Nie minął tydzień, kiedy z niepokojem spoglądałam na prognozy pogody, a już powiedzieć mogę to, co tysiące melomanów z całej Polski: Open’er, Open’er i po Open’erze. Kolejna edycja gdyńskiej imprezy dobiegła końca. Czy była udana? Już teraz mogę zdradzić, że tak, bo jeśli macie głowę otwartą na różnorodne dźwięki, na bank znajdziecie coś dla siebie w gąszczu nazw zespołów i nazwisk solistów. Oto mój pamiętnik z minionych czterech dni.
Gdy zaczyna się lato a z latem wakacje… dziesiątki tysięcy melomanów zjeżdża do Gdyni by wziąć udział w jednym z najbardziej znaczących polskich festiwali muzycznych. Open’er ogłosił już pełen skład, można więc powybierać, poprzeglądać i podjąć decyzję, na czyje koncerty koniecznie musimy się udać. Listę zrobiłam i ja, a z wami dzielę się piosenkami, których usłyszenie na żywo bardzo by ucieszyło.
Czytaj dalej 8 piosenek, które chciałabym usłyszeć podczas Open’era 2019
Pięć lat kazała nam czekać Anna Calvi na swój trzeci studyjny album. Krążek “Hunter” w końcu wraz z ostatnim dniem wakacji ujrzał światło dzienne, a wokalistka zaczęła przygotowywać się na polowanie. Wyruszyła w świat by prezentować swoją twórczość i zdobywać nowych wielbicieli. Jednym z jej przystanków była Warszawa.
Amerykanie na swoją Królową Ciemności koronowali Chelsea Wolfe. Brytyjczycy oddali tron wokalistce stawiającej na lżejsze, nie tak osaczające i mniej zachęcające do wsiadania na miotłę i wybierania się na zlot czarownic brzmienie. Ale równie porywające, przyciągające uwagę i mroczne. Anna Calvi długo milczała, skutecznie (choć z rzadka) przez lata podsycając nasz apetyt na nową muzykę. Mnie szczególnie zachwyciła pełną coverów epką “Strange Weather” i interpretacją “Blackstar” Bowiego nagraną z Amandą Palmer i kompozytorem Jherekiem Bischoffem. Album “Hunter” jest jej pierwszym długogrającym krążkiem od pięciu lat.
Wchodząc mniej lub bardziej w biografie różnych wykonawców nietrudno natknąć się na wyznania, iż muzyka i śpiew towarzyszyły im od najmłodszych lat. Nie inaczej było w przypadku brytyjskiej wokalistki i instrumentalistki Anny Calvi, która dorastała słuchając m.in. The Rolling Stones, Jimiego Hendrixa i Debussy’ego. Grę na gitarze opanowała do perfekcji, lecz przez długi czas miała problem ze śpiewaniem. Do tego stopnia nie lubiła swojego głosu, że przełamała się dopiero niecałe dziesięć lat temu. I całe szczęście, bo świat zyskał nieszablonową, intrygującą artystkę.
