Kategoria: Recenzja

#837 Nick Cave and the Bad Seeds “Henry’s Dream” (1992)

Gdyby był 1992 rok i do naszych uszu dotarłaby informacja o nowym albumie Nick Cave and the Bad Seeds zatytułowanym “Henry’s Dream”, z pewnością bym się ucieszyła, ale jednocześnie wyglądałabym jej z lekkim niepokojem. Wydany dwa lata wcześniej krążek “The Good Son” był mocnym uderzeniem o ziemię po znakomitym “Tender Prey”. W nową dekadę Cave i spółka weszli spokojnie i z wyczuwalnym zmęczeniem. Płytą “Henry’s Dream” powoli budzą się z letargu. O czym śnili przez ten czas? Albo raczej… co pojawiało się w snach tytułowego Henry’ego?

Czytaj dalej #837 Nick Cave and the Bad Seeds “Henry’s Dream” (1992)

#836 Rosalie “Flashback” (2018)

Chociaż zawsze bardzo chciałam, nigdy nie udało mi się dotrzymać postanowienia, by uważnie obserwować polską scenę muzyczną w celu wyłapywania debiutantów, którzy za parę lat mogliby stać się mocną marką i śmiało konkurować z najpopularniejszymi artystami. Mimo iż Rosalie – wokalistka, której pierwszej płycie się dziś przyjrzę – nie jest nowicjuszką, jej twórczość dotarła do mnie dopiero po styczniowej premierze “Flashback”. Lepiej późno niż wcale, nie?

Czytaj dalej #836 Rosalie “Flashback” (2018)

#835 Rhye “Blood” (2018)

Jeden z najlepszych debiutów ostatnich lat! Takim zdecydowanym stwierdzeniem zakończyłam swoją recenzję albumu “Woman” – debiutanckiego dzieła duetu Rhye. Płyta ta ukazała się w 2013 roku, a na jej następczynię czekać musieliśmy niemalże pół dekady. Trochę się przez ten czas pozmieniało. Przede wszystkim w samym Rhye, które od 2017 roku funkcjonuje jako solowy projekt, skupiający wokół Mike’a Milosha jedynie muzyków sesyjnych i koncertowy live band.

Czytaj dalej #835 Rhye “Blood” (2018)

#834 Justin Timberlake “Man of the Woods” (2018)

Po raz kolejny uświadomiłam sobie, jak czas szybko leci, kiedy swój nowy, piąty solowy krążek zapowiedział Justin Timberlake. Nowa muzyka od niego? Jak to? Przecież dopiero co wydał dwie płyty (niemalże) na raz. A tu się okazało, iż obie części “The 20/20 Experience” wkrótce świętować będą piąte urodziny. Ich następca, “Man of the Woods”, ma duże szanse na bycie najszerzej komentowanym albumem tego roku. Chociaż Timberlake na muzycznej scenie pojawia się z rzadka, wciąż budzi wielkie emocje.

Czytaj dalej #834 Justin Timberlake “Man of the Woods” (2018)

#833 Dillon “Kind” (2017)

Dominique Dillon de Byington jest przykładem na to, jak miejsce, w którym się wychowujemy, może wpłynąć na nasze późniejsze wybory. W tym konkretnym przypadku – muzyczne. Urodzona w brazylijskim mieście São Paulo wokalistka nie zdążyła skończyć pięciu lat, kiedy razem z matką przeprawiła się przez Ocean i osiadła w Kolonii. Po kilkunastu latach przeniosła się do Berlina – stolicy, która jest w stanie zainspirować każdego twórcę.

Czytaj dalej #833 Dillon “Kind” (2017)

#832 The Killers “Wonderful Wonderful” (2017)

“Mr. Brightside”, “When You Were Young”, “Human”, “Somebody Told Me”. To tylko niektóre utwory z dyskografii amerykańskiej kapeli The Killers, które szybko stały się przebojami i do dzisiaj wspominane są z rozrzewnieniem. Można nawet powiedzieć, że na tym polu zespół osiągnął więcej niż inne grupy obracające się z świecie alternatywno-rockowych brzmień. Formacja Brandona Flowersa wciąż ma jednak ochotę na więcej. Nawet jeśli po drodze robi sobie pięcioletnią przerwę.

Czytaj dalej #832 The Killers “Wonderful Wonderful” (2017)

#831 Kelela “Take Me Apart” (2017)

Wydawać by się mogło, iż w dzisiejszych czasach wiek rozpoczynania kariery (czy to aktorskiej, czy muzycznej, bo o sportowej nawet nie ma co mówić) jest niski. Może nawet za niski, biorąc pod uwagę, że nie każde cudowne dziecko show biznesu jest w stanie poradzić sobie z narastającą presją. Zaskakują więc przypadki takie, jak Kelela. Amerykańska wokalistka przebiła Leonarda Cohena i debiutancki album wydała w wieku trzydziestu czterech lat.

Czytaj dalej #831 Kelela “Take Me Apart” (2017)

#828, 829, 830 Emeli Sandé “Kingdom Coming EP” (2017) & MØ “When I Was Young EP” (2017) & Kodaline “I Wouldn’t Be EP” (2017)

Brytyjka, Dunka i Irlandczycy – w dzisiejszym wpisie będzie więc międzynarodowo. Emeli Sandé, MØ i zespół Kodaline dzieli wiele, ale na jesieni dopiero co minionego roku połączyło jedno. Zrobili fanom prezenty w postaci epek. Który mini album zostanie ze mną na dłużej?

Czytaj dalej #828, 829, 830 Emeli Sandé “Kingdom Coming EP” (2017) & MØ “When I Was Young EP” (2017) & Kodaline “I Wouldn’t Be EP” (2017)

#827 Paramore “After Laughter” (2017)

Dobrze pamiętam czas, kiedy amerykańska formacja Paramore zdobyła popularność na całym świecie. Film “Zmierzch”, do którego stworzyli bardzo udany utwór “Decode”, był wielkim hitem, choć nie przetrwał próby czasu i dziś mało kto przyznaje się do kibicowania wystawianemu na wiele prób związkowi dziewczyny i wampira. Swoich fanów wciąż mają za to Paramore, którzy w połowie 2017 roku powrócili z piątą studyjną płytą. “After Laughter” to comeback po wielu trudach, kłótniach, personalnych zmianach w zespole. Czy po takiej przejażdżce rollercoasterem emocji da się nagrać dobry, sensowny materiał?

Czytaj dalej #827 Paramore “After Laughter” (2017)

#826 Rina Sawayama “RINA” (2017)

Zbieżność imion i nazwisk potrafi dać się we znaki. Tym bardziej, kiedy dopiero przystępujecie do zbierania informacji o nowej twarzy w muzycznym biznesie. Już chciałam rzucać komentarzem, iż Japonka Rina Sawayama musiała mocno zainspirować się Imany i jej śladem zamienić wybieg na scenę, kiedy okazało się, że Rina-modelka i Rina-piosenkarka to dwie różne osoby. Cóż… może właśnie dlatego debiutancka tej drugiej Sawayamy epka została zatytułowana po prostu “RINA”?

Czytaj dalej #826 Rina Sawayama “RINA” (2017)