły obecność jej muzyki, a album, który w innych okolicznościach miał wszelkie szanse na znacznie większy sukces, został na długo naznaczony wydarzeniem, które z samą muzyką wiele nie miało wspólnego. “20 Y.O.” pojawiło się więc w momencie szczególnym. Tytuł odnosił się do dwudziestej rocznicy wydania krążka “Control”, który w 1986 roku był dla artystki punktem zwrotnym. Janet miała nadzieję, że podobnie odbije się od dna.

Czytaj dalej Janet Jackson “20 Y.O.” – recenzja albumu (2006) (#1731)

Płyty Miley Cyrus – ranking

Miley Cyrus ma na koncie już dziesięć albumów studyjnych, a jej dyskografia jest właściwie zapisem kolejnych etapów dorastania, zmiany wizerunku i muzycznych poszukiwań. Najnowsze wydawnictwo, “Bass Persuades”, ukazało się dopiero co, więc potrzebuję jeszcze trochę czasu, żeby płyta porządnie się u mnie rozgościła. Na razie zerkam więc wstecz na albumy, które już znam, i które najlepiej pokazują kolejne etapy kariery Miley. Oto mój ranking jej płyt.

Czytaj dalej Płyty Miley Cyrus – ranking

Relacja z koncertu The Pussycat Dolls

Formacja, która między 2005 a 2009 rokiem była jednym z największych girlsbandów na świecie, przez cały okres swojej świetności omijała nasz kraj. Wtedy mogłyśmy co najwyżej oglądać ich teledyski w telewizji, tańczyć do “Don’t Cha” i marzyć, że kiedyś usłyszymy te wszystkie hity na żywo. Dziś The Pussycat Dolls są już trochę reliktem przeszłości. Tyle że jest to relikt wyjątkowo przyjemny – złożony z oryginalnych hitów, świetnych teledysków, charakterystycznych choreografii i piosenek, które mimo upływu lat wciąż potrafią natychmiast przenieść nas do pierwszej dekady XXI wieku. Milenijna muzyka forever. I wreszcie, po tylu latach, Pussycat Dolls pojawiły się w Polsce.

Czytaj dalej Relacja z koncertu The Pussycat Dolls

SONGS CHALLENGE: The Pussycat Dolls

The Pussycat Dolls nie dorobiły się imponująco obszernej dyskografii, ale wśród ich dwóch wydawnictw znalazło się sporo utworow, które na dobre zapisały się w mojej pamięci. Tym razem daję nura w świat tego girlsbandu i wracam do ich najciekawszych, najbardziej charakterystycznych, a czasem również nieco zapomnianych kompozycji. To mała podróż przez dyskografię PCD – od wielkich hitów po kawałki, które z różnych powodów zasługują na ponowne odkrycie.

Czytaj dalej SONGS CHALLENGE: The Pussycat Dolls

Adéla “Prima” – recenzja albumu (2026) (#1730)

Amerykański sen zaczął się dla Adéli Jergovej, kiedy była jeszcze dzieckiem. Dorastając w Bratysławie, zafascynowana popowymi gwiazdami zza oceanu, nie tylko marzyła o karierze piosenkarki, ale też konsekwentnie przygotowywała się do tego, by kiedyś ten cel osiągnąć. Z sukcesem. Dziś różowowłosej Adéli jest wszędzie tak dużo, że trudno przejść obok niej obojętnie. Trudno więc nie zadać sobie pytania – czy właśnie obserwujemy narodziny kolejnej wielkiej popowej gwiazdy? Czy może sezonowej gwiazdki?

Czytaj dalej Adéla “Prima” – recenzja albumu (2026) (#1730)

Bat For Lashes “Fur and Gold” – recenzja albumu (2006) (#1729)

Bat For Lashes, a właściwie Natasha Khan, dorastała w dość nietypowym środowisku – a mianowicie w rodzinie zafascynowanej squashem, co samo w sobie bardziej sugeruje sportową dyscyplinę aniżeli artystyczny vibe. Potem przyszły studia muzyczne, ale zamiast natychmiastowego rzucenia się w wir wokalnej kariery, Natasha wybrała spokojniejszą ścieżkę. Została bowiem nauczycielką w przedszkolu. To właśnie wtedy zaczęła powoli składać materiał na swój pierwszy album. Współprodukowała płytę u boku Davida Kostena, którego zaskoczyło, jak przygotowana była do pracy w studiu. Ona nie szukała swojego brzmienia. Ona wiedziała, co chce stworzyć.

Czytaj dalej Bat For Lashes “Fur and Gold” – recenzja albumu (2006) (#1729)

Steve Lacy “Oh Yeah?” – recenzja albumu (2026) (#1728)

Steve Lacy był jednym z cichych bohaterów 2022 roku. “Bad Habit” niespodziewanie stało się wielkim przebojem, a wydane w tym samym roku “Gemini Rights” pokazało, że za sukcesem singla stoi artysta, który jako wokalista i kompozytor potrafi swobodnie przemycać do alternatywnego r&b inspiracje funkiem, soulem, rockiem czy psychodelią. Na kolejną płytę czekaliśmy cztery lata. “Oh yeah?” jest równie krótka, ale jeszcze bardziej różnorodna. Lacy znów miesza gatunki, sprawdzając, jak daleko może posunąć się poza ramy własnego brzmienia.

Czytaj dalej Steve Lacy “Oh Yeah?” – recenzja albumu (2026) (#1728)

Hayley Williams “Ego Death at a Bachelorette Party” – recenzja albumu (2025) (#1727)

Sześć lat po solowym debiucie “Petals For Armor” i pięć po “Flowers For Vases / Descansos” Hayley Williams powróciła z albumem, który wydaje się być zarówno zamknięciem pewnego rozdziału, jak i początkiem nowego etapu. Wokalistka Paramore, która w ostatnich latach znów skupiła się na macierzystej formacji, zaskoczyła fanów publikując na raz serię pojedynczych utworów. Bez większych zapowiedzi, jakby mimochodem, z zaskoczenia. Dopiero później okazało się, że fragmenty te układają się w spójną całość zatytułowaną “Ego Death at a Bachelorette Party”. Nieźle wspominam wcześniejsze projekty Hayley, więc i po ubiegłoroczny sięgnęłam z zaciekawieniem.

Czytaj dalej Hayley Williams “Ego Death at a Bachelorette Party” – recenzja albumu (2025) (#1727)