RECENZJA: Melanie C “Reason” (2003) (#1280)

Chwilową przerwę w działalności girlsbandu Spice Girls jego członkini – Melanie Chisholm – przeznaczyła na rozwój solowej kariery i skompletowanie debiutanckiej płyty. Gdy zaś doszło do ostatecznego rozpadu zespołu, w głowie miała już zarys drugiego krążka. Jego premiera przekładana jednak była nie tylko przez zdrowotne problemy Brytyjki, ale i trudność w dojściu do porozumienia co do muzycznego kierunku wydawnictwa.

Czytaj dalej RECENZJA: Melanie C “Reason” (2003) (#1280)

ROCZNICA: 20 lat temu zadebiutowała Norah Jones

Są takie płyty, których sukcesu chyba nikt by nie przewidział. Jedna z nich ukazała się dwadzieścia lat temu. “Come Away With Me” amerykańskiej wokalistki Norah Jones nie od razu chwyciło, ale gdy już słuchacze poznali się na talencie młodej artystki, lawina ruszyła. Z okazji 20. rocznicy ukazania się tego bestsellerowego albumu zebrałam fakty, które warto znać.

Czytaj dalej ROCZNICA: 20 lat temu zadebiutowała Norah Jones

RECENZJA: Joss Stone “Never Forget My Love” (2022) (#1279)

Joss Stone miała zaledwie szesnaście lat, gdy podbiła show biznes albumem “The Soul Sessions”. Nastolatka nie tylko zaskoczyła wspaniałym głosem, ale i muzyczną dojrzałością. Gdy jej rówieśnicy wieszali na ścianach plakaty Britney Spears, Justina Timberlake’a czy Christiny Aguilery, jej idolami były gwiazdy soulu i bluesa lat 60. i 70. Minęły prawie dwie dekady a Joss nadal nie ma ochoty na zostanie pop gwiazdą.

Czytaj dalej RECENZJA: Joss Stone “Never Forget My Love” (2022) (#1279)

RECENZJA: Glass Animals “How to Be a Human Being” (2016) (#1278)

Zaczynający na tej samej studenckiej scenie co Radiohead zespół Glass Animals stał się sensacją 2014 roku. Stworzona przy pomocy Paula Epwortha (producent kompozycji m.in. Adele, Florence + The Machine i Coldplay) płyta “Zaba” rozlała się po całym świecie, a jej autorzy rozpoczęli przygodę, o jakiej pewnie nawet nigdy nie śnili. Aby ten piękny sen trwał nadal, potrzebny był nowy zestaw utworów.

Czytaj dalej RECENZJA: Glass Animals “How to Be a Human Being” (2016) (#1278)

RANKING: 5 singli, za które lubię Avril Lavigne

Miał być pierwszy od przeszło dekady koncert w Polsce – jest jeszcze dłuższe oczekiwanie na pojawienie się w naszym kraju kanadyjskiej wokalistki Avril Lavigne, która dwadzieścia lat temu stała się nową idolką zbuntowanych dzieciaków. Lata lecą, a ona nie zamierza rezygnować ze swojego emo popowego wizerunku. Wkrótce do sprzedaży trafi jej nowa płyta (“Love Sux”), a ja tymczasem wracam do singli, za które Lavigne szczególnie lubię.

Czytaj dalej RANKING: 5 singli, za które lubię Avril Lavigne

RECENZJA: Whitney Houston “Just Whitney” (2002) (#1277)

Wydawało się, że kariera Whitney Houston – cudownego, potężnego amerykańskiego głosu – będzie długa i świetlana. Przebój za przebojem, niesłabnąca popularność, porządne wydawnictwa. Co mogło pójść nie tak? W końcówce lat 90. artystka wpadła jednak w złe towarzystwo i zaczęła przedkładać toksyczny, wyniszczający ją związek z Bobbym Brownem ponad muzyczną karierę. Wydana w 2002 roku płyta “Just Whitney” miała być powrotem na szczyt.

Czytaj dalej RECENZJA: Whitney Houston “Just Whitney” (2002) (#1277)

RECENZJA: Amber Mark “Three Dimensions Deep” (2022) (#1276)

Wyobraźcie sobie, że pracujecie w salonie fryzjerskim i nagle wpada do was siostra Jay’a Z i pyta, czy nie jesteście zainteresowani stażem w wytwórni jej sławnego brata. Taka szalona historia spotkała jamajsko-niemiecką wokalistkę Amber Mark, która łączyła zwykłą pracę z pisaniem własnych piosenek. W Roc Nation wprawdzie miejsca nie zagrzała, ale podjęła decyzję o postawieniu wszystkiego na jedną kartę i rozpoczęciu muzycznej kariery.

Czytaj dalej RECENZJA: Amber Mark “Three Dimensions Deep” (2022) (#1276)

RECENZJA: Miles Kane “Change the Show” (2022) (#1275)

Lubimy to, co już znamy – wielu artystów mocno bierze sobie do serca te słowa i śmiało przemyca do swojej twórczości brzmienia, jakie wywoływały euforię słuchaczy wiele lat temu. Po ostatnim wskrzeszeniu mody na disco czy synth pop rodem z lat 80. pora na coś zupełnie innego. Brytyjczyk Miles Kane swoją maszynę do podróży w czasie zaprogramował na lata 50.

Czytaj dalej RECENZJA: Miles Kane “Change the Show” (2022) (#1275)

RECENZJA: Alessia Cara “In the Meantime” (2021) (#1274)

Kanadyjska wokalistka Alessia Cara po paru solowych przebojach (“Here”, “Scars to Your Beautiful”) i zaangażowaniu się w hity “Stay” Zedda czy “1-800-273-8255” Logic spadła w mainstreamowy niebyt mimo prezentowania nam brzmień, którym daleko do eksperymentów i popowej wywrotności. I chyba przestała się tym przejmować, bo jak wytłumaczyć fakt, że jej nowy, trzeci krążek w erze streamingu i szybkiego pochłaniania muzyki składa się z aż osiemnastu utworów, dla których miejsca w radiu nie ma?

Czytaj dalej RECENZJA: Alessia Cara “In the Meantime” (2021) (#1274)

Luźne taśmy: styczeń ’22

W pierwszych w 2022 roku taśmach sporo nadziei na nowy rok – swoje nowe krążki zapowiedzieli m.in. Father John Misty, Placebo i Selah Sue. Oprócz nich nowość od pewnej brytyjskiej DIY artystki, cover od Cat Power oraz wspomnienie jednego z moich ulubionych singli Rihanny.

Czytaj dalej Luźne taśmy: styczeń ’22